Latest News

Tuesday, September 11, 2018

လြတ္လပ္ေရႊျပည္

လြတ္လပ္ေရႊျပည္


  ''ကိုႀကီးထြန္း ေရာင္းမယ္လို႔  ဆုံးျဖတ္ ၿပီးရင္လည္း ေစ်းဖြင့္ေတာ့ဗ်ာ။ က်ဳပ္လူေတြက စိမ္းျပာႀကီးကို ၾကည့္ၿပီးၾကၿပီ။ ေစ်းႀကိဳက္ရင္ ဆြဲမယ္တဲ့''

သည္စကားေတြကို  ေမွ်ာ္လင့္ထားၿပီးသား ျဖစ္ေသာ္လည္း   ႏြားပြဲစားျမင့္ေအာင္ဆီက လက္ေတြ႕ၾကားလာရေသာအခါ  ကိုထြန္းမင္း သူ႔နားေတြကို   ေယာင္ယမ္းပိတ္လိုက္မိသည္။ အေဝးတစ္ေနရာကို     ေငးေမာေနရာမွ ႏြားစားက်င္းဘက္ကို ၾကည့္လိုက္သည့္အခါတြင္ စိမ္းျပာႀကီးက အစားကိုဟုတ္တိပတ္တိမစားဘဲ သူ႔ကိုေတြေတြႀကီး စိုက္ၾကည့္ေနတာႏွင့္ ဆုံလိုက္ ရသည္။ ကိုထြန္းမင္း စိမ္းျပာႀကီး၏အၾကည့္ ကို ရင္မဆိုင္ရဲစြာ သူ႔အၾကည့္ေတြကို ခ်က္ခ်င္းပင္ လႊဲဖယ္လိုက္မိသည္။  ဒီေကာင္ႀကီးက  သခင့္ သေဘာကို အရမ္းနားလည္သည္။ အကင္း လည္း ပါးလြန္းသည္။  အခုလည္း သူ႔ကို ေစ်းဆိုင္ေနမွန္း  စိမ္းျပာႀကီးက  သိေနပုံ ရသည္။ ခါတိုင္း   အစာကို  သဲႀကီးမဲႀကီး ငုံ႔စားတတ္ေသာ  ေကာင္ႀကီးက  အခုေခါင္း တေမာ့ေမာ့ လည္တခါခါႏွင့္။ ျမင့္ေအာင္တို႔က သူ႔အနားကပ္ကာ   လွည့္ပတ္ၾကည့္သည္ကို ႏွာမႈတ္သံ တ႐ွဴး႐ွဴးျဖင့္  မႀကိဳက္သည့္ဟန္ ျပေနသည္။

''ေနာက္ငါးရက္ေစာင့္မယ္၊  ငါးရက္ ေစာင့္လို႔မွမရရင္  ငါ့အဆိုးမဆိုနဲ႔။  နင္တို႔  ေသေကာင္ေပါင္းလဲျဖစ္ၿပီး   ေငြလိုတုန္းက နင္တို႔ ဘယ္လိုေျပာခဲ့တာလဲ။ ေနာက္ငါးရက္ ဆို ငါးရက္ပဲေနာ္ ငါ့ေငြကို ေပးႏိုင္ေအာင္ လုပ္ထားၾက''

အိမ္တိုင္ရာေရာက္လာၿပီး    ေျပာဆို ႀကိမ္းေမာင္းသြားေသာ   ေဒၚၾကည္ၿမိဳင္၏ စကားေတြျပန္ၾကားရင္း ကိုထြန္းမင္း စိမ္းျပာ ႀကီးဆီကို  ေနာက္တစ္ႀကိမ္  အၾကည့္ေရာက္ သြားမိသည္။ သည္တစ္ႀကိမ္မွာေတာ့ စိမ္းျပာ ႀကီးက သူ႔ဆီကို ၾကည့္မေနေတာ့။ သူ႔သခင္ ၏ ယိုင္နဲ႔နဲ႔ တဲအိမ္အိုေလးဆီကိုသာ ဦးတည္ ေငးေမာေနသည္။ စိမ္းျပာႀကီး သူ႔ကိုစိတ္နာ သြားၿပီလားဟု ေတြးကာ ကိုထြန္းမင္း၏ရင္အစုံ သည္   နာက်င္စို႔နင့္လာသည္။ လိႈက္ခနဲ တက္လာေသာ    ဝမ္းနည္းျခင္းေၾကာင့္ ကိုထြန္းမင္း၏ ႏွလုံးသားျပတင္းေပါက္မ်ားတြင္ မ်က္ရည္ခိုးမ်ား ေဝ့သီလာသည္။ မ်က္ေတာင္ တံခါးမ်ားျဖင့္  အတင္းပုတ္ခတ္  တားဆီး တြန္းဖယ္ေသာ္လည္း မရ။ မ်ည္ရည္ၾကည္မ်ား ေၾကာင့္ အျမင္ေတြသာ ပို၍ေဝဝါးလာသည္။ကိုထြန္းမင္းအျမင္တြင္    စိမ္းျပာႀကီးကို ႏြားတစ္ေကာင္ဟု ျမင္၍မရခဲ့။ အဆင္မေျပ ျခင္းေတြကို လက္တြဲ႐ုံးကန္ ထြန္ယက္ခဲ့သည့္ သားတစ္ဦးအျဖစ္သာ ျမင္ခဲ့သည္။

''ေဖႀကီးကို ခြင့္မလႊတ္ပါနဲ႔ သားႀကီးရယ္။''

စိမ္းျပာႀကီး    ၾကားႏိုင္မည္  မဟုတ္ေသာ္ လည္း  ကိုထြန္းမင္းကေတာ့  အႀကိမ္ႀကိမ္ အခါခါ ေတာင္းပန္ေနမိသည္။

ကိုထြန္းမင္း   ေသာကေဝဒနာေတြျဖင့္ ပ်ံ႕လြင့္ေနေသာ သူ၏စိတ္တို႔ကို  စုစည္းလိုက္ သည္။ ကိုထြန္းမင္း၏ ဘဝတြင္ စကားတစ္ခြန္း ေျပာဖို႔ သည္မွ်ေလာက္ ခက္ခဲပင္ပန္းတာ မရွိခဲ့ဟု ထင္သည္။

''ျမင့္ေအာင္ မင္းလူေတြက ေမြးလက္ ေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္ေနာ္''

[ ႏွစ္ ]

မခင္စိန္ ေတာကို ထြက္လာခဲ့ေသာ္လည္း လုပ္စရာ မယ္မယ္ရရရွိ၍မဟုတ္။ အိမ္မွာ ျမင္ေတြ႕ရမည့္ ျမင္ကြင္းမ်ားကို မခံစားႏိုင္မည္ စိုး၍ထြက္လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ မျမင္ရလွ်င္ ေဝဒနာေတြ   သက္သာမည္ဟု    မခင္စိန္ ေတြးထင္ေသာ္လည္း လက္ေတြ႕တြင္ ထိုသို႔ မဟုတ္။    စိမ္းျပာႀကီးအေၾကာင္းကိုသာ ထပ္တလဲလဲေတြးမိေနသည္။ ထိုသို႔ ေတြးမိ တိုင္းလည္း ''သားေရ စိမ္းျပာႀကီးေရ  အေမ တို႔ကို ခြင့္လႊတ္ပါသားရယ္''ဟု တြင္တြင္ဆိုကာ မ်က္ရည္မ်ားက ပါးျပင္ေပၚကို အဆက္မျပတ္ စီးက်ေနခဲ့သည္။

    စိမ္းျပာႀကီးဘဝသည္  အလြန္သနားစရာ ေကာင္းသည္ဟု မခင္စိန္ထင္သည္။ စိမ္းျပာ ႀကီးကိုေမြးေတာ့  သ႔ူအေမက တဘဲဘဲသာ ေအာ္ညႇစ္ေနေသာ္လည္း အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ သည့္အထိ စိမ္းျပာႀကီးအျပင္ကို  ေရာက္မလာ ခဲ့။ ကိုထြန္းမင္းက မိခင္ႏြားမကို သူတတ္သမွ် မွတ္သမွ်ျဖင့္ ေမြးႏိုင္ဖြားႏိုင္ဖို႔  ကူညီလုပ္ေဆာင္ ေပးေသာ္လည္း မရ။ ေမြးခ်ိန္သာ ၾကာလာ ေသာ္လည္း ကေလးက အျပင္ေရာက္မလာဘဲ မိခင္ႏြားမသာ      အားအင္ကုန္ခန္းကာ ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့   ျဖစ္လာသည္။   ၾကာေလ အေျခအေနဆိုးေလ ျဖစ္လာ၍ ကိုထြန္းမင္းက တိရစၧာန္ေဆးကုဆရာဝန္ကို     ခ်က္ခ်င္း ဖုန္းဆက္ေခၚသည္။ သို႔ေသာ္လည္း  ဆရာက အျခားရြာတစ္ရြာကို   ေဆးထိုးသြားေန၍ အေတာ္ႏွင့္ေရာက္မလာ။ ဆရာေရာက္လာ ခ်ိန္တြင္ ႐ိုး႐ိုးေမြးမရသျဖင့္ ခြဲဟယ္စိတ္ဟယ္ လုပ္ေသာ္လည္း စိမ္းျပာႀကီး၏ အသက္သာ ရလိုက္သည္။ မိခင္အသက္ကို ကယ္မရလိုက္။စိမ္းျပာႀကီးသည္ အျခားေမြးကင္းစ ႏြားငယ္ ေတြလို   မိခင္၏  လွ်ာၾကမ္းၾကမ္းမ်ားျဖင့္ သူ႔ခႏၶာကိုယ္မွ     အညစ္အေၾကးမ်ားကို လ်က္ဖယ္ေပးျခင္း    မခံခဲ့ရ။     တုန္ခ်ိ၍  ခြာေလးေခ်ာင္းကို   ဟန္ခ်က္ညီေအာင္ မထိန္းမတ္ႏိုင္ခင္မွာပင္  မိခင္သည္  သူ႔ကို စိတ္ခ်စြာ စြန္႕ခြာထားျခင္းကို ခံခဲ့ရေလသည္။

   မိခင္၏  ရင္အစုံကို  ေခါင္းျဖင့္တိုးေဝွ႔ က်ီစယ္ရင္း ႏို႔ရည္ခ်ဳိကို စို႔ခြင့္မရခဲ့ရွာ။ တဘဲဘဲ ေအာ္ကာ မိခင္ကို  ခြၽဲႏြဲ႕  ေဆာ့ကစားျမဴးထူး ခြင့္ကို  မပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရ။ မခင္စိန္တိုက္ေသာ ႏို႔ဘူးကိုသာ စို႔၍ႀကီးျပင္းခဲ့ရရွာသည္။ မခင္စိန္ ကိုသာ   မိခင္အမွတ္ျဖင့္   သူႏို႔ဆာတိုင္း တိုးေဝွ႕ေတာင္းရမ္းတတ္သည္။ မခင္စိန္ကို ဟိုမွသည္မွ ပတ္ကာေဝ့ကာ  ေျပးလႊားေဆာ့ ကစားရင္း တဘဲဘဲေအာ္၍ ျမဴးထူးေဆာ့ကစား တတ္သည္။

မခင္စိန္ေပ်ာက္သြားလွ်င္  တဘဲဘဲ ေအာ္၍ ရွာတတ္သည္။ မခင္စိန္ကိုျမင္သည္ ႏွင့္ ခြာစုံေပါက္ေျပးလာတတ္သည္။ မခင္စိန္  သြားေလရာ ခြာစုံေပါက္၍ ေျပးလႊားလိုက္တတ္ သည္။  ရြာထဲသြားရင္   ရြာထဲလိုက္သည္။ထို႔ေၾကာင့္ မခင္စိန္ရြာထဲသြားတိုင္း စိမ္းျပာ ႀကီးပါလာတတ္၍   ''ဒီသားအမိ   ဘယ္အိမ္ သြားလည္ၾကမလို႕တုန္း''ဟု   လမ္းေတြ႕သည့္ လူမ်ားက  ေမးတတ္ၾကသည့္အထိပင္  ျဖစ္ သည္။

စိမ္းျပာႀကီး၏ အေမြးသည္ ငယ္စဥ္က အျဖဴေရာင္ေပၚတြင္ အစိမ္းေရးေရးေလးသာ ေျပးသည့္အေရာင္  ျဖစ္သည္။  အျဖဴေရာင္ ဟုပင္ ထင္စရာ။  သို႕ေသာ္ တျဖည္းျဖည္း ခႏၶာကိုယ္ဖြံ႕ၿဖိဳးလာေသာ   စိမ္းျပာႀကီး၏ အေမြးမ်ားသည္ စိမ္းဖန္လာသည္။ ေနာက္ပိုင္း အျပာေရာင္ဘက္သို႕ပင္      လုလာသည္။ထို႔ေၾကာင့္ မခင္စိန္က စိမ္းျပာႀကီးဟု ခ်စ္စႏိုး ေခၚရာမွ အာလုံးက စိမ္းျပာႀကီးဟု ေခၚၾက ေတာ့သည္။ စိမ္းျပာႀကီးကလည္း  ထိုနာမည္ ေခၚသံကို ၾကားလိုက္သည္ႏွင့္ ေခါင္းေမာ့ ၾကည့္တတ္သည္။

အရြယ္ေရာက္လာ၍   စိမ္းျပာႀကီးကို နဖားစေဖာက္သည့္ေန႔ကဆို    မခင္စိန္ကို အားကိုးတႀကီးၾကည့္ကာ ႐ုန္းကန္ေအာ္ဟစ္ ေနေသာ  စိမ္းျပာႀကီးကိုၾကည့္၍   မခင္စိန္ ငိုမိသည္။

''ခင္စိန္ရာ နင္ကလည္း အျဖစ္သည္းေန လိုက္တာ။ ႏြားပဲဟ အရြယ္ေရာက္ရင္ နဖား ေတာ့ ေဖာက္ရမွာေပါ့''

''ကိုထြန္းမင္း  စိမ္းျပာႀကီးကို ႏြားလို႔ မေျပာနဲ႔။ က်ဳပ္ႏို႔ကို လွန္မတိုက္ခဲ့ရ႐ုံ ေမြးခဲ့ ရတဲ့ သားေတာ့ သား''

စိမ္းျပာႀကီး အေပၚထားေသာ မခင္စိန္၏  သေဘာကိုသိေသာ  ကိုထြန္းမင္းက  ဘာမွ ထပ္မေျပာ။ ရယ္က်ဲက်ဲသာ  လုပ္ေနသည္။ ကိုထြန္းမင္း၏ စိမ္းျပာႀကီးအေပၚထားသည့္ သံေယာဇဥ္သည္လည္း မခင္စိန္ထက္ မသာ လွ်င္သာရွိမည္၊   ေလ်ာ့ေတာ့ ေလ်ာ့မည္ မဟုတ္မွန္း မခင္စိန္သိသည္။ မခင္စိန္က အတိတ္ကံေတြအရ  ဘဝခ်င္းမတူၾကေသာ္ လည္း  စိမ္းျပာႀကီးကို သားဟု သေဘာထား သည္။ ထို႔အျပင္ စိမ္းျပာႀကီးသည္ မခင္စိန္တို႔ မဂၤလာဦးလက္ဖဲြဲ႕၏ ေနာက္ဆုံးမ်ဳိးဆက္။

မခင္စိန္  ကိုထြန္းမင္းႏွင့္  အိမ္ေထာင္ က်ေတာ့ မခင္စိန္အေဖ  ဦးသာေအာင္က ႏြားမတစ္ေကာင္ လက္ဖြဲ႕ခဲ့သည္။ထိုႏြားမႀကီး သည္ ေပါက္ခဲ့သမွ်ထဲတြင္  စိမ္းျပာႀကီး၏ မိခင္တစ္ေကာင္သာ အမပါသည္။ က်န္သည္ က အထီးခ်ည္း။ စိမ္းျပာႀကီး အေမသည္လည္း သူ႔အေမဗီဇလိုက္သည္လား မသိ။ အရင္ႏွစ္ ကမွ အထက္ႏြားဝယ္လက္ထဲ ပါသြားသည္ႏွင့္ စာဥႀကီးကို သားဦးအျဖစ္ေမြးသည္။ ၿပီးေနာက္ စိမ္းျပာႀကီးကို   ဒုတိယေျမာက္သားအျဖစ္ ေလာကႀကီးထဲထားကာ ေသဆုံးသြားရွာသည္။ထို႔ေၾကာင့္ မခင္စိန္တို႔၏ မဂၤလာဦးေနာက္ဆုံး မ်ဳိးဆက္ျဖစ္ေသာ  စိမ္းျပာႀကီးကို   ပိုျမတ္ႏိုး တန္ဖိုးထားခဲ့မိသည္။

ကိုယ္လုံးကိုယ္္ထည္ ေကာင္းသည့္အျပင္ ေဒါက္အျမင့္မွာ  သုံးေထာင့္လက္ေလးဆစ္ ေက်ာ္ၿပီး ႐ုပ္ဆင္းေကာင္းလွေသာ စိမ္းျပာႀကီး ကို    ႏြားဝယ္မ်ားက  ေစ်းေကာင္းေပး၍   မၾကာခဏ လာဝယ္ၾကသည္။ ထိုအခါတိုင္း ကိုထြန္းမင္းေရာ မခင္စိန္ပါ ႏွစ္ခါမစဥ္းစားဘဲ ျငင္းဆန္ပစ္ခဲ့သာခ်ည့္။ စိမ္းျပာႀကီးကလည္း  လိမၼာလွသည္။ မည္မွ်ေလာက္ ဝန္ကိုဆြဲသည္ ျဖစ္ေစ တစ္ခ်က္မတြန္႔တက္။   ပုံမွန္ေျခခ် အတိုင္းပင္။  ကိုထြန္းမင္းကဆို  သားႀကီး သားႀကီးႏွင့္ ပါးစပ္ကမခ်။  သူမစားရမွာထက္  စိမ္းျပာႀကီးမစားရမွာကို ပိုပူတတ္သူ ျဖစ္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္လည္း မႏွစ္က ကိုထြန္းမင္း အသက္အႏၲရာယ္ပင္ နီးခဲ့သည္မဟုတ္လား။ညေနေစာင္းမွ အိမ္ကိုအလည္လာရင္း ဘႀကီး တင္ထြန္းက ကိုထြန္းမင္းကို မင္းစိမ္းျပာႀကီး အစာစိုမစားရရင္  ငါ့ေျပာင္းခင္း ရိတ္ေကြၽး ေလကြာဟု ေျပာသည္ႏွင့္ ေန႔ကူးေအာင္ပင္ မေစာင့္ေတာ့ဘဲ    ခ်က္ခ်င္းသြားရိတ္၍ ကိုထြန္းမင္း ပိုးထိခဲ့သည္။  ပိုက္ဆံမ်ားစြာျဖင့္ ကိုထြန္းမင္းအသက္ကို    ဆက္ယူခဲ့ရသည္ မဟုတ္လား။

''ညည္းတို႔ႏြားႀကီး  ေစ်းေကာင္းေပးတုန္း ေရာင္းသင့္တယ္ေနာ္။ ဟိုေန႔က လာဝယ္တဲ့ သူေတြဆို  ေစ်းေတြအရမ္း  ေပးတာဆို။  သံေယာဇဥ္ဆိုတာ  ေတာ္႐ုံ  ေကာင္းတာ ပါေအ။ သတၱဝါတစ္ခု ကံတစ္ခုပဲ မို႔လား။ ကိုယ့္အေၾ<ြကးတင္ခံၿပီး     မထားသင့္ဘူး။ အခုေခတ္     မိုးေကာင္းေတာင္သူဆိုတာ ကလည္း ေရေပၚအ႐ုပ္ေရးေနရသလိုပဲ။အေၾ<ြကးႏြံထဲ နစ္သြားရင္  ညည္းတို႔  မလြယ္ ဘူးေနာ္။ ေသခ်ာစဥ္းစားၾက''

ဟိုတေလာကလည္း     မခင္စိန္တို႔ အေၾကာင္းကို  အတြင္းအျပင္အားလုံးသိသူ  အေဒၚဝမ္းကြဲေဒၚေလးၾကင္က  စိမ္းျပာႀကီးကို ေရာင္းၿပီး တင္ေနသည့္ အေၾကြးမ်ားကို ဆပ္ဖို႔ နားခ်ေဖ်ာင္းဖ်ေျပာေသာ္လည္း   မခင္စိန္ မလႈပ္ခဲ့။   ေဒၚေလးၾကင္   ေျပာသည္မွာ မွန္ေသာ္လည္း  စိမ္းျပာႀကီးကို   ေရာင္းဖို႔ ဆိုသည္ကို စိတ္ကူးေလးႏွင့္ပင္ ေတြး၍မရခဲ့။ အေျခအေန တစ္ခုအရ ေရာင္းခ်ဖို႔ ႀကံဳလာ လွ်င္လည္း  သတ္သူလက္ကို  ဘယ္ေလာက္ ေစ်းရရ မေရာင္းဟု မခင္စိန္တို႔ လင္မယား ဆုံးျဖတ္ထားၾကသည္။

မေန႔က ေဒၚၾကည္ၿမိဳင္ မခင္စိန္တို႕အိမ္ကို လာၿပီးေသာင္းက်န္းသြားကတည္းက မခင္စိန္ တို႔ လင္မယား တစ္ညလုံး အပူမီးေတြဟပ္ကာ သက္ပ်င္းကိုယ္စီခ်ရင္း တလူးလူး တလြန္႔လြန္႔ ျဖင့္ အိပ္မေပ်ာ္ၾက။ အေၾ<ြကးက ကိုထြန္းမင္း ပိုးထိတုန္းက ယူခဲ့ရသည့္အေၾ<ြကး။ သီးႏွံက အထြက္ေလ်ာ့ ေစ်းကက်ႏွင့္ ယူထားသည္မွာ တစ္ႏွစ္နီးပါးရွိၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း မဆပ္ႏိုင္၍ ေဒၚၾကည္ၿမိဳင္က   လာၾကမ္းျခင္းျဖစ္သည္။ ေဒၚၾကည္ၿမိဳင္က ငါးရက္ရက္ခ်ိန္းေပးသည္။မခင္စိန္တို႔လို  လကၡဏာအေျမာ္အျမင္  မရွိ သူမ်ားအဖို႔ ခ်က္ခ်င္းေငြရွာဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္။  သည္ေတာ့ မခင္စိန္တို႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ စလုံး တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ထုတ္မေျပာ ၾကေသာ္လည္း    မ်က္စိထဲျမင္မိသည္က    စိမ္းျပာႀကီးသာ။ ကိုထြန္းမင္းက   စမေျပာ၍   မခင္စိန္က အထစ္ထစ္အေငါ့ေငါ့ျဖင့္  စေျပာ ရေတာ့သည္။ မခင္စိန္၏ စကားအဆုံးတြင္ ကိုထြန္းမင္း၏ ျငင္းပယ္သံကို   မၾကားရ။   စိတ္က်ဥ္းက်ပ္လြန္းေသာအခါ ခ်တတ္သည့္ သက္ျပင္းခ်သံ ကိုေတာ့   ၾကားလိုက္ရသည္။ ေမွာင္ေန၍  မခင္စိန္၏ မ်က္ရည္မ်ားကိုေတာ့  ကိုထြန္းမင္း    မျမင္မွာ  ေသခ်ာသည္။  ထို႔ေၾကာင့္    မခင္စိန္    အေမွာင္ကိုပင္ ေက်းဇူးတင္မိသည္။

[ သုံး ]

     မခင္စိန္၏ ေတာျပန္ေျခလွမ္းမ်ားသည္ မေျပး႐ုံတမယ္သာ။   တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ေျပးေတာင္ေျပးမိသည္ဟု ထင္သည္။ မခင္စိန္ သူ႔လွမ္းေနသည့္ ေျခလွမ္းမ်ားကိုပင္ အားမရ။ေႏွးလြန္းသည္ဟု ထင္သည္။

''ခင္စိန္ရာ  နင္တို႔ကလည္း အစကေတာ့ မေရာင္းဘူး  မေရာင္းဘူးနဲ႔  ေရာင္းမယ့္ ေရာင္းေတာ့လည္း  စိမ္းျပာႀကီးကို  သားသတ္ ႐ံုက  ဝယ္လက္ေတြဆီ ေရာင္းတာလားဟ။ ေစ်း ဘယ္ေလာက္ကြာလို႔တုန္းဟာ  စိမ္းျပာ ႀကီးကို သနားပါတယ္''

အခင္းနားနီးခ်င္းျဖစ္သူ ကိုျမင့္စိုး စကား ေတြက  မခင္စိန္ႏွလုံးသားေတြကို   ကြဲေၾက ေစသည္။ ထိုစကားလုံးမ်ားကို ျပန္ၾကားတိုင္း မခင္စိန္ သူ႔ေျခလွမ္းမ်ားကို ပိုသြက္လွမ္းမိ သည္။  အိမ္အဝင္ေပါက္   ေရာက္ေတာ့ မခင္စိန္အေတာ္ပင္ေမာေနၿပီ။   မခင္စိန္၏ မ်က္လုံးမ်ားက ႏြားစားက်င္းဆီကို အရင္ ၾကည့္လိုက္မိသည္။  စိမ္းျပာႀကီး မရွိေတာ့။

''ကိုထြန္းမင္း႕႕႕႕ကိုထြန္းမင္း''

ကိုထြန္းမင္းနာမည္ကို     အသံကုန္ ေအာ္ဟစ္ေခၚရင္း  အိမ္ထဲေျပးဝင္လာသည့္ မခင္စိန္ကို ကိုထြန္းမင္း နားမလည္ႏိုင္သည့္ မ်က္ဝန္းမ်ားႏွင့္ ၾကည့္မိသည္။ ကိုထြန္းမင္း ေရွ႕တြင္ေတာ့ စိမ္းျပာႀကီးအတြက္ ျမင့္ေအာင္ တို႔ ေပးေခ်သြားသည့္ ေငြမ်ားက အပုံလိုက္။အခုထိ ထိုေငြမ်ားကို  ကိုထြန္းမင္း  ထိတို႔ မၾကည့္ရေသး။  ထိတို႔  ၾကည့္ခ်င္စိတ္လည္း မရွိ။

''ျမင့္ေအာင္တို႔က စိမ္းျပာႀကီးကို လိမ္ဝယ္ သြားတာ။ ေတာ္က သားသတ္႐ံုက ဝယ္လက္ဆို မေရာင္းဘူးဆိုတာသိလို႔    ေမြးလက္ဆိုၿပီး   လိမ္ဝယ္ သြားတာ''

မခင္စိန္၏   အေမာတေကာေျပာေသာ စကားအဆုံးတြင္ ကိုထြန္းမင္းေတာက္တစ္ခ်က္ ကို ျပင္းျပင္းေခါက္သည္။  ၿပီးမွ  သူ႔ေရွ႕က ပိုက္ဆံမ်ားကို  ပုဆိုးခါးပိုက္လုပ္ကာထည့္၍ ''လာ ခင္စိန္  ျမင့္ေအာင္တို႔အိမ္ကို လိုက္မယ္။ဆြဲသြားတာ မၾကာေသးဘူး။  မီေသးတယ္။စိမ္းျပာႀကီးကိုေတာ့ သတ္ရာအပါမခံႏိုင္ဘူး။ ''ေျပာေျပာဆိုဆို ျမင့္ေအာင္တို႔ အိမ္ဘက္ကို သုတ္ေျခတင္ထြက္သြားေသာ   ကိုထြန္းမင္း ေနာက္ကို   မခင္စိန္လည္း   လိုက္ခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကိုထြန္းမင္းတို႔ လင္မယား၏စိတ္ထဲတြင္  ေဒၚၾကည္ၿမိဳင္အား   ငါးရက္ အတြင္း  ေပးရမည့္အေၾ<ြကးမ်ားအေၾကာင္း၊ လာမည့္  မနက္ျဖန္မ်ားတြင္  ရင္ဆိုင္ရမည့္ အခက္အခဲမ်ားအေၾကာင္း    အားလုံးကို ေမ့ေလ်ာ့ေနၾကသည္။ စိမ္းျပာႀကီး၏ အသက္ အႏၲရာယ္မက်ေရာက္ဖို႔ ကယ္တင္ခ်င္သည့္ သံေယာဇဥ္ေဇာတစ္ခုသာ ကပ္ၿငိေနသည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။   

[ တစ္ ]

No comments:

Post a Comment

Blog Archive

Tags

Accident Ad Agriculture Article Astrology Aung San Suu Kyi Bagan Beauty Bogale Book Car Cartoon celebs Crime Crony Daily Popular Danubyu Dedaye Dhamma Dr Hla Myat Thway Education ELection Entertainment Environment Foreign Affairs General General Aung San General Knowledge Gossip Gov Health Herbal Hinthada History Hluttaw Ingapu Interview Job Kangyidaunt kyaik Lat Kyangin Kyaunggon Kyonpyaw Latputta Laymyethna Lemyethna Letter Ma Shwe Moe Mahn Johnny Maubin Mawlamyinegyun Media MMP MMP 1 money Myan Aung Myanmar Idol Myaungmya Myo Min Paing News Ngapudaw Ngathaingchaung NLD Nyaung Tone Opinion Pagoda Pantanaw Party Pathein People Photo Places Poem Police Politic Political Prisoner Popular Project Pyapon Quote School Bus Song Speech Sport Sports Student SYW SYW 1 Technology Thabaung Time Ayeyar Tourism Trailer Travel U Ba Hein U Ko Ni U Kyaw Myint U Win Htay USDP Video Wakhama Weather World News Yekyi Zalun စိတ္အဟာရ ရသစာမ်ား စိုက္ပ်ိဳးေရး ထူးဆန္းေထြလာ ဒီေရေတာ နာေရး ဗေဒင် မဘသ မံုရြာ လယ္သိမ္းေျမသိမ္း လူပုဂၢိဳလ္မ်ား လူေပ်ာက္ေၾကာ္ျငာ အရွင္သုစိတၱ (ေမာ္ကၽြန္း) အရွင္သုစိတၱ (ေမာ္ကၽြန္း) ဆရာေတာ္ အေထြေထြ ေ၀ဖန္ေရး ေထြအုပ္ ​ေမာ္​တင္​စြန္​း ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား

Labels

Recent Post