Latest News

Saturday, October 6, 2018

မလပ္ေသာ မက္တဲ႔ အလတ္ေပမိုး

မလပ္ေသာ မက္တဲ႔ အလတ္ေပမိုး


(တစ္)

မင္းခန္႔ အခန္းျပန္ေရာက္ေတာ့ ညဆယ္နာရီ ထိုးခါနီးၿပီ။  မနက္ျဖန္အိမ္ကို  ပိုက္ဆံလႊဲဖို႔ စီစဥ္ရဦးမည္။  တိုင္းတစ္ပါးမွာ  အလုပ္လုပ္ ရတယ္ဆိုတာ လုံးဝမွမလြယ္။  အစစအရာရာ ကိုယ့္ေျမနဲ႔ကြဲျပားၿပီး   ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္  လုံၿခံဳ ေအာင္လည္း    ကိုယ္တိုင္ကာကြယ္ႏိုင္မွ ေတာ္ကာက်သည္။  ဒါေတာင္မွ ျမန္မာျပည္နဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈျခင္း အနီးစပ္ဆုံးတူညီပါတယ္ဆိုတဲ့ ထိုင္းႏိုင္ငံ။  တိုင္းတစ္ပါးကို  ထြက္အလုပ္ လုပ္ၾကတယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွေတာ့  သြားခ်င္ လြန္း၍မဟုတ္။  မိသားစု စားဝတ္ေနေရး၊ ေရွ႕ေရးေတြ တြက္ဆကာ အရဲစြန္႔လာရျခင္း ျဖစ္သည္။ အဆင္ေျပမယ္ မေျပဘူးဆိုတာက မေသခ်ာ။ တစ္ဖက္ႏိုင္ငံေရာက္မွ ကိုယ့္ေျမ၊ ကိုယ့္ေရကို ဘယ္ေလာက္ေအာက္ေမ့ သတိရ တယ္ဆိုတာ အခုေတာ့ သူလက္ေတြ႕ႀကံဳရၿပီ။ မင္းခန္႔က အႀကီးဆုံးသားမို႔ မိသားစုတာဝန္ကို အျပည့္အဝယူထားရသည္။  အေဖနဲ႔အေမ ကလည္း အသက္ႀကီးၿပီမို႔ အလုပ္ေတြ ပင္ပင္ ပန္းပန္းမလုပ္ႏိုင္ေတာ့။  ဒီၾကားထဲ မိ႐ိုးဖလာ ေတာင္သူလုပ္ငန္းကို   မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္ေတာ့ အခက္သား။

'အေဖကေတာ့  သားႀကီးကို အေဖ့ ေတာင္သူလုပ္ငန္းမွာ ဝင္လုပ္ေစခ်င္တာပဲ။ အခုဆို အေဖတို႔ႏိုင္ငံရဲ႕  အဓိကလုပ္ငန္းျဖစ္တဲ့ ဒီေတာင္သူအလုပ္ကို   လုပ္တဲ့သူနည္းသြား ၾကၿပီ။ လူတိုင္းက ေတာ္ၾကာေန ထိုင္းထြက္ မယ္၊ မေလးထြက္မယ္ လုပ္ေနၾကတာ။  ဒီလိုနဲ႔ ၾကာရင္ အေဖတို႔ရဲ႕ေတာင္သူလုပ္ငန္းႀကီး ေပ်ာက္ကြယ္ေတာ့မယ္ကြ'

'ဟုတ္တယ္..သား။ သားက ဆႏၵျပင္းျပ လြန္းလို႔သာ အေမလည္းခြင့္ျပဳရတာ။ ေရျခား ေျမျခားမွာ နည္းနည္းေလးမွ အေမစိတ္မခ် ဘူး။   အေမတို႔ရဲ႕   ေတာင္သူလုပ္ငန္းက အျမတ္နည္းေပမယ့္ ထမင္းေတာ့မငတ္ပါဘူး ငါ့သားရယ္'

ထိုင္းမထြက္ခင္တစ္ညက အေဖနဲ႔ အေမ ေျပာခဲ့ေသာစကားမ်ားကို  သူျပန္ၾကားေယာင္ လာသည္။ အေဖနဲ႔အေမေျပာတာမွန္ပါသည္။ သို႔ေသာ္  လုပ္ရတာနဲ႔  ျပန္ရတာမကာမိတဲ့ ဒီလုပ္ငန္းကို မလုပ္ခ်င္ၾကေတာ့တာရယ္၊ ေခတ္စနစ္ေတြေျပာင္းလဲ  တိုးတက္လာတာ ေၾကာင့္ရယ္နဲ႔  သူလည္းပဲ  ထိုင္းကိုထြက္လာ ခဲ့မိသည္။

မိမိမွာေတာ့ ရြာအလယ္တန္းေက်ာင္း ေအာင္လို႔ ေက်ာင္းထြက္ၿပီး  အခု  ထိုင္းႏိုင္ငံ ေရာက္လာသည္။ အလတ္ေကာင္ကလည္း မိဘနဲ႔  အိုးမကြာအိမ္မကြာဆိုေတာ့  ပူစရာ မလို။  အေဖေျပာတဲ့  ေနာက္စကားတစ္ခြန္း ကိုလည္း မွတ္မိေနပါေသးသည္။

'အႀကီးေကာင္မရွိရင္ေတာ့ အလတ္ေကာင္ ကို အားကိုးရမွာပဲ။  အငယ္ေကာင္ေလးကို တစ္မိေပါက္တစ္ေယာက္ထြန္းဆိုသလို ပညာ တတ္ႀကီးျဖစ္ေစခ်င္ေသးတယ္'

အငယ္ဆုံးေကာင္ေလးကိုေတာ့ သူစိတ္ပူ သည္။ ဒီေကာင္က  မႏွစ္ကမွ  ဆယ္တန္း ေအာင္ၿပီး  ဒီႏွစ္မွာေတာ့  ေက်ာင္းဆရာ သင္တန္း တက္ေနၿပီ။  ဒီေကာင္ေလးေၾကာင့္ပဲ သူအလုပ္ေတြပိုႀကိဳးစားျဖစ္ေနသည္။  အခု လည္း ညပိုင္းအခ်ိန္ပိုဆင္းရလို႔  အခန္းျပန္ ေနာက္က်ျခင္းျဖစ္သည္။  အလတ္ေကာင္ အတြက္ကေတာ့ ပူစရာမလို။

'ကိုႀကီး  မင္းဟိုေရာက္သြားရင္  မိန္းမ ေတြနဲ႔ ႐ႈပ္မေနနဲ႔ေနာ္။  ႏိုင္ငံျခားက မိန္းမ ေတြဆိုတာ ေကာင္းတာမဟုတ္ဘူး။   အေဖနဲ႔ အေမကိုလည္း    ညတိုင္းကန္ေတာ့အိပ္ ၾကားလား။  ငါနဲ႔  အငယ္ေကာင္ကိုလည္း ေမ့မသြားနဲ႔ဦး'

အလတ္ေကာင္ေျပာတဲ့   စကားေတြကို ျပန္ေတြးရင္း သူၿပံဳးမိသည္။ စိတ္ထဲမွာလည္း ေတြးေနမိသည္။

'အလတ္ေကာင္ပဲနားေအးတယ္။  အိုး မကြာအိမ္မကြာ မိဘနဲ႔လည္းအတူေနရတယ္။ ငါလည္းအိမ္ျပန္ခ်င္ေပမယ့္  ေနာက္တစ္ႏွစ္ ေလာက္ ထပ္ေနျဖစ္ဦးမယ္ ထင္တယ္။ မိဘနဲ႔ အတူေနရတာေလာက္  ဒီကမၻာမွာ ကံေကာင္း တာ ရွိပါဦးမလား..'

(ႏွစ္)

'သားေရ..လင္းခန္႔..မင္း..မနက္ျဖန္ ၿမိဳ႕တက္ရမယ္ေနာ္'

'ဘာလဲ အေဖ..ပိုက္ဆံထုတ္ၿပီး ျပန္လႊဲရမွာပဲမွတ္လား'

အိမ္ေနာက္ေဖးတြင္ ႏြားစာေကြၽးေနရာမွ လင္းခန္႔ အေဖ့စကားကို ခြန္းတုံ႔ျပန္လိုက္သည္။ အေဖမေျပာလည္း သူသိၿပီးသားျဖစ္သည္။ မနက္ျဖန္လကုန္ရက္ဆိုေတာ့   ေသခ်ာ ေပါက္သူ  ၿမိဳ႕တက္ရမည္။   ကိုႀကီးလႊဲတဲ့ ပိုက္ဆံကို ဘဏ္မွာထုတ္ၿပီး အငယ္ေကာင္ ညီခန္႔ဆီျပန္လႊဲရမည္။  အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ လုပ္ေနက်အလုပ္မို႔   ဒါေတြကို   လင္းခန္႔ ကြၽမ္းက်င္ေနၿပီ။  ႏြားစာေကြၽးၿပီးလို႔  အိမ္ေပၚ တက္လာေတာ့ အေဖက ဧည့္ခန္းမွာ  တရား စာအုပ္ဖတ္ေနသည္။

'အေဖတို႔ကလည္းေနာ္  သားသုံးေယာက္ ရွိတဲ့အထဲမွာ  ဒီသားေလးကိုပဲ  ခိုင္းစားေန ၾကတယ္။  ကိုႀကီးတို႔၊   အငယ္ေကာင္တို႔မ်ား ဘယ္ေလာက္ပိုင္လဲ။  ကိုႀကီးက  အလုပ္ရလို႔ အခ်ိန္တန္  အိမ္ကိုပိုက္ဆံျပန္ပို႔။   ေဟာ..အငယ္ေကာင္ဆိုတာကလည္း   စာေလး က်က္ၿပီး အိမ္ကပို႔တဲ့ ပိုက္ဆံေလးေမွ်ာ္ေန႐ုံပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ေျပာတာ   အလတ္ျဖစ္ရတာ ဘယ္ေတာ့မွမေကာင္းဘူးလို႔'

'သားရယ္..အဲဒီလိုလည္း   ဘယ္ဟုတ္ ပါ့မလဲ။ သားကိုႀကီးနဲ႔အငယ္ေကာင္ အေဝးမွာ ေရာက္ေနေတာ့  အေမတို႔မွာ  အားကိုးစရာ ဆိုလို႔ ဒီသားတစ္ေယာက္ပဲရွိတာကို'

အေမက  မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ  ဟင္းခ်က္ ေနရာက  လွမ္းေျပာသည္။   အေဖကေတာ့ စာဖတ္ေနရာက သူ႔ကို ၿပံဳးစိစိနဲ႔ လွမ္းၾကည့္ သည္။

'မင္းအေမေျပာတာ ဟုတ္တယ္သား..။ အခု ငါ့သားရွိေတာ့ ဒီလယ္ထြန္၊  ႏြားေက်ာင္း အလုပ္ေတြ   အေဖမလုပ္ရေတာ့ဘူးေပါ့။ တကယ္လို႔ ငါ့သားပါ အေဝးေရာက္သြားမယ္ဆို ဒီအလုပ္ေတြကို  အေဖတစ္ေယာက္တည္း အိုႀကီးအိုမနဲ႔ လုပ္ေနရမွာကြ'

'အဲ့ဒါလည္း  ဟုတ္တာပဲ။   ငယ္ငယ္ တုန္းကဆို    ကိုႀကီးေဆာ့ၿပီးသားအ႐ုပ္ကို ကြၽန္ေတာ္က မေဆာ့ရဘူး အငယ္ေကာင္ကို ေပးရတယ္။    အငယ္ေကာင္မေဆာ့ခ်င္မွ ကြၽန္ေတာ္ကရတယ္။  ဒါနဲ႔  အေမက က်ဳပ္ ကိုက် ဘာလို႔ေက်ာင္းဆက္မထားတာတုံးဗ်ာ'

'အဲ့ဒါကေတာ့  သားရယ္..။  သား ေျခာက္တန္းမွာ   က်န္းမာေရးခ်ဴခ်ာတာကို။ သားက်န္းမာေရးမေကာင္းေတာ့   တစ္လ ေလာက္ ေက်ာင္းမတက္ ႏိုင္ဘူးေလ။ အဲ့ဒါနဲ႔ အေမတို႔လည္း ေက်ာင္းထုတ္လိုက္ရတာပါ။ ေဟာ..အခု  မင္းကိုႀကီးနဲ႔  မင္းညီ အေဝးမွာ ေရာက္ေနေတာ့  သူတို႔ေနမေကာင္းျဖစ္ရင္ ဘယ္သူျပဳစုမလဲ။ အခု အေမ့သားက အေမတို႔ အနားမွာရွိေတာ့  သားေနမေကာင္းျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္  အေမတို႔ျပဳစုလို႔ရတာေပါ့။  ၿပီးေတာ့ အေဖတို႔အေမတို႔ရဲ႕  အခ်စ္ေတြကို   သား တစ္ေယာက္ပဲ အပိုင္ရတာေပါ့ ဟုတ္ဘူးလား'

'အေမေျပာေတာ့လည္း ဟုတ္ေနတာပဲ'

ဒီလိုဆိုေတာ့ လင္းခန္႔လည္းေက်နပ္သြား ရျပန္သည္။

ေဒၚေငြစန္း သားကိုႏွစ္သိမ့္ရင္း ရင္ထဲ မွာေတာ့   စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနမိသည္။ ငယ္ငယ္ကတည္းက  က်န္းမာေရးခ်ဴခ်ာခဲ့တဲ့ သားေလးရဲ႕စိတ္ထဲမွာ   တျခားညီအစ္ကို ေတြနဲ႔ယွဥ္ၿပီး စိတ္ဒဏ္ရာရသြားမွာကိုေတာ့ ေဒၚေငြစန္း စိတ္ပူမိသည္။ စိတ္ထဲမွာလည္း သူ႔သားကို ျပန္ေျပာေနမိသည္။

'အမွန္ေတာ့ သားထင္သလိုမဟုတ္ပါဘူး သားရယ္..။ အလတ္မို႔ လပ္ေနတာ မဟုတ္ ပါဘူး။ အေမတို႔က အလတ္မို႔ ပိုမက္ေနၾက တာပါ။'

(သုံး)

ညခုနစ္နာရီ   ေခါင္းေလာင္းတီးသံက သင္တန္းသားအားလုံး ''စာက်က္ၾကေတာ့'' လို႔ အမိန္႔ေပးသံအလား  ထြက္ေပၚလာသည္။ စာအုပ္ကိုကိုင္ရင္း   ညီခန္႔မႈိင္ေနသည္။ ပညာေရးေကာလိပ္ဆိုတာကိုေရာက္မွ ေခါင္းေလာင္းသံေတြကို  ခ်စ္တတ္၊  မုန္းတတ္ လာခဲ့ၿပီ။ တင္းက်ပ္လွတဲ့ စည္းကမ္းေဘာင္ ေတြၾကားထဲမွာ ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ လုပ္ငန္း ေဆာင္တာေတြက  မ်ားျပားလြန္းလွသည္။ အစက   ေက်ာင္းဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ ဒီေလာက္ခက္ခဲလိမ့္မယ္လို႔ သူတစ္ခါမွမေတြး မိခဲ့။   မိမိဝါသနာအရင္းခံႏွင့္   မိဘေတြ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့လမ္းကို   သူေလွ်ာက္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

မနက္ငါးနာရီ မ်က္စိႏွစ္လုံးပြင့္ကတည္း က ညကိုးနာရီ မ်က္လုံးမမွိတ္မခ်င္း သူ႔အခ်ိန္ နဲ႔သူ  လည္ပတ္ေနတဲ့  ပညာေရးေကာလိပ္ ဆိုတာႀကီးထဲမွာ သူၿငီးေငြ႕လွၿပီ။ ဆရာေကာင္း တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔၊ အရည္အခ်င္းျပည့္ဝဖို႔ေတြ သူမေတြး။  ခုခ်ိန္မွာ  သူအိမ္ျပန္ခ်င္တာပဲ သိသည္။ အေဖနဲ႔အေမကိုလြမ္းသည္။ ကိုႀကီး နဲ႔ ကိုလတ္ကိုသတိရသည္။

'ညီခန္႔ ေငြလႊဲေရာက္တယ္'

Row မွဴးရဲ႕အသံေၾကာင့္ သူ႔အေတြးေတြ ပ်က္သြားသည္။  သင္တန္းသားေတြဆီ ေငြလႊဲခ်င္ရင္ သင္တန္းသားေတြဆီတိုက္႐ိုက္ လႊဲလို႔မရ။ အေဆာင္မွဴးကေနတစ္ဆင့္ လႊဲရ သည္။ ဘဏ္ဖြင့္ရက္(ေက်ာင္းဖြင့္ရက္)ေတြမွာ သင္တန္းသားေတြ အျပင္ထြက္ခြင့္မရွိ။ ေငြလႊဲ သူကေန အေဆာင္မွဴးဆီ၊ အေဆာင္မွဴးဆီမွ တစ္ဆင့္ သင္တန္းသားေတြဆီ ေရာက္သည္။

အေဆာင္မွဴးဆရာထံမွ     ေငြယူၿပီး ျပန္အလာ    ပိုက္ဆံထုပ္ကိုၾကည့္ရင္းသူ႔ အေတြးေတြနယ္ခ်ဲ႕ေနမိျပန္သည္။ ဒီပိုက္ဆံ သည္ ကိုႀကီးဆီမွ ပိုက္ဆံျဖစ္မည္။ ကိုႀကီး လႊဲလိုက္တဲ့  ပိုက္ဆံကို   ကိုလတ္ကထုတ္ၿပီး သူ႔ဆီတစ္ဆင့္လႊဲတယ္ဆိုတာကို    သူလည္း သေဘာေပါက္ၿပီးသား ျဖစ္သည္။

ကိုလတ္..ကိုလတ္ ညီအစ္ကိုသုံးေယာက္ ထဲမွာ အေဖတို႔ အေမတို႔နဲ႔   အတူေနရဆုံး။   ကိုႀကီးထက္   ကိုလတ္ကို   သူပိုခ်စ္သည္။  ပိုလည္း သနားသည္။ သူ႔ခမ်ာ ေက်ာင္းလည္း မေနရရွာ။ အေဖနဲ႔အေမအနားမွာေနၿပီး ရြာနဲ႔လည္းမခြဲရ။  ငယ္ငယ္က  သူလိုခ်င္တဲ့ ကိုႀကီးဆီက   အ႐ုပ္ေတြကို  ကိုလတ္ဆီက ရေနက်။  သူမကိုင္ခ်င္ ေတာ့မွ  ကိုလတ္က ကိုင္ရသည္။  ကိုႀကီးနဲ႔ သူရန္ျဖစ္ရင္ ကိုလတ္ ကပဲ   သူ႔ဘက္က    ဝင္ကူေပးေနက်။    ၿပီးေတာ့..  အေမခိုင္းခဲ့တဲ့ သူမလုပ္ခ်င္တဲ့ ေရခပ္၊ ထင္းခြဲ အလုပ္ေတြကို ကိုလတ္ကပဲ ကူလုပ္ေပးေနက်။

'အငယ္ေကာင္  ေကာလိပ္ဆိုတာႀကီးကို ေရာက္ရင္   မင္းရည္းစားမထားနဲ႔ေနာ္။ ရည္းစားထားလို႔ကေတာ့  ငါလိုက္႐ိုက္မွာ။ ဟိုမွာ ေကာင္းေကာင္းေနၾကားလား။ မင္းက အေဝးမွာဆိုေတာ့  မင္းမလုပ္ခ်င္တဲ့  အလုပ္ ေတြကို  ငါလုပ္ေပးလို႔မရေတာ့ဘူး။  အို..ေက်ာင္းဆိုမွေတာ့  ဘယ္အလုပ္လုပ္ရေတာ့ မတုံးေနာ။   ေအး..မင္းရန္လည္းမျဖစ္နဲ႔။ ငယ္တုန္းကလို မင္းရန္ျဖစ္ရင္ ငါ မင္းဘက္က ပါေပးလို႔မရေတာ့ဘူး။  ေသတၱာထဲမွာ အေမ ဝယ္ေပးထားတဲ့ ငါ့ပုဆိုးအသစ္ရွိတယ္။ အဲ့ဒါ မင္းယူသြား'

သူေကာလိပ္မသြားခင္တစ္ညက ကိုလတ္ ေျပာခဲ့ေသာ စကားမ်ားကိုျပန္ၾကားေယာင္ ေနမိသည္။ သူ႔အေပၚ ေကာင္းလြန္းေသာ ကိုလတ္အေၾကာင္းေတြးရင္း  ညီခန္႔မ်က္ရည္ စို႔ေနမိသည္။ သူ႕စိတ္ထဲမွာလည္း ေတြးေနမိ သည္။

'ကိုလတ္က ဒီကမၻာမွာ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ အေကာင္းဆုံးလူသားပါပဲ။  ကိုလတ္ကလည္း ကံအေကာင္းဆုံးလူသားပဲ။  အိမ္နဲ႔မခြဲရဘဲ အေဖတို႔အေမတို႔နဲ႔     အတူေနရတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္မွ  ကိုလတ္ကို  ကန္ေတာ့ရ ဦးမယ္'

ေနဘုန္းညီ

No comments:

Post a Comment

Blog Archive

Recent Post