Latest News

Saturday, August 25, 2018

ေလနီ႐ုိင္းကုိဆန္ကာ ပ်ံသည့္ငွက္ – အပုိင္း (၄)–ေလာအယ္စုိး


ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ဘက္မွမစၥတာရာဇာလီ၏ကားအစိမ္းေရာင္ႀကီးသည္
ထိုအခ်ိန္၌႐ုတ္တရက္ေပၚလာကာေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏အိမ္ျခံဝင္းဘက္သုိ႔အခ်ဳိး၊
အသင့္ျပင္ထားေသာကင္မရာကိုထုတ္၍ထိုျမင္ကြင္းကိုကြၽန္ေတာ္အမိအရမွတ္တမ္း
တင္လုိက္သည္။စိတ္ကလႈပ္ရွားေန၍ထိုေထာက္လွမ္းေရးအရာရွိသတ္မွတ္ထားေသာ
စည္းကိုကြၽန္ေတာ္ေက်ာ္၍ဓာတ္ပံု႐ုိက္လုိက္မိသည္။

‘ေခြးမသား…မင္းဘာလုပ္တာလဲကြ’ဟုအစခ်ီၿပီး႐ုန္႔ရင္းၾကမ္းတမ္းေသာ
ဆဲဆုိမႈမ်ား၎၏ႏႈတ္မွေသနတ္က်ည္ဆန္လုိအတြဲလုိက္ပစ္သကဲ့သို႔ ထြက္၍ ထြက္၍
လာသည္။


သူ၏မ်က္လံုးကမီးေရာင္ကဲ့သို႔ေဒါသအရွိန္ျဖင့္တဝင္းဝင္းေတာက္ေနသည္။
လက္သီးကုိလည္းဆုပ္၍ကြၽန္ေတာ့္ကုိျပသည္။

မတတ္ႏုိင္ပါ။ႀကိဳးစားၿပီးသူ႕ကုိျပံဳး၍သာတုံ႔ျပန္ခဲ့သည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ကြၽန္ေတာ့္
သတင္းဌာနအတြက္အေရးႀကီးေသာမွတ္တမ္းဓာတ္ပံုကုိကြၽန္ေတာ္႐ုိက္ႏုိင္ခဲ့ေပၿပီ။
(NLD)၏ႏုိင္ငံေရးအခမ္းအနားမ်ားတြင္ကြၽန္ေတာ္သူ႕ကုိ(၃)ႀကိမ္ခန္႔ျပန္၍
ဆံုသည္။သူ၏မ်က္ႏွာကားကြၽန္ေတာ့္ကုိမုန္းတီးရြံရွာေသာအၾကည့္ႏွင့္…။

သူသည္လည္းေပးအပ္ထားေသာတာဝန္ဝတၱရားကုိေက်ပြန္ေအာင္ထမ္းေဆာင္
ေသာသူတစ္ဦးပါ။ထုိ႔အတူမိမိသည္လညAFPသတင္းဌာနမွေပးအပ္ထားေသာ
တာဝန္ကုိေက်ပြန္ေအာင္ထမ္းေဆာင္ျခင္းျဖစ္သည္။
ထိုအခ်ိန္ကသူတုိ႔တစ္ေတြသည္ဂ်ပန္ေခတ္ကကင္ေပတုိင္အရာရွိမ်ားကဲ့သုိ႔
မဟုတ္ပါလား။

ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ၫြန္႔၏အမ်ဳိးသားေထာက္လွမ္းေရးတစ္စစီၿပိဳကြဲသြားၿပီးေနာက္
ယခုအခ်ိန္၌ထိုပုဂၢိဳလ္သည္ဘယ္ကိုေရာက္ရွိေနမည္မသိေတာ့။ေသခ်ာသည္ကေတာ့
ေနာက္တစ္ႀကိမ္မိမိႏွင့္ဆံုေတြ႕ခြင့္ရပါကသူသည္ကြၽန္ေတာ့္ကုိခက္ထန္ေသာ
မ်က္ႏွာထားႏွင့္ၾကည့္မည္မဟုတ္ေတာ့။
ေလာကဓံ၏အေကြ႕အေကာက္၊အေျပာင္းအလဲတုိ႔သည္တရားက်ေလာက္ပါ
သည္။ေၾသာ္…ေလာက..ေလာက။

တပ္မေတာ္ေထာက္လွမ္းေရးတုိ႔၏အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာပုဒ္မ၊ဥပေဒတုိ႔ျဖင့္ဖမ္းဆီး
ျခင္းခံခဲ့ရေသာသူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတုိ႔အသီးသီးေသာစစ္ေၾကာေရးစခန္း၊အက်ဥ္းေထာင္
တို႔တြင္ေဖာ္ျပ၍မကုန္ႏုိင္ေသာဒုကၡ၊ခါးသီးမႈတုိ႔ကုိခံစားခဲ့ရၿပီးယေန႔သူတုိ႔တစ္ေတြ
လြတ္ေျမာက္ၾကေလၿပီ။

၂ဝဝ၄ခုႏွစ္၊ႏွစ္ကုန္ကာနီးကာလအတြင္းျမန္မာႏုိင္ငံအႏွံ႔ရွိအက်ဥ္းေထာင္
အသီးသီးတုိ႔တြင္အသစ္ေသာအက်ဥ္းသားမ်ားရာႏွင့္ခ်ီ၍ေရာက္သြားၾကသည္။ထုိသူ
မ်ားကားစစ္ေထာက္လွမ္းေရးမ်ားျဖစ္သည္။

မည္သည့္အက်ဥ္းသားလြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႕အစည္း၊လူ႕အခြင့္အေရးအဖြဲ႕၊
ႏုိင္ငံေရးအသင္းတုိ႔ကမွသူတုိ႔တစ္ေတြ၏လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ထူးထူးေထြေထြ
မႀကိဳးစားၾက။ျပည္သူလူထုေတြကလည္းစစ္ေထာက္လွမ္းေရးမ်ားလြတ္ေျမာက္ေရး
အတြက္စိတ္ဝင္စားမႈေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမရွိခဲ့ၾက။သူတုိ႔တစ္ေတြကိုရြံရွာမုန္းတီးၾက
သည္။မိမိတုိ႔ျပဳေသာကံ၊ယခုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ခံၾကေပေတာ့ဟူ၍သာ။
‘ေပ’ျဖစ္ေသာအခ်ိန္တြင္ေတာ့မႏြဲ႕ၾကစတမ္း၊ထုတာေတြခံၾကေပေတာ့။သူတုိ႔
တစ္ေတြလည္းမိသားစုဘဝမ်ားႏွင့္ခ်ီ၍ဒုကၡ၊ေလာကဓံလႈိင္းကုိခါးစည္း၍ခံၾကရေသာ
အခ်ိန္ျဖစ္သည္။

အင္တာနက္တြင္မိမိ႐ုိက္ေသာဓာတ္ပံုကုိသတင္းဌာနမ်ားကအသံုးျပဳျခင္းကုိ
ျမင္ေသာအခါတြင္လည္းေကာင္း၊ထုိင္းႏုိင္ငံရွိဘန္ေကာက္ပုိ႔စ္၊သည္ေနးရွင္းသတင္းစာ
တုိ႔တြင္မိမိ၏ဓာတ္ပံုမ်ားကုိျမန္မာျပည္သတင္းမ်ားႏွင့္တြဲ၍သံုးသည့္အခါတုိင္းတြင္
လည္းေကာင္းကြၽန္ေတာ္၏ပီတိ၊ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးမႈသည္ဘာႏွင့္မွ်ႏႈိင္း၍မရခဲ့ပါ။ဝီရိယ
ႏွင့္ဇြဲတုိ႔၏အသီးအပြင့္မ်ား..။

ရရွိေသာသတင္းဓာတ္ပံုဖိုးကလည္းတစ္ခါတစ္ရံလကုန္ၿပီးေတာ္ေတာ္ၾကာမွ
ရသည္။လခစားအျဖစ္ခန္႔ထားျခင္းမဟုတ္ေသး။ကြၽန္ေတာ့္ဓာတ္ပံုကုိ(AFP)သတင္း
ဌာနမွသံုးတုိင္းအေမရိကန္ေဒၚလာ(၂၅)ရသည္။ခရီးစရိတ္ဘာမွမေပး။ဘာမွ်
မတတ္ႏုိင္၊ေရြးခ်ယ္စရာလည္းမရွိခဲ့။မိမိ႐ုိက္ေသာဓာတ္ပံုမ်ားႏုိင္ငံတကာသတင္းစာ
မ်က္ႏွာတြင္ေတြ႕ရတုိင္းကြၽန္ေတာ္ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူး၍ေနၿပီးအခက္အခဲခါးသီးမႈ၊
စိန္ေခၚမႈမ်ားကုိ’ငါအရမ္းျဖစ္ခ်င္တဲ့ႏုိင္ငံျခားသတင္းဌာနရဲ႕ဓာတ္ပံုသတင္းေထာက္
ျဖစ္ၿပီကြ’ဟူေသာမိမိကုိယ္ကုိမိမိအားေပးသည့္စိတ္ျဖင့္ႀကိဳးစား၍လႊမ္းမိုးပစ္လုိက္
သည္။အခက္အခဲစိန္ေခၚမႈမ်ားကတစ္မ်ဳိးၿပီးတစ္မ်ဳိးၾကံဳရသည္။
(၈၈)မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ရင္းႏွီးခြင့္ရခဲ့သည္။ရန္ကုန္ၿမိဳ႕
၏အေျခအေန၊ႏုိင္ငံေရး၊စီးပြားေရး၊လူမႈေရး၊အေျခအေနတုိ႕ကုိအစဥ္သတိထား
ေစာင့္ၾကည့္ရသည္။လက္ကုိင္ဖုန္းကလည္းမရွိ။ကြၽန္ေတာ့္သတင္းဌာနကလည္းဒါကုိ
စိတ္ဝင္စားသည္မဟုတ္။ကြၽန္ေတာ္႐ုိက္ေသာဓာတ္ပံုတစ္ပံုကိုသံုးလွ်င္ထိုသံုးေသာ
ဓာတ္ပံုဖိုးကုိေပးမည္၊ဒါပဲ။

ထိုအခက္အခဲမ်ားၾကားမွကြၽန္ေတာ္ေလးစားအားက်ခဲ့ေသာအေမရိကန္
သတင္းဌာန(AP)မွျမန္မာႏုိင္ငံဌာေနသတင္းေထာက္ေဒၚေအးေအးဝင္းႏွင့္ရင္းႏွီးခြင့္
ရခဲ့သည္။အစ္မသည္ကြၽန္ေတာ့္အားသတင္းဌာနလုပ္ငန္းအရၿပိဳင္ဘက္ျဖစ္ေသာ္လည္း
ကြၽန္ေတာ့္ကုိသူ၏ေမာင္၊တပည့္ပမာဆံုးမ၊သြန္သင္၊လမ္းၫႊန္မႈမ်ားကုိေမတၱာေစတနာ
အရင္းခံထား၍အမုန္းခံကာျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ခဲ့ေသာအာဂအမ်ဳိးသမီးႀကီးတစ္ဦးပင္ျဖစ္သည္။
၂ဝဝ၅ခုႏွစ္၊ၾသဂုတ္လေလာက္တြင္ကြၽန္ေတာ္သည္ဂ်ာမနီႏုိင္ငံအေျခစုိက္
ဥေရာပဓာတ္ပံုသတင္းဌာန၏ကမ္းလွမ္းျခင္းခံရၿပီးျမန္မာႏုိင္ငံအေျခစုိက္အဆုိပါသတင္း
ဌာန၏ဓာတ္ပံုဆရာအျဖစ္ေျပာင္းလဲ၍လုပ္ကိုင္ခဲ့သည္။

လုပ္ငန္းအသစ္ေျပာင္းေသာသူတုိ႔၏သေဘာသဘာဝအရအခက္အခဲမ်ား၊
အစဦး၌ရွိခဲ့ေသာ္လည္း၊တျဖည္းျဖည္းႏွင့္အဆင္ေျပသြားခဲ့သည္။ပံုမွန္လစာလည္း
ရရွိသြားပါၿပီ။စားဝတ္ေနေရးအတြက္အေတာ္အတန္အဆင္ေျပသြားသည္။
ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ႏုိင္ငံေရးရာသီဥတုကလည္းမုတ္သုံဦးကာလကဲ့သို႔အံု႔အုံ႔ဆုိင္း
ဆုိင္း၊မႈိင္းမႈိင္းမႈန္မႈန္။အဖမ္းအဆီးမ်ားကလည္းခပ္ၾကမ္းၾကမ္းကာလတစ္ခု။ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊
ေရႊဂံုတုိင္အရပ္ရွိအမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ဌာနခ်ဳပ္၌ႏုိင္ငံေရးအခမ္းအနား၊လႈပ္ရွား
မႈမ်ားကလည္းသတၱိရွိရွိ၊ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆုိင္ဆုိင္။ရင္နာစြာျဖင့္ဆုိပါရေစ။ထိုအခ်ိန္ကအားလံုး
သည္ညီညီၫြတ္ၫြတ္။သူတုိ႔တစ္ေတြ၏ရင္ထဲမွအျပင္းထန္ဆံုးေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သည္
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လြတ္ေျမာက္ေရးႏွင့္ျမန္မာႏုိင္ငံစစ္အာဏာရွင္၏ခြာေအာက္မွ
အၾကြင္းမဲ့လြတ္ေျမာက္ဖို႔။

လူထုႀကီးကလည္းတစ္ခဲနက္ေထာက္ခံအားေပးေသာကာလ။ခြပ္ေဒါင္းႏွင့္
ေငြၾကယ္ျဖဴသည္စစ္အစုိးရဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္မွ႐ုန္းထြက္လုိေသာတုိင္းရင္းသား
မ်ားအပါအဝင္ျမန္မာျပည္သူလူထု၏အထိမ္းအမွတ္တစ္ခုျဖစ္ခဲ့သည္။
မင္းကိုႏုိင္၊ကုိကုိႀကီးတုိ႔ကုိဖမ္းဆီးသည္။ျပန္၍လႊတ္သည္။စစ္အစုိးရႏွင့္
ဒီမုိကေရစီအင္အားစုတုိ႔၏အင္အားႏွင့္ဖိႏွိပ္မႈတုိ႔အျပန္အလွန္အားစမ္းေနၾကသည့္အခ်ိန္။
ဝါးလံုးကုိင္တပ္ဖြဲ႕သုိ႔မဟုတ္စြမ္းအားရွင္တုိ႔ကုိလည္းရက္စက္ယုတ္မာမႈအမ်ဳိးမ်ဳိးတုိ႔အား
လုပ္ပိုင္ခြင့္အျပည့္ေပးထားေသာကာလ။

ႏုိင္ငံေရးဆုိေသာေခါင္းစဥ္ေအာက္တြင္လူသိရွင္ၾကားအစုိးရ၏အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ
ဒုကၡေပးျခင္းကုိမခံယူလုိေသာျပည္သူလူထုႀကီးကလည္းလန္းဆန္းသစ္လြင္႐ုိးသားေသာ
ျမန္မာႏုိင္ငံ၏အေျပာင္းအလဲႀကီးတစ္ခုကုိတမ္းတမ္းတတလုိလားေနၾကသည္။
ဒီလုိႏွင့္၂ဝဝ၇ခုႏွစ္၊ၾသဂုတ္လတြင္စစ္အစုိးရကလည္းပံုမွန္၎းတုိ႔ျပဳလုပ္
ေနသည့္က်င့္ထံုးတစ္ခုအတုိင္းေလာင္စာဆီမ်ား၏ေစ်းႏႈန္းကုိအဆမတန္ျမႇင့္၍
တင္လုိက္သည္။မွတ္မွတ္ရရ၊ထုိေန႔နံနက္ဘတ္စ္ကားအေတာ္မ်ားမ်ားထိုးရပ္သြား
သည္။တကၠစီခမ်ားလည္းအဆေပါင္းမ်ားစြာခုန္၍တက္သြားသည္။

စိတ္အထိခုိက္ဆံုးျမင္ကြင္းမွာရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ေကာင္၊ဆူးေလမွစတင္ၿပီးအင္းစိန္၊
ေတာင္/ေျမာက္ဥကၠလာပ၊ေရႊျပည္သာ၊လႈိင္သာယာ၊ေတာင္/ေျမာက္ဒဂံုတုိ႔ကုိဦးတည္ၿပီး
ၿမိဳ႕တြင္း၌ဝမ္းစာအတြက္အလုပ္လာေရာက္လုပ္ကိုင္ၾကေသာသာမန္အေျခခံနင္းျပား
ျပည္သူတုိ႔ေထာင္ႏွင့္ခ်ီ၍မိမိတုိ႔၏ေနအိမ္အသီးသီးသို႔လမ္းေလွ်ာက္၍ျပန္ၾကသည္။
သည္းလိုက္သည့္မုိးကလည္းျပည္သူလူထုတုိ႔၏ခံစားနာက်င္ခ်က္မ်ားကိုသိ၍အၿပိဳင္
ငိုခ်င္းခ်ေနသည့္အလား။ခါးသီးေသာဒုကၡမ်ားအေပၚတြင္ေသာကေတြကတစ္ထပ္ခ်င္း
ရက္ရက္စက္စက္ျခံဳလႊမ္းပစ္လုိက္သည္။

(၈၈)မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္တုိ႔လမ္းမေပၚထြက္ၿပီးစစ္အစိုးရကုိ
ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္းသတၱိရွိရွိအာခံကာၿငိမ္းခ်မ္းစြာျဖင့္ဆႏၵျပသည္။စစ္အစုိးရကလည္း
က်င့္သံုးလာခဲ့ေသာသီအုိရီမ်ားအတုိင္းမွတ္ေလာက္သားေလာက္ေအာင္ဖမ္းဆီးလုိက္သည္။
ပြဲၾကည့္ပရိသတ္သာသာအေနအထားကုိအကဲခတ္ေနၾကေသာျပည္သူလူထုႀကီးလည္း
မစုစုေႏြး၏သတၱိႏွင့္စြန္႔လႊတ္မႈမ်ားကုိအသိအမွတ္မျပဳ၍မရေတာ့။
စြမ္းအားရွင္တုိ႔ကလည္းဒီမုိကေရစီဘက္ေတာ္သားမ်ား၊ဒီမုိကေရစီေရးအတြက္
ၿငိမ္းခ်မ္းစြာဆႏၵျပသူမ်ားကုိတိရစၧာန္မ်ားပမာသေဘာထားၿပီးအင္ႏွင့္အားႏွင့္ဖမ္းဆီးၿပီး
စစ္အစိုးရကုိအပ္ႏွံေနသည့္အခ်ိန္ကာလ။အလုိေတာ္ရိမ်ား၏႐ုပ္ေသးႀကိဳးဆြဲခံ၊ခပ္
ၾကမ္းၾကမ္းကကြက္မ်ားကုိအဘယ္မွာကြၽန္ေတာ္ေမ့ႏုိင္ပါမည္နည္း။
၂ဝဝ၇ခုႏွစ္၊ၾသဂုတ္လႏွင့္စက္တင္ဘာလတုိ႔တြင္ႀကီးမားေသာလူထုလႈပ္ရွား
မႈႀကီးတစ္ခုလိုမေပၚေပါက္မီေရွ႕ေျပး၊လႈပ္ရွားမႈမ်ားေပၚေပါက္ခဲ့သည္။
နည္းမ်ဳိးစံုသံုး၍စစ္အစုိးရသည္ထိုလူထုလြတ္ေျမာက္ေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ားကုိ
ႏွိမ္နင္းခဲ့ပါေသးသည္။၂ဝဝ၇ခုႏွစ္၊စက္တင္ဘာလ(၁၈)ရက္ေန႔တြင္ဗုဒၶသားေတာ္
ရဟန္းတုိ႔တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းစြာျဖင့္ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လမ္းမေပၚသုိ႔တက္ၿပီးဆႏၵျပသည္။
ျပည္သူလူထုတုိ႔၏ေဖာ္ျပ၍မရေသာဝမ္းသာၾကည္ႏူးမႈတုိ႔သည္ခံစားမႈျပင္ထန္
လြန္း၍ပံုသ႑ာန္မ်ားေျပာင္းသြားသည္။သံဃာေတာ္မ်ားတုိ႔ခ်ီတက္ရာလမ္းတြင္ဦးခ်ကာ
မ်က္ရည္ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္က်ရသည္။

‘ရဟန္းတုိ႔သည္မိဘျပည္သူလူထုတို႔၏နာက်င္ခံစားရေသာဒုကၡအခက္အခဲ
မ်ားတုိ႔ကုိ၎တုိ႔သည္မည္သုိ႔မွ်လ်စ္လ်ဴ႐ႈ၍မရေတာ့’ဟူေသာသ႑ာန္ကုိျပတ္ျပတ္
သားသားအုပ္စုိးသူမင္းအားျပလုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။
တီဗီဖန္သားျပင္မ်ား၊ေရဒီယုိ၊သတင္းစာတုိ႔မွတစ္ဆင့္အစုိးရသည္(၁)ရာခုိင္
ႏႈန္းေသာရဟန္းတုိ႔သာအစုိးရကုိဆန္႔က်င္ေသာဆႏၵျပမႈ၌ပါဝင္သည္ဟုေၾကညာသည္။
ေနာက္တစ္ေန႔၊သိန္းႏွင့္ခ်ီေသာရဟန္းထုတုိ႔ၿငိမ္းခ်မ္းစြာျဖင့္စီတန္းလမ္းေလွ်ာက္သည္။
ကမၻာသိေသာျမန္မာ့ေျမမွ’ေရႊဝါေရာင္’သမုိင္း၏ပံုရိပ္မ်ားကုိကြၽန္ေတာ္
မွတ္တမ္းတင္ႏုိင္ခဲ့သည္။(၃)ႀကိမ္တုိင္တုိင္စြမ္းအားရွင္တုိ႔၏ဖမ္းဆီးရန္ႀကိဳးစားမႈမ်ားကုိ
ကြၽန္ေတာ္ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရသည္။ဆူးေလေစတီေတာ္အနီးဆႏၵျပပြဲတြင္သတင္းယူေသာ
ဂ်ပန္သတင္းေထာက္’နာဂါအီ’၊စက္တင္ဘာလ(၂၇)ရက္ေန႔တြင္ပစ္သတ္ခံရသည္။
ထုိအျဖစ္အပ်က္အနီးပတ္ဝန္းက်င္တြင္ကြၽန္ေတာ္ရွိေနခဲ့သည္။ကင္မရာ(၂)လံုးကုိ
လြယ္၍လူထုႀကီးႏွင့္အတူအသက္ေဘးအတြက္ကြၽန္ေတာ္လံုထိန္းတုိ႔၏ပစ္ခတ္၊
႐ုိက္ႏွက္ေနမႈအၾကားေျပးခဲ့ရသည္။

ထုိညမွစတင္ၿပီးရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိျပည္သူလူထုႀကီးအားစစ္ကားႀကီးမ်ားျဖင့္ၿခိမ္း
ေျခာက္ေသာအားျဖင့္ဟန္ေရးျပေတာ့သည္။
(၈၈)ဟူေသာလူထုလႈပ္ရွားမႈသမုိင္းႀကီးတစ္ေက်ာ့ပင္ျပန္လာဦးမည္လားဟု
အစုိးရသည္တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားသြားသည္။ဘာေတြဆက္ျဖစ္ဦးမည္မသိေတာ့။ျမန္မာ
ျပည္၏ေရွ႕ခရီးလႈိင္းႀကီးေလထန္မုန္တုိင္းႀကီးေတြထန္လာေလဦးမည္လား။
ဘဝအလွည့္အေျပာင္းတစ္ခုကြၽန္ေတာ္ၾကံဳေတြ႕ရေတာ့သည္။အေျခအေနတစ္ခု
ေၾကာင့္ခ်စ္ေသာအမိေျမကုိကြၽန္ေတာ္စြန္႔ခြာခဲ့ရပါသည္။နယ္စပ္စည္းကုိျဖတ္ၿပီးထုိင္း
ႏုိင္ငံအတြင္းသုိ႔ကြၽန္ေတာ္ေရာက္သြားသည္။ႏုိင္ငံတကာသတင္းပုိ႔စ္တြင္ကြၽန္ေတာ္
႐ုိက္ကူးခဲ့ေသာကုိရင္ေလးသပိတ္ကုိေျမႇာက္၍ကုိင္ထားေသာပံုကိုကြၽန္ေတာ္ေတြ႕ရသည္။
လခစားဓာတ္ပံုသတင္းေထာက္တစ္ဦးအေနႏွင့္ထိုဓာတ္ပံု၏မူပုိင္ခြင့္ကုိ
ကြၽန္ေတာ္မရရွိပါ။သုိ႔ေသာ္ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးသမုိင္းလမ္းေၾကာင္း၊မွတ္တမ္းအထိမ္းအမွတ္
ပံုရိပ္တစ္ခုကုိခ်စ္ေသာအမိေျမအားႏွလံုးသားႏွင့္ရင္း၍ေပးႏုိင္ခဲ့သည္။ျပည္သူလူထုက
ထိုဓာတ္ပံုကုိ၎တုိ႔တန္ဖိုးထားပါကကိုရင္ေလး၏ပံုရိပ္ကုိသူတုိ႔တစ္ေတြ၏ႏွလံုးသားတြင္
အစဥ္သိမ္းဆည္းထားေပလိမ့္မည္ဟုကြၽန္ေတာ္အျပည့္အဝယံုၾကည္သည္။မည္သည့္
အရာႏွင့္မွ်တန္ဖိုးျဖတ္၍မရေသာၾကည္ႏူးမႈကြၽန္ေတာ့္အေတြ႕အၾကံဳႏွင့္ရင္း၍ကြၽန္ေတာ္
ရရွိခဲ့သည္။

ထုိင္းႏုိင္ငံ၊မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ရွိဒုကၡသည္ဆုိင္ရာကုလသမဂၢ႐ံုး၌မိမိကုိယ္ကုိ
ဒုကၡသည္တစ္ဦးအေနျဖင့္အပ္ႏွံခဲ့ရပါေတာ့သည္။ေရွ႕ဆက္ဘဝခရီးဘာေတြဆက္ျဖစ္
မည္ကိုမသိေတာ့။ဘုရားရွင္လက္ထဲသို႔အျပည့္အဝမိမိဘဝကိုအပ္ႏွံရေတာ့သည္။
ထုိင္းျမန္မာနယ္စပ္၊မဲေဆာက္ၿမိဳ႕တြင္ကြၽန္ေတာ္ႏွစ္လေက်ာ္ေက်ာ္ေနထိုင္ခဲ့ၿပီး
အေမရိကန္ႏုိင္ငံသို႔ဒုကၡသည္တစ္ဦးအေနႏွင့္ထြက္ခြာခဲ့ပါသည္။ရန္ကုန္တကၠသိုလ္၌
ဘြဲ႕ရေအာင္ႀကိဳးစားမည္။ႏုိင္ငံျခားသတင္းဌာနတစ္ခု၌ဓာတ္ပံုသတင္းေထာက္တစ္ေယာက္
ျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားမည္။အေတြ႕အၾကံဳမ်ားကုိစာေရးမည္။အခြင့္အေရးရပါကႏုိင္ငံျခား
၌မိမိဝါသနာပါေသာပညာရပ္တစ္ခုခုကုိဆင့္ပြားသင္ၾကားခ်င္သည္။သုိ႔ေသာ္ႏုိင္ငံႀကီး
တစ္ႏုိင္ငံတြင္ဒုကၡသည္တစ္ေယာက္အေနျဖင့္ခံယူလုိေသာဆႏၵလံုးဝကြၽန္ေတာ့္၌မရွိပါ။
ကြၽန္ေတာ္ေမြးဖြားခ်က္ေၾကြေသာအမိေျမကိုကြၽန္ေတာ္ခ်စ္ျမတ္ႏုိးသည္။
လူသားတုိ႔သည္ဘဝေလာကဓံအေျပာင္းအလဲအခ်ဳိ႕တုိ႔ကုိတစ္ခါတစ္ရံဘာမွ်
မတတ္ႏုိင္ေတာ့ဘဲဇြတ္မွိတ္၍ရင္ဆုိင္ခဲ့ရသည္။ကြၽန္ေတာ္သည္ႏုိင္ငံေရးသမား
တစ္ေယာက္မဟုတ္ပါ။ျမန္မာႏုိင္ငံမဟုတ္ေသာေရသစ္ေျမသစ္တြင္ဘဝကုိဝမ္းစာေရး
တစ္ခုအတြက္သြားေရာက္ေနထုိင္လုိေသာဆႏၵမရွိပါ။
သုိ႔ေသာ္ဒီတစ္ႀကိမ္ေတာ့မတတ္ႏုိင္ပါ။အမိေျမကုိစြန္႔ခြာခဲ့ရသည္။
အေၾကာင္းရင္းကလည္းထူးထူးျခားျခားေတာ့မဟုတ္ပါ။၂ဝဝ၇ႏွင့္၂ဝဝ၈
ခုႏွစ္ကာလမ်ားအတြင္းအစုိးရ၏အဖမ္းအဆီးၾကမ္းျခင္း၊မိမိဘဝကုိလည္းေထာင္ထဲ
တြင္အခ်ိန္ကာလတစ္ခုမေနလုိျခင္းအျပင္၊အခန္႔မသင့္ပါကအ႐ုိက္အႏွက္၊အထု
အေထာင္းတုိ႔ကုိေသးငယ္ေသာကြၽန္ေတာ္၏ခႏၶာကုိယ္ကေရရွည္ခံႏုိင္မည္မဟုတ္ျခင္း
တုိ႔ေၾကာင့္သာျဖစ္သည္။

အျခားအေၾကာင္းအရာတစ္ခုကလည္းရွိေသးသည္။အေမရိကန္ႏုိင္ငံတြင္အေျခ
က်ေနၿပီျဖစ္ေသာမိခင္ႀကီးႏွင့္ကြၽန္ေတာ္၏ညီႏွစ္ဦးတို႔ကလည္းအခြင့္အေရးရရွိပါက
အေမရိကန္ႏုိင္ငံသုိ႔လာေရာက္အေျခခ်ဖို႔အၾကံဥာဏ္ေပးခဲ့သည့္အႀကိမ္ေပါင္းလည္း
မနည္း။
ေလာကဓံအခ်ဳိးအေကြ႕မ်ားေၾကာင့္ကြၽန္ေတာ္တုိ႔မိသားစုသည္ဆယ္စုႏွစ္
(၂)စုေက်ာ္ေက်ာ္အတူေနထုိင္ႏုိင္ခဲ့ျခင္းမရွိပါ။ကြၽန္ေတာ္၏ေအာက္ညီႏွင့္လည္းလူခ်င္း
မေတြ႕ၾကသည္မွာႏွစ္ေပါင္း(၂၁)ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ၾကာခဲ့သည္ပင္မဟုတ္ပါလား။
ဒုကၡသည္မဟာမင္းႀကီး႐ံုးမွေပးေသာစာရြက္စာတမ္းမ်ားကုိပလပ္စတစ္
အိတ္ႀကီးႀကီးထဲတြင္ထည့္၊ခရီးေဆာင္အိတ္ႀကီးႀကီးတစ္လံုးသယ္၍၂ဝဝ၈ခုႏွစ္၊
မတ္လ(၁၉)ရက္ေန႔၊ညသန္းေခါင္ယံတြင္ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕၊ႏုိင္ငံတကာေလဆိပ္မွ
ထြက္ခြာခဲ့သည္။ေလယာဥ္ကလည္းတုိက္႐ုိက္ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ႏွင့္အေမရိကန္ႏုိင္ငံ
နယူးေယာက္ၿမိဳ႕သုိ႔ပ်ံသန္းၿပီး၊ခရီးေဖာ္ကကဗ်ာဆရာႀကီးဦးေအာင္ေဝးႏွင့္အျခား
မိမိတုိ႔ကဲ့သို႔ဒုကၡသည္တစ္ဦး။

ေဟာလီးဝုဒ္႐ုပ္ရွင္မ်ားထဲတြင္သာျမင္ေတြ႕ခဲ့ရေသာအေမရိကန္ႏုိင္ငံ၏သ႐ုပ္
ျမင္ကြင္းမ်ားကုိယခုကြၽန္ေတာ္လက္ေတြ႕နဖူးေတြ႕ဒူးေတြ႕ရင္ဆုိင္ရေတာ့မည္။
‘ကဲ…အေမရိကန္ႏုိင္ငံႀကီးေရ၊အခုကြၽန္ေတာ္ဘဝသစ္စဖုိ႔ေရာက္လာ
ပါၿပီခင္ဗ်ာ’ဟူ၍သာသေဘာထားၿပီးႏွလံုးသားမွႀကိဳ၍ႏႈတ္ဆက္လုိက္သည္။
အေမရိကန္ႏုိင္ငံ၊နယူးေယာက္ၿမိဳ႕ရွိ(JFK)ႏုိင္ငံတကာေလဆိပ္ႀကီး၊မုိးေလ
ဖြဲဖြဲေလးၾကားထဲကတစ္စိမ္းတရံစာလုိကြၽန္ေတာ့္ကုိဆက္ဆံသည္ဟုခံစားမိခဲ့သည္။
‘မင္းလုိဒုကၡသည္ေတြကုိငါတုိ႔လက္ခံေနခဲ့တာႏွစ္ေပါင္းလည္းေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ
ရွိခဲ့ၿပီး၊လူဦးေရလည္းသန္းခ်ီရွိေနပါၿပီကြာ’ဆုိၿပီးအသံအက်ယ္ႀကီးႏွင့္ေျပာဆုိေနသလုိ။
ေလဆိပ္ထဲတြင္ကဗ်ာဆရာဦးေအာင္ေဝးႏွင့္ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ဦးသားကုိယ့္
အေတြးေလးႏွင့္ကုိယ္’အခြင့္အေရးမ်ားစြာတုိ႔ပြင့္လန္းရာဘူမိနက္သန္ေျမ’ဟုမိမိ
ကိုယ္ကုိမိမိ၊ေၾကြးေၾကာ္ထားေသာအေမရိကန္ႏုိင္ငံႀကီးသုိ႔ယခုေရာက္ပါၿပီ။ေရွ႕ဆက္
အနာဂတ္ဘဝပံုရိပ္မ်ားကုိမိမိတုိ႔ဘာသာမိမိတုိ႔ႀကိဳးစား၍ပံုရိပ္ေဖာ္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။
သူကျမန္မာႏုိင္ငံ၏ထင္ရွားေသာကဗ်ာဆရာတစ္ဦး၊ကြၽန္ေတာ္ကသာမန္
ဓာတ္ပံုဆရာ။ကဲ၊ဒီအေမရိကန္ႏုိင္ငံမွာငါတုိ႔ဘာေတြဆက္လုပ္ၾကမလဲေပါ့။
ေလဆိပ္တြင္နံနက္၆း၃ဝေက်ာ္ေက်ာ္မွမြန္းလြဲ၂းဝဝနာရီေက်ာ္ေက်ာ္အထိ
ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးကုိေစာင့္ဆုိင္းရသည္။သူကလူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရးဌာနမွလက္ေဗြပညာရွင္။
သံဃာတစ္ပါးႏွင့္ကြၽန္ေတာ့္ကုိလက္ေဗြႏွိပ္ၿပီးေတာ့မွအားလံုးေလဆိပ္မွထြက္ရသည္။
‘ကဲသြားၿပီ၊ကုိေလာအယ္စုိးေရ’ဆုိၿပီးဆရာေအာင္ေဝးကမစ္ခ်ီဂန္ဘက္သုိ႔
ေလယာဥ္ပ်ံေျပာင္းစီးဖို႔ထြက္ခြာသြားသည္။ထိုအခ်ိန္မွစတင္ၿပီး(၆)ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္
ကာလအထိဆရာႏွင့္ကြၽန္ေတာ္ျပန္၍မေတြ႕ေတာ့ပါ။တယ္လီဖုန္းအဆက္အသြယ္သာ
ရွိပါေတာ့သည္။ဘာဖလုိၿမိဳ႕သုိ႔ကြၽန္ေတာ့္လုိျမန္မာႏုိင္ငံသားဒုကၡသည္တစ္ဦးႏွင့္ခရီး
ဆက္ရဦးမည္။ထိုပုဂၢိဳလ္ႏွင့္ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ဆက္ဆံေရးကေအးတိေအးစက္၊
ေလယာဥ္ေပၚတြင္ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ေသာကိစၥတစ္ခုေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

ခ်စ္စရာေကာင္း၍ေဖာ္ေရြေသာထုိင္းႏုိင္ငံေလေၾကာင္းမွေလယာဥ္မယ္တုိ႔၏
ခရီးသည္မ်ားကုိဧည့္ခံသည့္ဝုိင္ကုိတစ္ခြက္ၿပီးတစ္ခြက္၊ဆင့္ေသာက္ၿပီးအေတာ့္ကုိ
ေရခ်ိန္ကုိက္ေသာအခ်ိန္၊ထုိျမန္မာႏိုင္ငံသားဒုကၡသည္ကေလယာဥ္မယ္အားဝုိင္ကုိ
ထပ္၍ေတာင္းေသာအခါသူမကျပံဳး၍၊ဝုိင္ပုလင္းထဲမွဝုိင္ကုိမေပးေတာ့။
ဝုိင္ထပ္မေသာက္ရေသာအခါထိုပုဂၢဳိလ္ကေလယာဥ္မယ္ကိုအဂၤလိပ္ဘာသာ
ျဖင့္ညစ္ညမ္းစြာျဖင့္ဆဲပါေတာ့သည္။ေနာက္ဆံုးေလယာဥ္ေပၚမွအရာရွိေရာက္လာၿပီး
တည္ၿငိမ္စြာျဖင့္ထိုပုဂၢဳိလ္အားေမတၱာရပ္ခံသည္။မရ။ကြၽန္ေတာ္လည္းထိုပုဂၢိဳလ္ကို
ထိန္း၍မရ။အဆုိပါအရာရွိအားထပ္၍အဂၤလိပ္ဘာသာစကားႏွင့္ဆဲ၏။
ေလယာဥ္အရာရွိက’ဒီလူကုိနယူးေယာက္(JFK)ေလဆိပ္ကုိေရာက္ရွိပါက
မိမိသူ႕အားအေမရိကန္ရဲလက္သုိ႔အပ္ႏွံမည္’ဟုေနာက္ဆံုးဆုိသည္။အႀကိမ္ႀကိမ္
ကြၽန္ေတာ္ေတာင္းပန္မွ’ခင္ဗ်ားတုိ႔ျမန္မာလူမ်ဳိးကုိခင္ဗ်ားတုိ႔ထိန္းပါ။သူၿငိမ္သြားရင္
ကြၽန္ေတာ္အေရးမယူဘူး’ဟူ၍ျပတ္ျပတ္ေျပာ၏။ထုိဒုကၡသည္ပုဂၢိဳလ္သည္ယစ္ေရႊရည္
၏တန္ခုိးကလည္းတျဖည္းျဖည္းခ်င္းက်လာၿပီး’ငါ့ကုိတကယ္လုပ္ေတာ့မွာပါလားဟ’
ဆုိၿပီးသေဘာေပါက္သြားကာၿငိမ္သြားသည္။
ေလယာဥ္ေပၚတြင္ပါလာၾကေသာခရီးသည္မ်ားကလည္းကြၽန္ေတာ္တုိ႔တစ္ေတြ
ကုိအထင္ေသးၿပီးေဒါသလႊမ္းေသာမ်က္လံုးအစံုတို႔ျဖင့္ၾကည့္ၾကသည္။လြန္က်ဴးစြာ
ေသာက္ထားေသာေသရည္၏အဆိပ္တန္ခုိးသည္ထုိျမန္မာႏုိင္ငံသားဒုကၡသည္အား
႐ူးသြပ္ေစကာမုိက္မဲေစခဲ့ပါၿပီေကာ။

ေလယာဥ္ကုိေနာက္တစ္ဆင့္စီးၿပီး၊ေဖြးေဖြးျဖဴေနေသာႏွင္းခဲမ်ားၾကားမွမိမိ
အေျခခ်ေနထုိင္ရမည့္ဘာဖလုိၿမိဳ႕ကုိေလယာဥ္ေပၚမွဆီး၍ျမင္ရသည္။
စိမ့္ေနေအာင္ေအးေသာေဆာင္းကာလမလြန္ေျမာက္ေသးပါ။ေအာက္တုိဘာ
လလယ္ေလာက္မွစတင္ေသာအေမရိကန္ေဆာင္းကာလသည္ဧၿပီလေႏွာင္းပုိင္းမွ
အဆံုးသတ္သည္။ကြၽန္ေတာ္ဘာဖလုိၿမိဳ႕သို႔ေရာက္ေတာ့မတ္လ(၂ဝ)ရက္ေန႔၊၂ဝဝ၈
ေဟမာန္ေဆာင္းကာလ။ေလဆိပ္တြင္မိခင္ႀကီးႏွင့္တစ္ခါမွမျမင္ဖူးေသးေသာခယ္မႏွင့္
တူမေလးတုိ႔ကလာ၍ႀကိဳဆုိသည္။အေမရိကန္ေဆာင္းမည္မွ်ခုိက္ခုိက္တုန္ေအာင္
ေအးစက္ေနေသာ္လည္းမိသားစု၏ေမတၱာရပ္ဝန္းသည္ႏႈိင္းဆယွဥ္တုၿပိဳင္၍မရေအာင္
ကြၽန္ေတာ္တုိ႔၏ႏွလံုးသားမ်ားကုိေႏြးေထြးေစပါသည္။
ဘဝသစ္စပါၿပီ။မိမိကုိတာဝန္ယူမည့္ဒုကၡသည္မ်ားကုိကူညီေဆာင္ရြက္သည့္
႐ံုးသုိ႔သြားေရာက္သတင္းပုိ႔သည္။အတုိင္းအတာတစ္ခုအရအိမ္လခ၊အစားအေသာက္
ဖိုး၊အခမဲ့ေဆးကုသခြင့္(၈)လရရွိသည္။အလုပ္ရရွိပါကအစားအေသာက္ႏွင့္အခမဲ့
ေဆးကုသခြင့္တုိ႔ရပ္စဲသြားမည္။မိမိအလုပ္ရေၾကာင္းကိုအေမရိကန္အစုိးရ၏လူမႈ
အခက္အခဲကူညီေပးေသာဝန္ေဆာင္မႈ႐ံုးအားအေၾကာင္းၾကားရမည္။ဒါကကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕
တာဝန္။

စပ္ကူးမတ္ကူးကာလတစ္ခုတြင္တစ္လေက်ာ္ေက်ာ္ခန္႔ဒုကၡသည္မ်ားကုိကူညီ
ေပးေသာ႐ံုး၌ေန႔စဥ္အဂၤလိပ္စာအေျခခံ“ABCD”ႏွင့္အေမရိကန္လူေနမႈဘဝတုိ႔ကုိ
ေလ့လာရေပေတာ့သည္။
ကြၽန္ေတာ့္အတန္းေဖာ္မ်ားတုိ႔သည္အီရတ္၊အာဖရိကတုိက္မွဒုကၡသည္မ်ား
အျပင္ေဒါနေျမ/ဇြဲကပင္ေတာင္ေျခတုိ႔မွကရင္လူမ်ဳိး၊ရခုိင္၊ကရင္နီတုိ႔စံုစံုညီညီ။ဆရာ
ကအေရွ႕မွတုိင္ၿပီးအားလံုးက“ABCD”ႏွင့္အဂၤလိပ္ဘာသာရပ္အေျခခံကုိေလ့လာ
ၾကသည္။အသက္အရြယ္ေတြကလည္း(၁၈)ႏွစ္မွ(၆ဝ)နားကပ္ေနေသာသူမ်ားလည္း
ပါပါ၏။

ထုိစာသင္ခန္းတြင္ေတာ့ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အားလံုးအေမရိကန္ဆရာမ၏မူလတန္း
ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူႀကီးေတြျဖစ္ၾကသည္။
(၂)ပတ္(၃)ပတ္ခန္႔ၾကာမွအသီးသီးေသာစာသင္သားတုိ႔၏အဂၤလိပ္စာ
အေျခအေနကုိဆရာမမွသံုးသပ္ဆံုးျဖတ္ၿပီးသင့္ေတာ္မည္ထင္ေသာအတန္းမ်ားသုိ႔
ပုိ႔လုိက္သည္။
ထိုစာသင္ခန္းသို႔ပ်က္ကြက္၍မရ။အခ်ိန္မီလာၾကရသည္။သူ႕အခ်ိန္ႏွင့္သူ
ေနထုိင္ရာအိမ္အသီးသီးသုိ႔ညေန(၃း၃ဝ)ခန္႔မွျပန္ၾကရသည္။စည္းကမ္းမလုိက္နာပါက
ခံစားရရွိေနသည့္အလံုးစံုေသာေထာက္ပံ့မႈမ်ားကိုျဖတ္ေတာက္မည္။အခ်ိန္ကုိရာခုိင္
ႏႈန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမေလးစားၾကသည့္ျမန္မာႏုိင္ငံမွဒုကၡသည္မ်ားစံျပဳေလာက္ေအာင္
အလြန္အခ်ိန္ကုိေလးစားၾကေပသည္။စာကုိလည္းႀကိဳးစားၾကသည္။ဒီလုိမလုပ္၍မရ။
ကြၽန္ေတာ္အပါအဝင္သူတုိ႔တစ္ေတြအားလံုးမိသားစုဘဝစားဝတ္ေနေရးအတြက္ယခုလုိ
စာသင္သားေတြျဖစ္ေနၾကရသည္။အလုပ္အကုိင္ေလးအသီးသီးရရွိပါကမတက္ခ်င္
ရင္လည္းရသည္။မိမိ၏ဝင္ေငြႏွင့္မိမိရပ္တည္ေပေတာ့။ဒါေတာင္မိသားစုဝင္ရွိသူမ်ား
အတြက္အေမရိကန္ႏုိင္ငံသုိ႔ေရာက္ရွိၿပီးငါးႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ကာလအထိအစုိးရမွ
ေထာက္ပံ့ေသာအခမဲ့ေဆးကုသမႈႏွင့္အစားအေသာက္မ်ားကုိဆက္၍ယူေနရဆဲ။
ဒါေၾကာင့္စာသင္သားတုိ႔ကလည္းအဂၤလိပ္စာတုိးတက္မႈေတြကအေရးမႀကီး၊
မိသားစုဘဝပံုမွန္ေနထုိင္စားေသာက္မႈကအဓိကျဖစ္သည္ဆုိၿပီးအေတာ္မ်ားမ်ားခံယူ
ေနၾကသည္။ဒီမွာလည္း႐ုန္းကန္မႈအသစ္၊စိန္ေခၚမႈအသစ္ေတြကတစ္ခုစီတစ္မ်ဳိးစီ
ေပၚေပၚလာသည္။

ေက်ာင္းစာသင္ခန္းတြင္းရွိအမႈိက္ပံု၌ကြမ္းတံေတြးမ်ား၊ငါးပိ၊တညင္းသီး၊
ၾကက္သြန္ျဖဴနံ႔မ်ားသင္း၍လႈိင္လႈိင္ထေနေသာအခန္းသည္ျမန္မာႏုိင္ငံသားဒုကၡသည္
စာသင္သားတုိ႔အမ်ားဆံုးပညာဆည္းပူးေနေသာအခန္းျဖစ္သည္။သနပ္ခါးလူးလာ
ၾကေသာသူမ်ားကုိလည္းဘာမွ်နားမလည္သည့္အေမရိကန္ဆရာ၊ဆရာမတုိ႔မွကုိယ္
အေရျပားေရာဂါတစ္မ်ဳိးစြဲကပ္ေနသူမ်ားဟုထင္မွတ္ၾကၿပီးေၾကာက္ရြံ႕ၾကျပန္ေသးသည္။
ေနာင္မွျမန္မာႏုိင္ငံ၏သနပ္ခါးဆုိေသာအရာသည္အဘယ္အရာျဖစ္သည္ဆုိသည္ကုိ
ဆရာ၊ဆရာမတုိ႔သေဘာေပါက္ေအာင္မနည္းရွင္းျပရေတာ့သည္။သုိ႔ေသာ္ေပ်ာ္စရာ
အေတြ႕အၾကံဳပါ။ကြၽန္ေတာ္ေမ့ႏုိင္မည္မဟုတ္ပါ။

မတူညီေသာအခက္အခဲအမ်ဳိးမ်ဳိးကုိျဖတ္သန္းလာၾကေသာမေလးရွားမွဒုကၡ
သည္မ်ားအျဖစ္တစ္ဆင့္ေရာက္လာၾကသည့္ခ်င္း၊ဗမာ၊ရွမ္း၊ရခုိင္၊ကရင္၊ကခ်င္လူမ်ဳိး
အမ်ားစုတုိ႔ကအေမရိကန္ႏုိင္ငံသုိ႔ေရာက္ရွိၿပီး(၁)ပတ္၊(၂)ပတ္အတြင္းအလုပ္ခြင္သို႔
အျမန္ဆံုးဝင္ေရာက္လုိၾကသည္။အခ်ိန္တုိတုိအတြင္းျပည္တြင္း၌က်န္ရွိေနခဲ့ေသာ
မိသားစုဝင္မ်ားတုိ႔အားေငြေၾကးပုိ႔လုိၾကသည္။ထုိ႔ေၾကာင့္တာဝန္ရွိသူတုိ႔ကလုိအပ္
ေသာက်န္းမာေရးအတြက္စစ္ေဆးမႈ၊ဒုကၡသည္မ်ားအျဖစ္အေမရိကန္ႏုိင္ငံသုိ႔ေရာက္ရွိ
လာၾကသူမ်ားအတြက္ျပဳလုပ္ေဆာင္ရြက္ရမည့္စာရြက္စာတမ္းမ်ားအသီးသီးတုိ႔၏ဘဝသစ္
မ်ားကုိမစတင္မီသိသင့္သိထုိက္ေသာအေမရိကန္ႏုိင္ငံ၏လူမႈ၊စီးပြား၊ႏုိင္ငံေရးသမုိင္း
အက်ဥ္းတုိ႔ကုိအခ်ိန္ကာလတစ္ခုသတ္မွတ္ထားၿပီးသင္ၾကားေပးသည္။
အျမန္ဆံုးေငြရွာအလုပ္လုပ္ကုိင္လုိေသာသူတုိ႔တစ္ေတြအားနားလည္ေအာင္
ရွင္းျပၿပီးကာလတစ္ခုကုိသည္းခံေပးပါရန္ေမတၱာရပ္ခံရသည္။ဆယ္စုႏွစ္(၁)စုေက်ာ္ေက်ာ္
ထုိင္းျမန္မာနယ္စပ္ရွိဒုကၡသည္စခန္းမ်ားမွတစ္ဆင့္အေမရိကန္ႏုိင္ငံသုိ႔ေရာက္ရွိလာ
ၾကေသာသူမ်ားႏွင့္ကားအေတြ႕အၾကံဳတစ္မ်ဳိး။

ႏုိင္ငံတကာလူမႈကူညီေရးအဖြဲ႕မ်ားတုိ႔၏ေထာက္ပံ့ကူညီမႈမ်ားကုိထုိင္းျမန္မာ
နယ္စပ္ဒုကၡသည္စခန္းမ်ားတြင္သူတုိ႔တစ္ေတြပမာဏအတုိင္းအတာတစ္ခုအရရရွိ
ခဲ့သည္။ထို႔ေၾကာင့္အေမရိကန္အစုိးရ၏ဘဝသစ္ျပန္လည္ေနရာခ်ထားေရးအစီအစဥ္
ေၾကာင့္ငါတုိ႔တစ္ေတြဒီအေမရိကန္ႏုိင္ငံကုိေရာက္ရွိလာၾကျခင္းျဖစ္သည္။ထို႔ေၾကာင့္
ငါတုိ႔အားသူတုိ႔တစ္ေတြဆက္လက္ကူညီေထာက္ပံ့ေပးရန္တာဝန္ရွိသည္ဟုခံယူ
ထားၾကေသာသူမ်ားတုိ႔ကုိလည္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကြၽန္ေတာ္ၾကံဳေတြ႕ရသည္။
မိသားစု၏အနာဂတ္အတြက္အလုပ္ကိုႀကိဳးစား၍မလုပ္ကုိင္ဘဲျမန္မာႏုိင္ငံႏွင့္
ထိုင္းႏုိင္ငံတုိ႔ႏွင့္ႏႈိင္းယွဥ္လွ်င္အလြန္ေစ်းေပါ၍ေကာင္းသည့္ဘီယာ၊အရက္တုိ႔ကို
အလြန္အက်ဴးေသာက္သံုးၾကေတာ့သည္။ဘာသာစကားအခက္အခဲ၊စိန္ေခၚခ်က္
အမ်ဳိးမ်ဳိးတုိ႔၏ဒဏ္ကိုမခံႏုိင္သည့္စိတ္ဖိစီးမႈမ်ားကုိဒုကၡသည္မ်ားဒီမွာခံစားၾကရသည္။
ထို႔ေၾကာင့္စိတ္ထြက္ေပါက္အေနႏွင့္ယမကာမ်ားကုိလြန္လြန္က်ဴးက်ဴးမွီဝဲ၍ဇနီးႏွင့္
သားသမီးမ်ားတို႔အားအိမ္ေထာင္ဦးစီးတုိ႔ကစိတ္ဒဏ္ရာမ်ားေပးၾကေတာ့သည္။ဇနီးသည္
ကုိ႐ုိက္ျခင္း၊သားသမီးမ်ားတုိ႔အားမူးလာလွ်င္႐ုိက္ႏွက္ျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ျမန္မာႏုိင္ငံမွ
ဒုကၡသည္အိမ္ေထာင္ဦးစီးဖခင္မ်ားအခ်ဳပ္၊ေထာင္မ်ားထဲသုိ႔အေတာ္မ်ားမ်ားေရာက္ကုန္
ၾကေတာ့သည္။

လုိင္စင္မပါဘဲကားေမာင္းျခင္း၊မူး၍အေဝးေျပးကားလမ္းမေပၚတြင္ကားေမာင္း
ေနရင္းလမ္းမအလယ္ကားစက္ထုိးရပ္သြားသည့္အထိတ္တလန္႔အျဖစ္အပ်က္ေၾကာင့္
ရဲမ်ားေရာက္ရွိလာၿပီးအေျခအေနကုိစစ္ေဆးေတာ့မွျမန္မာႏုိင္ငံသားေရႊမင္းသားႀကီး
၏ကားဆီကုန္သြားျခင္းေၾကာင့္ထုိးရပ္သြားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းသိရေတာ့သည္။
အဆုိပါပုဂၢဳိလ္အားအေမရိကန္ရဲကလက္ထိပ္ခတ္ေခၚေဆာင္သြားၿပီးအခ်ဳပ္ထဲ
ထည့္၊အဂၤလိပ္စကားကလည္းေတာင္တစ္လံုးေျမာက္တစ္လံုးႏွင့္ကားေမာင္းႏွင္ခြင့္
လုိင္စင္ကလည္းသူ႕မွာမရွိ။

မုိးစင္စင္လင္းသည္အထိအိမ္ျပန္ေရာက္မလာေသာခင္ပြန္းသည္ႏွင့္ဖခင္ျဖစ္သူ
ကုိဇနီးသည္ႏွင့္သားသမီးတုိ႔ကဘယ္သြား၍ရွာရမည္လဲမသိေတာ့။ရဲစခန္းသို႔မဟုတ္
တရား႐ံုးတုိ႔မွမိသားစုဝင္မ်ားအားအေၾကာင္းၾကားမွသူတုိ႔တစ္ေတြပ်ာယာခတ္ၿပီး
ေျခမကုိင္မိလက္မကုိင္မိျဖစ္ၾကေတာ့သည္။ဒုကၡသည္မ်ားအားေနရာခ်ထားေရး႐ံုးတြင္
စကားျပန္အျဖစ္(၆)ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္အလုပ္လုပ္ခဲ့ေသာအေတြ႕အၾကံဳမ်ားကတစ္ေန႔ႏွင့္
တစ္ေန႔၊တစ္လႏွင့္တစ္လမ႐ုိးႏုိင္ေအာင္တစ္မ်ဳိးစီၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရသည္။
ရန္ကုန္တကၠသုိလ္မွမသင္ၾကားေပးႏုိင္ခဲ့ေသာဘဝ၊လူမႈသင္ခန္းစာအသစ္
မ်ားကုိဒုကၡသည္အျဖစ္ဒီအေမရိကန္ႏုိင္ငံကုိေရာက္ရွိေတာ့မွကြၽန္ေတာ္ဘဝတကၠသုိလ္
၏စာသင္သားအသစ္အေနႏွင့္ဘာဖလုိၿမိဳ႕တြင္သင္ၾကားခဲ့ရသည္။သင္ၾကားေနရဆဲ
လည္းျဖစ္သည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ဥပေဒဘြဲ႕ရရွိခဲ့ေသာ္လည္းေရွ႕ေနတစ္ေယာက္အျဖစ္ကြၽန္ေတာ္
မရပ္တည္ခဲ့ပါ။ထုိ႔ေၾကာင့္ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ေနထုိင္ခဲ့စဥ္အတြင္းတရား႐ံုးသုိ႔ကိစၥတစ္စံု
တစ္ရာေၾကာင့္ေရာက္ဖူးျခင္းလည္းမရွိ။အခ်ဳပ္က်ေနေသာမိတ္ေဆြမ်ား၊သူတု႔ိတစ္ေတြ
၏မိခင္၊မိတ္ေဆြမ်ားကုိသြားေရာက္ေတြ႕ဆံုအားေပးစကားေျပာျခင္းအေနျဖင့္သာရွိခဲ့
ပါသည္။

ယခုေတာ့အေနအထားႏွင့္ဘဝအေျခအေနေၾကာင့္အေမရိကန္ႏုိင္ငံတြင္စကား
ျပန္အျဖစ္ရပ္တည္ရသည္။ေနထုိင္လ်က္ရွိေသာ(၆)ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ကာလအတြင္း
တရား႐ံုးမ်ားသုိ႔ကြၽန္ေတာ္အႀကိမ္ေပါင္း(၃ဝဝ)ေက်ာ္ေရာက္ရွိခဲ့ေပၿပီ။
ကရင္၊ဗမာစကားေျပာ၊စကားျပန္မ်ားနည္းေနသည့္ကာလအတြင္းအႀကိမ္
ေတာ္ေတာ္စိတ္စိတ္ေလးသြားခဲ့ရသည္။’မင္းကဥပေဒဘြဲ႕ျမန္မာႏုိင္ငံမွာရရွိခဲ့တာ
ဆုိေတာ့၊ဒီၿမိဳ႕ရဲ႕တရား႐ံုးေတြမွာစကားျပန္အျဖစ္လုပ္ေပးဖို႔ေမတၱာရပ္ခံပါတယ္’ဟု
ကြၽန္ေတာ္၏အထက္အရာရွိၫႊန္ၾကားခ်က္ျဖစ္သည္။ကာလက၂ဝဝ၈ခုႏွစ္၊ႏုိဝင္ဘာ
လ။သူကသာေမတၱာရပ္ခံသည္ဆုိေပမယ့္အလုပ္သေဘာအရမလုပ္မျဖစ္လုပ္ရမည္
ဆုိတာကြၽန္ေတာ္သိလုိက္သည္။ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာရလွ်င္ကြၽန္ေတာ္သြားေရာက္ၿပီး
စကားျပန္အျဖစ္လံုးဝမလုပ္ခ်င္။ေရာက္ရွိေနသည္ကလည္းအခ်ိန္တုိအတြင္းအဂၤလိပ္စာ
အခက္အခဲကရွိသည္။“ABCD”ကုိအေျခခံၿပီးေလးငါးေျခာက္လသင္ၾကားေနေပမယ့္
အဂၤလိပ္စာအေျခအေနသိပ္ထူးျခားတုိးတက္မႈမရွိေသးေသာျမန္မာႏုိင္ငံကဒုကၡသည္
မ်ား၊အထူးသျဖင့္ေဒါနေတာင္တန္းေဒသ၊တနသၤာရီကမ္း႐ုိးတန္းေဒသမွကရင္လူမ်ဳိး
မ်ားထက္စာရင္ေတာ့ကြၽန္ေတာ့္အေျခအေနကသာသည္။အသက္႐ွဴ၍ရေသးသည္။
‘ငါ့တူရယ္၊အခုအသက္က(၅ဝ)ေက်ာ္ေနၿပီ။ျမန္မာႏုိင္ငံမွာတုန္းကေက်ာင္း
ဆုိတာ(၂)တန္းေလာက္ပဲေနခဲ့ဖူးတာ။အခုငါတုိ႔ကုိအဂၤလိပ္စာသင္ေနေတာ့ဒုကၡေရာက္
ၿပီေပါ့ကြယ္။မတက္လုိ႔ကလည္းမရ။မိသားစု၊စားဝတ္ေနေရး၊ေဆးဝါးကုသမႈေတြကုိ
ငါတုိ႔ေက်ာင္းမတက္ရင္အေမရိကန္အစုိးရကျဖတ္မယ္ဆုိေတာ့ငါတုိ႔လည္းတျခား
ဘာမွေရြးခ်ယ္စရာကမရွိ၊ေက်ာင္းပဲတက္ေနတာ(၃)ႏွစ္ေလာက္ရွိေနၿပီကြယ္။’
အဂၤလိပ္စာဘာသာစကားႏွင့္ပတ္သက္ေသာသူ၏ျပင္းထန္သည့္ရည္မွန္းခ်က္
ကိုျမန္မာႏုိင္ငံသားဒုကၡသည္ကရင္တုိင္းရင္းသားတစ္ဦးကေျပာျပေနျခင္းျဖစ္သည္။
သူတုိ႔ကလည္းေရြးခ်ယ္စရာမရွိသလုိကြၽန္ေတာ့္မွာလည္းထူးၿပီးေရြးခ်ယ္စရာ
မရွိ။ဘဝရွင္သန္ေရးအတြက္အထက္အရာရွိက’တရား႐ံုးမွာသြားၿပီးစကားျပန္လုပ္’
ဆုိေသာအမိန္႔ျဖင့္ကြၽန္ေတာ္ေရာက္ခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။ဒီအေမရိကန္ႏုိင္ငံကုိေရာက္မွ
လည္စည္းႏွင့္အေနာက္တုိင္းဝတ္စံုကိုအက်အနဝတ္ၿပီးတရား႐ံုးသုိ႔ခ်ီတက္ခဲ့ရသည္။
ငါဟုိမွာတရားသူႀကီးကေျပာဆုိသမွ်လံုးေစ့ပတ္ေစ့၊စကားျပန္မလုပ္ႏုိင္လို႔ကေတာ့
ငါးပါးေမွာက္ပါၿပီ။တရားခြင္ကေနငါ့ကုိေမာင္းထုတ္ရင္ေတာ့ဒုကၡဟူေသာစုိးရိမ္စိတ္
အေတြးအမွ်င္တန္းမ်ားကအလြန္ျမန္ေနေသာကြၽန္ေတာ့္ရင္ခုန္သံထက္အႀကိမ္ပုိ၍
စိတ္ေပလိမ့္မည္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။

အပုိင္း (၁)
အပုိင္း (၂)
အပုိင္း (၃)

No comments:

Post a Comment

Blog Archive

Tags

Accident Ad Agriculture Article Astrology Aung San Suu Kyi Bagan Beauty Bogale Book Car Cartoon celebs Crime Crony Daily Popular Danubyu Dedaye Dhamma Dr Hla Myat Thway Education ELection Entertainment Environment Foreign Affairs General General Aung San General Knowledge Gossip Gov Health Herbal Hinthada History Hluttaw Ingapu Interview Job Kangyidaunt kyaik Lat Kyangin Kyaunggon Kyonpyaw Latputta Laymyethna Lemyethna Letter Ma Shwe Moe Mahn Johnny Maubin Mawlamyinegyun Media MMP MMP 1 money Myan Aung Myanmar Idol Myaungmya Myo Min Paing News Ngapudaw Ngathaingchaung NLD Nyaung Tone Opinion Pagoda Pantanaw Party Pathein People Photo Places Poem Police Politic Political Prisoner Popular Project Pyapon Quote School Bus Song Speech Sport Sports Student SYW SYW 1 Technology Thabaung Time Ayeyar Tourism Trailer Travel U Ba Hein U Ko Ni U Kyaw Myint U Win Htay USDP Video Wakhama Weather World News Yekyi Zalun စိတ္အဟာရ ရသစာမ်ား စိုက္ပ်ိဳးေရး ထူးဆန္းေထြလာ ဒီေရေတာ နာေရး ဗေဒင် မဘသ မံုရြာ လယ္သိမ္းေျမသိမ္း လူပုဂၢိဳလ္မ်ား လူေပ်ာက္ေၾကာ္ျငာ အရွင္သုစိတၱ (ေမာ္ကၽြန္း) အရွင္သုစိတၱ (ေမာ္ကၽြန္း) ဆရာေတာ္ အေထြေထြ ေ၀ဖန္ေရး ေထြအုပ္ ​ေမာ္​တင္​စြန္​း ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား

Labels

Recent Post