Latest News

Thursday, July 6, 2017

သစ္ပုပ္ပင္အိုငိုတဲ့ေန႔၊ ပင္စိန္ပန္းႏြမ္းတဲ့ေန႔

သစ္ပုပ္ပင္အိုငိုတဲ့ေန႔၊ ပင္စိန္ပန္းႏြမ္းတဲ့ေန႔

ကံ့ေကာ္ပင္ရိပ္၊ သစ္ပုပ္ပင္၊ စိန္ပန္းပင္၊ အဓိပတိလမ္းမ၊ တကၠသိုလ္စာၾကည့္တိုက္၊ အပန္းေျဖရိပ္သာ၊ ၀ိဇၨာခန္းမ၊ သိပံၸခန္းမ။ သူတို႔တစ္ေတြ ကြၽန္ေတာ့္ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာ ဣေႁႏၵရွိတဲ့ အပ်ဳိမတစ္ေယာက္လို တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္။ ဒါေပမဲ့ အပ်ဳိမအမ်ဳိးသမီးပီပီအျပင္ ပန္းကတည္ၿငိမ္ေနဟန္ ျမင္ေနရေပမယ့္ ရင္လႈိင္းက ေဘာင္ဘင္ခတ္ေနတာ။ ဖြင့္ခ်လို႔ရရင္၊ ပြင့္အန္လို႔ရရင္ စကားလံုးေတြကေတာင္ ေလာက္မကျမင့္သလို၊ ပင္လယ္ေလာက္မက က်ယ္၀န္းတယ္။ ေျပာစရာေတြမွ အမ်ားသား။

တကယ္ေတာ့ ဒီေနရာမွာရိွေနတဲ့ သက္မဲ့ေတြဟာ ႏွလံုးမရွိၾကေပမယ့္ အမွတ္သည္းေျခေတာ့ ရွိၾကတယ္။ ႏႈတ္ထြက္စကား ေျပာမထြက္ေပမယ့္ မွတ္တမ္းကေတာ့ ေပ်ာက္မသြားဘူး။

အဓိပတိရဲ႕ ျမက္ခင္းစိမ္းေတြကို တကၠသိုလ္မွာေ၀တဲ့ မိုးစက္ေတြဖ်န္းဆြတ္ေပးလို႔ လန္းဆန္းစိုျပည္ေနတဲ့တစ္ခ်ိန္မွာ ႐ုတ္တရက္ ျမက္ခင္းစိမ္းေတြနီကုန္တယ္။ ၿပိဳလဲကုန္တယ္။ ပိျပားကုန္တယ္။ ထူထူေထာင္ေထာင္ ျမက္တို႔ခုေတာ့ ေျမသားေပၚမွာ ျပားျပားကပ္ ၿပိဳလဲကာ ငိုယုိေနၾကၿပီ။

အဲဒီျမက္တို႔ကို ဖိနပ္ပါးန႔ဲနင္းတယ္။ ေရာ္ဘာဖိနပ္နဲ႔နင္းတယ္။ ပံုေတာ္ဖိနပ္နဲ႔နင္းတယ္။ စစ္ဖိနပ္နဲ႔နင္းတယ္။ နင္းတာကလည္း ႐ိုး႐ိုးနင္းတာမဟုတ္ဘူး။ အားကုန္ေျပးလႊားရင္း၊ အခ်ဳိ႕တရြတ္တိုက္ရင္း၊ အခ်ဳိ႕ကဖိေျခရင္းနင္းၾကတာ။ စစ္ဖိနပ္နဲ႔နင္းအားက ပိုျပင္းတယ္။ နင္း႐ံုမက ေဆာင့္လိုက္ေသး၊ ေဆာင့္႐ံုမက ေျခလိုက္ေသး။ စိန္ပန္းေတြ ေၾကြက်ခ်ိန္နဲ႔ တက္နင္းခ်ိန္တို႔ တိုက္တိုက္ဆိုင္္ဆိုင္ဆိုေတာ့ ပြင့္ဖတ္ေတြ စိစိညက္ညက္ ေၾကကုန္ေတာ့တာပဲ။ ပြင့္ဖတ္နီေတြရဲ႕ ျပန္႔က်ဲပြေနပံုက အသည္းေတြတစ္စစီေၾကေန၊ ေၾကြေနသလိုပဲ။ အခ်ိန္ကာလက ၀ါဆိုလဆန္းရက္မ်ားျဖစ္တယ္။ မိုးမ်ားေလထန္ခ်ိန္ေပါ့။ မိုးရြာလိုက္ ေလတိုက္လိုက္။ စိန္ပန္းေတြခမ်ာ ေလဒဏ္မိုးဒဏ္ေၾကာင့္ ဖူးငံုစပန္း၊ မပြင့္ခင္ေၾကြရတဲ့ပန္း၊ မေခြၽဘဲေၾကြရတဲ့ပန္း ေလဒဏ္၊ မိုးဒဏ္ေတြပါ အလူးအလဲ ခံေနရရွာတယ္။ ျမန္မာျပကၡဒိန္အရ ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၃၂၄ ခုႏွစ္၊ ၀ါဆိုလဆန္း ၁ ရက္နဲ႔ ၈ ရက္အတြင္း ကာလျဖစ္တယ္။ အဂၤလိပ္ ျပကၡဒိန္အရ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္ ၂ ရက္မွ ဇူလိုင္ ၈ ရက္အတြင္းျဖစ္တယ္။ မိုးၿမိဳၿဖိဳရြာတဲ့လ။ ေလၾကမ္းၾကမ္းတိုက္တဲ့လ။ ေက်ာင္းသားေတြ ေက်ာင္းတက္ရတဲ့လ။ ျပည္သူေတြေမ့လို႔မရတဲ့လ။

နယ္ကေန ေက်ာင္းလာတက္ရတဲ့နယ္သူ နယ္သားေတြအတြက္ အေဆာင္မွာ အေျခမက်ေသးတဲ့ကာလျဖစ္တယ္။ ထို႔အတူပဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္းရဲ႕ အာဏာသိမ္းေတာ္လွန္ေရး ေကာင္စီလည္း တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ရာမွာ အေျခမက်ေသးတဲ့ကာလနဲ႔ တိုက္ဆိုင္ေနတယ္။

မတ္ ၂  ရက္က အာဏာသိမ္းၿပီး သံုးလေက်ာ္ေက်ာ္သာ ၾကာေသးတဲ့ကာလ ျဖစ္ေနတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းဟာ သူအာဏာသိမ္းၿပီး တကၠသိုလ္ေကာင္စီက ေက်ာင္းသားႏွစ္ဦးကို စတင္ထုတ္ပယ္ပစ္လိုက္တယ္။ ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္သဟာယနဲ႔ စာဖတ္အသင္းအဖြဲ႕ခ်ဳပ္မွ ေက်ာင္းသားႏွစ္ဦးကို ထပ္မံထုတ္ပယ္ျပန္တယ္။ ဒါ့အျပင္လြတ္လပ္တဲ့ တကၠသိုလ္နယ္ေျမကို စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေအာက္ သြတ္သြင္းဖို႔ ပထမေျခလွမ္းစလိုက္္တယ္။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ ေမ ၉ ရက္မွာ တကၠသိုလ္အက္ဥပေဒကို ႐ုပ္သိမ္းေၾကာင္း ေၾကညာလိုက္တယ္။ ေမ ၁၀ ရက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းက တကၠသိုလ္ေကာင္စီ လူႀကီးေတြေခၚယူ ေတြ႕ဆံုတယ္။ ၿပီး “ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးရဲ႕ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အေျခအေနကို ေျပာရရင္ ေက်ာင္းသားနဲ႔ဆရာ သူငါ့မ႐ိုေသ၊ ငါ့သူမ႐ိုေသဆိုသလို ျဖစ္ေနတဲ့အခ်က္ျဖစ္တယ္။ ဆရာေလာကေရာ ေက်ာင္းသားေလာကေရာ ႏိုင္ငံေရးပေယာဂေတြ ၀င္ေနၾကတယ္။ ဒီအတိုင္း ဆက္သြားေနရင္ တိုင္းျပည္ဘယ္ေတာ့မွ ေကာင္းစားမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး” ဆိုကာ တကၠသိုလ္ေကာင္စီ၀င္ေတြကို အစားထိုး ခန္႔အပ္လိုက္တယ္။

ဇြန္ ၁၈ ရက္မွာ အေဆာင္စည္းကမ္း ၂၂ ခ်က္ကို ေက်ာင္းသားေတြ အထူးသျဖင့္ အေဆာင္ေနေက်ာင္းသားေတြကို ဖိႏွိပ္ရန္ ထုတ္ျပန္လုိက္တယ္။ ထိုစည္းကမ္းေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ တကၠသိုလ္မွ ဆရာေတြ မဟုတ္တဲ့ လူ၀င္မႈႀကီးၾကပ္ေရး၊ အေကာက္ခြန္နဲ႔ အက်ဥ္းဦးစီးဌာနမွ ဘြဲ႕ရအရာရွိငယ္ေတြကို ေခၚယူၿပီး ေက်ာင္းမွာ ခန္႔အပ္လိုက္တယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ဇူလိုက္ ၃ ရက္မွာ သမဂၢခန္းမမွာ ရန္ကုန္ခ႐ိုင္ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢ (ရကသ) က ႀကီးမွဴးၿပီး ဆႏၵျပပြဲတစ္ခု ျပဳလုပ္တယ္။ ဇူလိုင္ ၆ ရက္မွာ ညဦးမွာမႏၲေလးေဆာင္ အပါအ၀င္ အေဆာင္သစ္ေတြ မီးျပတ္သြားတယ္။ အေဆာင္ေနေက်ာင္းသားေတြက သူတို႔မေက်နပ္ခ်က္ေတြကို ေၾကြးေၾကာ္သံလုပ္ၿပီး ဟစ္ေအာ္ဆႏၵျပၾကတယ္။ အေဆာင္မွဴးေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္းက အစိုးရိမ္လြန္ၿပီး တံခါးမဖြင့္ေပးခဲ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြက စုေပါင္းၿပီး တံခါးကိုတြန္းဖြင့္ကာ တကၠသိုလ္၀င္းထဲထြက္ၿပီး လွည့္လည္ဟစ္ေအာ္ဆႏၵျပသည္အထိ က်ယ္ျပန္႔သြားတယ္ ဇူလိုင္ ၆ ရက္ ည ၈ နာရီမွာ တကၠသိုလ္နယ္ေျမကို ပုဒ္မ ၁၄၄ ထုတ္ျပန္လိုက္တယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္ ၁၁ နာရီမွာ ေက်ာင္းသားထု အစည္းအေ၀းကို တကသေဆာက္အအုံမွာ က်င္းပၾကတယ္။ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုဗေဆြေလးက “ဗမာျပည္လြတ္လပ္ေရးရတာၾကာၿပီ။ ဒါေပမဲ့ ဒီကေန႔ထိ ပညာေရးက မလြတ္လပ္ဘဲ ကြၽန္ပညာေရးကိုပဲ ဖာေထးၿပီး သံုးစြဲေနပါတယ္။ အစုိးရအဆက္ဆက္ဟာ ပညာေရးစနစ္ကို မေျပာင္းလဲဘဲ ပညာေရးစနစ္ကိုေျပာင္းလဲဖို႔ ေတာင္းဆိုတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကိုပဲ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိး ေျပာင္းလဲၿပီး ဖိႏွိပ္ခဲ့ပါတယ္” ေဖာ္ျပပါ ကိုဗေဆြေလးရဲ႕ မိန္႔ခြန္းဟာ ယေန႔ေက်ာင္းသားေတြ ခံစားေနရတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြကို ေဖာ္ျပထင္ဟပ္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ ထိုေက်ာင္းသားထု စုေ၀းပြဲႀကီးအၿပီး မြန္းလြဲ ၂ နာရီေက်ာ္မွာ ရဲနဲ႔ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးကားေတြ ေရာက္လာတယ္။ အဓိပတိလမ္း၊ ျခေသၤ့တံခါး အားကစား႐ုံေထာင့္ သထုံေဆာင္ဘက္တံခါးေတြကို ပိတ္လိုက္တယ္။ စစ္သား၊ ရဲ ၂၀၀ ေလာက္ အင္အားနဲ႔ သမဂၢေခါင္းေဆာင္ေတြကို ဖမ္းဆီးလိုက္တယ္။

ဒီလိုဖမ္းဆီးလိုက္ေပမယ့္ ေက်ာင္းသားေတြက ၿပိဳကြဲမသြားဘူး။ အေဆာင္တိုင္းက ေက်ာင္းသားတုိင္းထြက္လာၾကတယ္။ “ပလိပ္ အလိုမရွိ။ ရဲအလိုမရွိ” လို႔ လိုက္ဖမ္းေနတဲ့ ပလိပ္ေတြကို ေအာ္ထုတ္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ရဲေတြအျပင္ စစ္ကားေတြပါ ဆိုက္ေရာက္လာတယ္။ ဇူလိုင္ ၇ ရက္ ညေန ၆ နာရီကစၿပီး လက္နက္မ်ားနဲ႔ စတင္ပစ္ခတ္ပါေတာ့တယ္။ ဒါကိုရိပ္စားမိတဲ့ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ အခ်ဳိ႕က တာ၀န္ခြဲေ၀ယူၿပီး ေရွာင္ထြက္သြားၾကတယ္။ အေျခအေနကို ထိန္းသိမ္းဖို႔ ေခါင္းေဆာင္အခ်ဳိ႕က ေက်ာင္းသားထုနဲ႔ အတူေနရစ္ခဲ့ဲၾကတယ္။

အခ်ဳပ္ကားျပာႀကီးေတြကလည္း စပီကာတပ္ကာ ပုဒ္မ ၁၄၄ ကို ေက်ာင္း၀င္းထဲလိုက္ေအာ္တယ္။ ဒီလိုေျပးတဲ့ ေက်ာင္းသားကေျပး။ သမဂၢအေဆာက္အအုံထဲ ၀င္ပုန္းသူကပုန္း။ တစ္ညလုံးမအိပ္ႏုိင္ဘဲ ေဒါသေတြ၊ စိတ္ေသာကေတြ၊ စုိးရိမ္မႈေတြ၊ သတၱိေတြစတဲ့ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြကို တလိႈက္လိႈက္ခံစားရင္း တစ္ညတာဟာ ကုန္ဆုံးလာခဲ့တယ္။

တထိတ္ထိတ္ ရင္ခုန္ရင္း တဆစ္ဆစ္ ေဒါသထြက္ရင္း ဇူလိုင္ ၈ ရက္ကို ကူးလာတယ္။ ျပည္သူတို႔နဲ႔ သား၊ သမီးေတြ လူပ်ဳိေဖာ္ အလြန္၊ လူရြယ္တက္သစ္ေတြ၊ ႏုိင္ငံအညြန္႔ အဖူးပညာတတ္ေတြကို အာဏာရွင္ေတြက စာနာက႐ုဏာ ျပလာလိမ့္ႏိုးေမွ်ာ္ကိုးေနမိတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ၊ ေနာက္က်မွ မွားမွန္းသိလုိက္ရတယ္။

ဇူလိုင္ ၈ ရက္ မနက္ အ႐ုဏ္ဦးအခ်ိန္ သမုိင္း၀င္သမဂၢ အေဆာက္အအုံနဲ႔ အနာဂတ္ ရတနာလူငယ္မ်ားကို ဒိုင္းနမုိက္နဲ႔ ရက္စက္စြာ ၿဖိဳခြဲလိုက္ပါေတာ့တယ္။ လူေတြသာမက အေဆာက္အအုံပါ ေၾကမြေျမခခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ ဒဏ္ရာရေက်ာင္းသားေတြ၊ မေသေသးတဲ့ ေက်ာင္းသူေတြ၊ ေသြးအလိမ္းလိမ္းကို မသုတ္ႏုိင္ဘဲ ေျခဦးတည့္ရာေျပးသူက ေျပးၾကတယ္။ အခ်ဳိ႕က အေဆာင္ထဲ၊ အခ်ဳိ႕က အပန္းေျဖရိပ္သာ၊ အခ်ဳိ႕က အဓိပတိလမ္းတစ္ေလွ်ာက္။ အခ်ဳိ႕က ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ခန္းမဆီ။ ရွိသမွ်အား၊ က်န္သမွ်ခြန္န႔ဲ ေျပးလႊားေနၾကေပမယ့္။ အခ်ဳိ႕က သစ္ပုပ္ပင္ရင္းမွာ လဲကုန္တယ္။ တခ်ဳိ႕က စိန္ပန္းပြင့္ေတြ ေပၚပစ္က်ကုန္တယ္။ သစ္ပုပ္ပင္ခမ်ာ လဲက်လာသူေတြကို ထူမေပးႏိုင္ခဲ့ဘူး။ စီးက်လာတဲ့ ေသြးနဲ႔မ်က္ရည္ေတြက သစ္ပုတ္ပင္အျပစ္ေတြေပၚ ေပက်ံလိမ္းေနၿပီ။ သမုိင္းတစ္ေလွ်ာက္ ဒီေလာက္႐ိုင္းပ်တဲ့ ျဖစ္ရပ္အတြက္ သစ္ကိုင္းေတြ ယီးေလးခို စီးဆင္းလာတာဟာ မ်က္ရည္လား။ မုိးစက္လား။ မခြဲျခားႏိုင္ေတာ့ဘူး။

ထို႔အတူ ပင္ေျခရင္းမွာေဖြးေနတဲ့ စိန္ပန္းရဲ႕ နီေစြးေစြးပြင့္ဖတ္ေတြဟာ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ အ႐ိုက္ႏွက္ခံေၾကာင့္က်လာတဲ့ ေသြးေရာင္လား။ ပြင့္ဖတ္တို႔ရဲ႕ပင္ကိုအနီေရာင္လား။ မခြဲျခားႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ စိန္ပန္းေတြလည္း ေျမမွာၾကဲျပန္႔ေန...။ ကံ့ေကာ္ပန္းေတြနဲ႔အတူ သူနဲ႔ေတြ႕ရာနယ္ေျမ။ တကၠသိုလ္... သို႔မဟုတ္ ျမကြၽန္းသာ အင္းလ်ားကန္ေျမ...

စိန္ပန္းေတြကို လြမ္းမိတယ္။ သစ္ပုပ္ပင္ကို သတိရတယ္။ ခ်စ္သူကိုလြမ္းတာထက္၊ ျမတ္ႏိုးသူကို သတိရတာထက္ပိုတယ္။ ေသေသာသူၾကာရင္ေမ့လို႔ရေပမယ့္ တကသက ေသေသးတာမွ မဟုတ္တာပဲ။ အသက္မရွင္ေစခ်င္သူေတြက အသက္ကိုႏုတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနခဲ့တာၾကၿပီ။ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ၀ိညာဥ္နဲ႔ပူး ကပ္တည္ေဆာက္ထားတဲ့ တကသအေဆာက္အအုံကို ျမဴမႈန္အျဖစ္ ဘ၀ေျပာင္းေအာင္ ေခ်မႈန္းလိုက္ၾကတယ္။ ေျမစာပံုဘ၀ေရာက္ခဲ့တာ ခုဆိုႏွစ္ေပါင္း ၅၅ ႏွစ္တိုင္ခဲ့ပါၿပီ။ ခ်စ္သူေတြဆို ခ်စ္သက္တမ္းႏွစ္ေပါင္း ၆၀ နီးပါး ရွိေနပါၿပီ။ ဆိုေတာ့ ခ်စ္သက္တမ္းက အိုမင္းေနၿပီ။ သစ္ပုပ္ပင္လည္း အိုလာၿပီ။

ဒီျဖစ္ရပ္ဟာ အခ်ိန္တိုက္စားမႈေၾကာင့္ ဟိုေရွးေရွးတုန္းကလို႔ ေျပာခ်င္ေျပာၾကေပလိမ့္မယ္။ သမုိင္းထဲကက်န္ခဲ့ၿပီလို႔ ဆိုၾကလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ သမုိင္းမွာ ကိုယ္တုိင္ပါ၀င္ခဲ့တဲ့ သစ္ပုပ္ပင္၊ စိန္ပန္းပင္တို႔က ဒီျဖစ္ရပ္ဟာ လတ္ဆတ္ဆဲ။ ခံစားရဆဲ။ ရင္နာရဆဲ။ လက္သီးဆုပ္ေတြ ေျဖလို႔မရေသးဘူး။ အံေတြတ ႀကိတ္ႀကိတ္ ႀကိတ္ေနမိေသးတယ္။ ဒီကြက္လပ္ကိုျမင္တုိင္း၊ အသက္ေတြရပ္သြားသလိုပြဲ။ ပင္သက္မိစြာ မျမင္ရေတာ့တဲ့ တကသ အေဆာက္အအုံႀကီးကို ရမ္းေရာ္ၾကည့္ေနမိတယ္။ မွန္းေမွ်ာ္အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေနမိတယ္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး အုတ္ျမစ္ခ်ဖို႔ ေမွ်ာ္ေနမိတယ္။

ဘယ္သူေတြက ဘယ္အခ်ိန္မွာ စုစည္း ညီညြတ္စြာ ထီးလိုမင္းလို အားလုံးစိတ္အလို ျပည့္ျပည့္၀ိုင္း၀န္း အုတ္ျမစ္ခ်ႏုိင္ၾကမွာလဲ။ သစ္ပုပ္ပင္အုိ မငိုတဲ့ေန႔၊ စိန္ပန္းပင္တို႔လန္းတဲ့ေန႔၊ တို႔ေက်ာင္းသားတို႔ တစုတစည္းတည္း ေပါင္းစည္းမိတဲ့ေန႔။ အဲဒီေန႔ အဲဒီအခ်ိန္ကို ေနာင္မ်ဳိးဆက္သစ္တို႔အတြက္ လက္ဆင့္ကမ္းေပးႏုိင္ဖို႔ စိတ္အားထက္သန္စြာ ေစာင့္ေနမိတယ္။ ေျမသားအထက္မွာ၊ ေပါင္းျမက္တို႔ၾကားမွာ အဓိပတိလမ္းမရဲ႕ နံေဘးမွာ၊ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ခန္းမရဲ႕ မလွမ္းမကမ္းမွာ၊ တကၠသိုလ္၀င္းထဲမွာ၊ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြအတြက္ လက္ေတြ႕ဘ၀သင္ခန္းစာ သင္ေပးရာ၊ ႏိုင္ငံေရးေလ့က်င့္ခန္းဆင္းရာ ေလာကရဲ႕ အေတြးအျမင္သစ္မ်ား ေမြးဖြားရာ၊ အမွန္တရားမ်ားကို ရဲရင့္ရင္ဆုိင္ တုိက္ပြဲ၀င္ရာ၊ ဘူမိနက္သန္ေအာင္ေျမမွန္တဲ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားတုိ႔ရဲ႕ သမဂၢအေဆာက္အအုံႀကီးကို သစ္ပုပ္ပင္၊ စိန္ပန္းပင္၊ ကံ့ေကာ္ပင္တို႔နဲ႔အတူ ေမွ်ာ္လင့္လ်က္ ျပန္လည္တည္ေဆာက္ၾကဖို႔ အခ်ိန္တန္ပါၿပီ။ ျငင္းခံုပြဲေတြ၊ မေက်နပ္ခ်က္ေတြကို သင္ပုန္းေခ်ၾကဖို႔ လိုအပ္ေနပါၿပီ။

သမိုင္းထဲမွာ သူလည္းသူရဲေကာင္းျဖစ္ခဲ့သလို ကိုယ္လည္းသူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္ပါပဲ။ ခုအခ်ိန္က သူရဲေကာင္းေရြးခ်ယ္ရမယ့္ ကာလမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ တကယ္တမ္း ေထာက္ထားရမယ့္ အခ်က္က သစ္ပုပ္ပင္ရဲ႕ ငိုညည္းသံ၊ စိန္ပန္းပြင့္တို႔ရဲ႕ႏြမ္းလ်ဟန္၊ ကံ့ေကာ္တို႔ရဲ႕ လႈိက္ေမာသံ၊ က်ဆံုးၿပီးေသာ ေက်ာင္းသားတို႔၏ သႏိၶ႒ာန္၊ တကသ၊ ရကသ မ်ဳိးဆက္သစ္တို႔ရဲ႕ အနာဂတ္အဓိ႒ာန္၊ တကၠသိုလ္ဟာ တကၠသိုလ္ဂုဏ္သိကၡာ ျပည့္၀ေရးတို႔ပဲ ျဖစ္တယ္။
ရွင္သန္ဆဲသစ္ပုပ္ပင္ႏွင့္ က်ဆံုးၿပီးေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားေအာက္ေမ့လ်က္၊ တကသ၊ ရကသမ်ဳိးဆက္သစ္တို႔အား သမိုင္းမွတ္တမ္းမေပ်ာက္ေစရန္ ရည္ရြယ္လ်က္ ဇူလိုင္ဆဲဗင္းကို ဂုဏ္ျပဳေရးသားလိုက္ရပါတယ္။

Eleven Media Group

No comments:

Post a Comment

Blog Archive