Latest News

Tuesday, September 11, 2018

ေလနီ႐ုိင္းကိုဆန္ကာ ပ်ံသည့္ငွက္ (ဇာတ္သိမ္းပုိင္း)-ေရး -ေလာအယ္စိုး


(၂) ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ၾကာေအာင္ ခ်စ္သူျဖစ္သူ မေလးရွားမွ အေမရိကန္ႏုိင္ငံသုိ႔ေရာက္ရွိလာမည့္ မဟာ့မဟာေန႔ရက္ႀကီးကုိ ေမွ်ာ္ရင္း ကုိမူထန္ႀကီးတစ္ေယာက္စားေသာက္ဆုိင္တြင္ မီးဖိုေခ်ာင္အကူ၊ ထိုမွတစ္ခါ ေပါင္မုန္႔ဖုတ္သမားတစ္ဦးအျဖစ္၊ အ ခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေပးၿပီး ေငြကိုအလံုးလုိက္ဝင္သည့္ ဂ်ပန္စားေသာက္စရာဆူရွီလိပ္ျခင္းျဖင့္တစ္မ်ဳိး ဘဝ၏ေန႔ရက္မ်ား ကုိ ေက်ာ္ျဖတ္သည္။
တစ္ႀကိမ္တည္းျဖင့္ လက္ေတြ႕ကားအေမာင္းစာေမးပြဲကုိေအာင္ျမင္ကာ ဘာဖလုိၿမိဳ႕တြင္ ၂ စီးေျမာက္ျဖစ္သည့္ ဘဲေခါင္းစိမ္း ေရာင္၂ဝဝ၂ ခုႏွစ္ထုတ္ ဖုိ႔ကားႀကီးတဝီဝီႏွင့္ ျဖစ္သြားခဲ့ေလသည္။

သူ၏ဘဝႀကီးသည္ သံလြင္ျမစ္ေဘးတစ္ေလွ်ာက္ ေပါက္တတ္ေသာ ေတာျမက္႐ုိင္းပင္ေလးေတြကဲ့သို႔ တစိမ္းစိမ္းစုိၿပီး ေန ေရာင္ျခည္အထတြင္ အားႏွင့္ မာန္ႏွင့္ ရွင္သန္ေနသည္။ လန္းဆန္းတက္ႂကြေနသည္၊ ေလးစားအားက်ေလာက္ပါသည့္ ကုိမူထန္။

ခ်စ္သူေလးမေလးရွားမွဘာဖလုိၿမိဳ႕ႏုိင္ငံတကာေလဆိပ္သုိ႔ေရာက္ရွိလာသည့္
ညေနခင္းတြင္မူထန္တစ္ေယာက္စိတ္လႈပ္ရွားမႈအားႀကီးကာေနမထိ၊ထိုင္မသာ
ျဖစ္ေနေသာခံစားမႈႀကီးကုိခ်ဳပ္ထိန္းၿပီးကြၽန္ေတာ္ႏွင့္အတူေလဆိပ္သုိ႔ဆင္းၾကသည္။
အားလံုးလည္းမုဒိတာပြားၾကပါသည္။

ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းလုိက္သည့္ျမင္ကြင္း။ခ်စ္သူကလာႀကိဳေသာလူပ်ဳိႀကီး
အျဖစ္မွမၾကာမျမင့္ေသာကာလအတြင္းအိမ္ေထာင္သည္ႀကီးဘဝကိုကူးေျပာင္းမည့္
ကုိမူထန္ႀကီးတို႔အတူတြဲ၍ေလဆိပ္ႀကိဳကြၽန္ေတာ့္ေရွ႕တြင္ပင္အနမ္းပန္းေလးေတြ
သံုးပြင့္ေလာက္ေခြၽလုိက္၏။ေဘးဘီကုိၾကည့္ရင္းမူထန္ႀကီးတစ္ေယာက္၏မ်က္ႏွာရဲရဲနီ
ကာေခြၽးေတြေတာင္ျပန္သြားေလသလားမသိ။ဖံုး၍ဖိကာမရသည့္အျဖစ္ကေတာ့
အတုိင္းမသိသူေပ်ာ္ရႊင္ေန၏။ရင္ထဲကႏွလံုးခုန္သံႀကီးသည္အရြယ္ေကာင္းေတာ
ျမင္း႐ုိင္းႀကီးတစ္ေကာင္၏အေျပးႏႈန္းခြာသံစဥ္လုိဂလုပ္-ဂရပ္-ဂလုပ္ႏွင့္။
မုဒိတာပြားပါ၏။ၾကည္ႏူးမႈကုိေဝမွ်ခံစားပါ၏၊ခ်စ္ေသာကုိမူထန္။

ခ်စ္သူကလည္းကြၽန္ေတာ္တုိ႔ဘာဖလုိၿမိဳ႕တြင္ေနထုိင္ၿပီးမွဤၿမိဳ႕ထက္သူ၏
ေသြးရင္းကဲ့သုိ႔ခ်စ္ခင္ရသည့္သူ႕သူငယ္ခ်င္းရွိရာတကၠဆက္ျပည္နယ္၊ဟူစတန္ၿမိဳ႕သုိ႔
သိပ္မၾကာမျမင့္ေသာကာလတစ္ခုတြင္ေျပာင္းေရႊ႕သြားသည္။
သူတို႔ႏွစ္ဦး၏အနာဂတ္ခ်စ္ဗိမာန္ႀကီးသည္ဟူစတန္ၿမိဳ႕မွာပင္အုတ္ျမစ္ခ်
တည္ေဆာက္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္းမူထန္ႀကီးကုိတုိင္ပင္၏။

အခ်စ္သည္သာအရာရာ၊အခ်စ္သည္သာအကြၽႏု္ပ္၏ဘဝႀကီးပင္ျဖစ္သည္
ဟူေသာဖီေလာ္ေဆာ္ဖီကုိေခါင္းရင္းတြင္မခ်ိတ္ဆြဲ႐ံုတမည္ဘဝႏွင့္ရင္းၿပီးခံယူထားသည့္
မူထန္ႀကီးသည္ခ်စ္သူတကၠဆက္ျပည္နယ္ရွိဟူစတန္ၿမိဳ႕သို႔ထြက္ခြာသြားၿပီးသိပ္မၾကာ
ေသာလအနည္းငယ္အတြင္း’ဆံထံုးေနာက္ေသွ်ာင္ပါ’ဆိုသည့္ေဆာင္ပုဒ္အသစ္ကုိ
သူ၏ကားေရွ႕မွန္ျပားႀကီးေပၚပလတ္စတစ္အသား(စတစ္ကာ)မကပ္႐ံုႏွလံုးမူၿပီး
ပုိင္ဆုိင္ထားသည့္ဖို႔ဘဲေခါင္းစိမ္းေလးေလးဘီးစလံုး႐ုန္းသည့္ဖုိးဝွီးႀကီးကုိေမာင္းကာ
အခ်စ္နန္းေတာ္ႀကီးဆီသုိ႔ဦးတည္ကာထြက္ခြာဖို႔ျပင္ဆင္ေလၿပီ။

ခ်စ္ေသာဘာဖလုိမွမိတ္ေဆြႀကီးမ်ား၊’တာ့တာ’ဆုိတာေတာင္ေယာင္၍
ႏႈတ္မဆက္ႏုိင္ရွာေတာ့။မျပန္လမ္းေတာ့သူ႕အတြက္မဟုတ္ပါ။အခ်စ္ၫြတ္ကြင္းႀကီးထဲ
ရဲရဲခုန္ကာကုိမူထန္ႀကီးတစ္ေယာက္သက္ဆင္း၍သြားေလၿပီေကာ။

‘ဘုရားရွင္ေစာင္မပါေစကုိမူထန္’
‘ကံေကာင္းပါေစမူထန္ႀကီး’ဟုဘာဖလုိၿမိဳ႕မွေရာင္းရင္း၊ေသြးေသာက္ေတြက
ရင္မွတစ္မ်ဳိး၊ႏႈတ္မွလွ်ံကာတမည္ဆႏၵေတြျပဳၾကသည္။

ကားေမာင္းလက္လွည့္ေခြ(စတီယာရင္)ကုိက်စ္က်စ္ဆုပ္ကုိင္ထားရင္းမူထန္ႀကီး
တစ္ေယာက္အေဝးမွေကာင္းကင္ျပာကုိေငးရင္း၊
‘အုိ..အခ်စ္၊အသင္ရွိရာတကၠဆက္ျပည္နယ္၊ဟူစတန္ၿမိဳ႕သုိ႔ကြၽႏ္ုပ္ဦးတည္
၍ခရီးစျပဳပါၿပီ’ဟုသူ၏ဝင္းပေနေသာမ်က္လံုးအစံုကကြၽန္ေတာ့္အားအသံျပင္းျပင္း
မာန္ဟုန္ျဖင့္ေျပာေနသလုိ။

အခ်စ္သည္တံတုိင္း၊နံရံအတားအဆီးအလံုးစံုကုိေဖာက္ထြင္းကာေက်ာ္ျဖတ္မႈ
ကိုေပးႏုိင္စြမ္းသည့္လူသားတုိ႔အတြက္ေဆး၊ခြန္အားအစြမ္းတစ္မ်ဳိးျဖစ္သည္မဟုတ္
ပါလား။ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ႀကီးသည္ဒီခရီးစဥ္မွေတာ့ေနာက္ေၾကာင္းလွည့္၍ျပန္လာ
စရာလမ္းလည္းမျမင္ေတာ့။

‘ဟယ္လုိ’လုိ႔ဆုိၿပီးတစ္ဖက္မွကြၽန္ေတာ့္တယ္လီဖုန္းေခၚဆုိသူ၏နံပါတ္ကုိ
ကြၽန္ေတာ္ေကာင္းစြာသိပါသည္။တကၠဆက္ျပည္နယ္၊ဟူစတန္ၿမိဳ႕ကုိေရာက္သြား
ေလၿပီျဖစ္ေသာကုိမူထန္ႀကီးပင္။

‘ေဟ့လူ..က်ဳပ္ပါဗ်။ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ေလ..ဟားဟား’ဆုိၿပီးခ်စ္သူ႕
အနားဟူစတန္ၿမိဳ႕ကုိေရာက္သည့္ေန႔မွစၿပီးသူသည္ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ဝိညာဥ္ပူးကပ္သြား
ေလၿပီ။
‘ေနရာအသစ္ဆုိေပမယ့္သိလား၊ဒီမွာကအားလံုးဝုိင္းကူၾကတယ္ဗ်။အသည္း
ေလးလည္းမၾကာခင္အလုပ္ရေတာ့မွာ။ကုိယ္လည္းေနာက္(၂)ပတ္ေလာက္ဆုိလုိင္စင္
အမဲသားစက္႐ံုမွာအလုပ္ရၿပီကုိယ့္လူေရ။မဂၤလာစရိတ္အတြက္စုရေဆာင္းရေတာ့မယ္
ေလ’ဆုိၿပီးတက္ၾကြရႊင္လန္းေနသည့္အသံ။

‘ေနပါဦး၊ခင္ဗ်ားတုိ႔ႏွစ္ေယာက္အတူတူေနေနၾကၿပီလား’ဟုေမးမိလုိက္
ေသာအခါ…

‘အား..ေပါက္ကရ၊တစ္သက္လံုးထိန္းလာတဲ့လူပ်ဳိႀကီးသိကၡာနဲ႔အသည္း
ေလးရဲ႕ဂုဏ္သိကၡာ၊မ်ဳိး႐ုိးဂုဏ္ေတြကုိမဂၤလာပြဲၿပီးတဲ့အထိထိန္းရမယ္သိလား။က်ဳပ္
ကိုမ်ားအေမရိကန္ကုိေရာက္သြားလုိ႔ဒီကစ႐ုိက္ေတြဝင္သြားတယ္လုိ႔မ်ားခင္ဗ်ား
ထင္ေနသလား’

ေဒါသသံပါးပါးေလးႏွင့္တစ္ဖက္မွသူ၏ေခ်ပသံကုိၿငိမ္ၿပီးနားေထာင္
ေနရေပသည္။သြားေမးမိသည့္မိမိကုိယ္တုိင္ကအျပစ္ႀကီးတစ္ခုက်ဴးလြန္လုိက္သလို
ေတာင္ခံစားမိလုိက္သည္။တကယ္ပါ။

‘ဒီမွာ..အသည္းေလးရဲ႕သူငယ္ခ်င္းလင္မယားအိမ္မွာေနတယ္။မဂၤလာမေဆာင္ခင္အထိဒီအိမ္မွာပဲေနမွာ။
နီးလာမွအိမ္ငွားမယ္။အားလံုးမဂၤလာေဆာင္ၿပီးမွ
အတူတူေနၾကမွာဗ်ာ။ဘယ့္ႏွယ္မဟုတ္မဟတ္ေတြ၊ခင္ဗ်ားကေျပာရတယ္လုိ႔ဗ်ာ’ဆုိၿပီး
ေဒါသကထြက္လုိက္ေသးသည္။

‘ေဆာရီးပါ။ခင္ဗ်ားတုိ႔ကုိေစာ္ကားမိသလိုျဖစ္သြားရင္ခြင့္လႊတ္ပါဗ်ာ’ဟု
ႏွိမ့္ႏွိမ့္ခ်ခ်ႏွင့္ျပန္၍ေတာင္းပန္တာေတာင္မွ..

‘ခင္ဗ်ားဗ်ာ၊မူထန္ျဖတ္လာတဲ့သမုိင္းကုိျပန္ၾကည့္ပါဦး။ရမ္းမေျပာပါနဲ႔။
အသည္းေလးကုိလည္းသူျဖတ္လာတဲ့အသုိင္းအဝုိင္းနဲ႔မိဘမ်ဳိး႐ုိးကုိနည္းနည္းေလး
စံုစမ္းပါဦးဗ်ာ။မူထန္ဗ်၊မူထန္။တစ္မူထန္ထဲရွိတယ္’

ခြင့္လႊတ္ဖို႔အတန္တန္ေတာင္းပန္မွသူ႕ခမ်ာေဒါသမီးလွ်ံတစ္ဝက္ၿငိမ္းသြားပံု
ရသည္။

‘မအားရတဲ့ၾကား၊ခင္ဗ်ားကုိတယ္လီဖုန္းေခၚလုိက္တာမွအမဂၤလာျဖစ္ရတယ္ဗ်ာ’
ဆုိၿပီးတယ္လီဖုန္းကုိခ်လုိက္သည္။

ခံေပါ့။ကြၽန္ေတာ္လည္းမိမိအျပစ္ႏွင့္ကုိး။ခြင့္လႊတ္ပါ၊ဗုိလ္ေအာင္ဒင္တစ္ျဖစ္လဲ
မူထန္ႀကီးရယ္။
(၄)ရက္ေလာက္ၾကာမွပုဂၢဳိလ္ႀကီးေဒါသမာန္ၿငိမ္းလုလုရွိေနသည့္အခ်ိန္ကုိ
ေရြးၿပီးတစ္ခါဖုန္းျပန္ဆက္ၾကည့္မိသည္။

‘ေအးဗ်ာ..ေနာက္ဆုိရင္စကားကုိဆင္ျခင္ၿပီးေျပာပါ့မယ္ဗ်ာ’ဆုိတာကုိ
ႏွိမ့္ခ်ၿပီးႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕လွေသာအသံအေနအထားျဖင့္တစ္လံုးခ်င္းေျပာရသည္။

‘ေအး..ဒီမွာအနာဂတ္အတြက္ျပင္ဆင္ေနတယ္။မဂၤလာပြဲစရိတ္ေတြ
စုေနရတယ္ကုိယ့္လူေရ။ခင္ဗ်ားဘာနားလည္လို႔လဲ။မဂၤလာတစ္ပြဲေဆာင္တာ
လြယ္တာမွတ္လုိ႔ဗ်ာ’

‘ဟုတ္ကဲ့ပါ၊ဟုတ္ကဲ့ပါ’ဟူ၍သူ၏စကားကုိဆံုးေအာင္ေလးစားစြာျဖင့္
နားေထာင္ရသည္။သူလည္းသိဖို႔ေကာင္းသည္ကမည္သူတစ္ဦးကမွ်မိမိ၏မဂၤလာပြဲ
အတြက္အစမ္းသေဘာျဖင့္ႀကိဳတင္ဆင္ႏႊဲခဲ့ျခင္းမရွိေၾကာင္းကုိပါ။ႏႈတ္မွမေျပာဝ့ံ။
တစ္ခါေဒါသထပ္ထြက္ပါကဒီတစ္ေခါက္မိတ္ေဆြအျဖစ္ကရပ္စဲၾကဖို႔ပဲရွိေတာ့မည္။

‘အသည္းေလးကလည္းႀကိဳးစား၊ကုိယ္ကလည္းႀကိဳးစားဆုိေတာ့မၾကာခင္
အားလံုးအဆင္ေျပမွာပါဗ်ာ’

‘ဒါေပါ့၊ဒါေပါ့၊ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ရယ္’လုိ႔မိမိကတုံ႔ျပန္မွ..

‘ဗုိလ္ေအာင္ဒင္တုိ႔ကေတာ့မပုိင္ရင္ျခင္ေတာင္မ႐ုိက္ဘူးဗ်ေဟ့လူ။က်ဳပ္က
သမုိင္းရွိတဲ့လူဗ်၊သမုိင္းရွိတဲ့လူ’

ေလးစားပါတယ္၊သမုိင္းႀကီးေသာဗိုလ္ေအာင္ဒင္ႀကီးရယ္။

မၾကာမၾကာကြၽန္ေတာ္တုိ႔တယ္လီဖုန္းသံတမန္ဆက္ဆံေရးပုိ၍ေကာင္း
လာသည္။မုန္တုိင္းလြန္ကာလသုိ႔အခ်ိန္တစ္ခုကုိျဖတ္ၿပီးေလျပည္ေလညင္းေလးေတြ
ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေလးတုိက္ခတ္လာခဲ့သည္။

ပန္းခ်ီကားေတြအေၾကာင္းေျပာျဖစ္သည္။ျမန္မာႏုိင္ငံမွစာေရးဆရာႀကီးတုိ႔၏
စာေတြအေၾကာင္းေဆြးေႏြးၾကသည္။သူဘာေၾကာင့္ေရႊလုပ္ငန္းပုိင္ရွင္သန္းၾ<ြကယ္
သူေဌးႀကီးဘဝကိုေတ့လြဲလြဲခဲ့ရပံုကလည္းတစ္ခါတစ္ခါၾကားညႇပ္၍ပါရေသးသည္။
ခ်င္းတြင္းျမစ္ကမ္းေဘးမွေရႊရွာပံုေတာ္ဇာတ္လမ္းေတြ။

မေလးရွားဒုကၡသည္ဆုိင္ရာမဟာမင္းႀကီး႐ံုး၌သူ၏စကားျပန္ဘဝေရႊေရာင္
ေန႔ရက္မ်ား၊အခုေတာ့အေမရိကန္အသားစက္႐ံုမွရွင္သန္ေရးအတြက္အမဲသား၊
ၾကက္သား၊ဝက္သားတုိ႔ကုိထုပ္ပုိးေနပံုကုိဝမ္းနည္းမႈအရိပ္သန္းလ်က္ရင္ဖြင့္ျပန္သည္။

‘ဒီလုိအလုပ္လုပ္တာအသည္းေလးနဲ႔ကုိယ္၊ဘဝအနာဂတ္ေန႔ရက္ေတြအတြက္ဗ်’
ဆုိၿပီးအသံမာန္ကလည္းဝင့္၍ဝင့္၍႐ုတ္တရက္ႀကီးတက္လာျပန္သည္။
ဇြဲကပင္ေတာင္ေျခ၊ကရင့္ေျမမွသူ၏ခင္မင္ရင္းႏွီးလွသည့္မိတ္ေဆြသစ္မ်ား
အေၾကာင္း၊လူပ်ဳိႀကီးကုိဂ်က္ဆုိသူ၏အေၾကာင္း..။

‘ေဟ့လူ..ဒါဆုိခင္ဗ်ားမေလးရွားမွာတုန္းကကြၽန္ေတာ့္အသိဘားအံက
မိတ္ေဆြေတြအေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ရင္းႏွီးခဲ့တာေပါ့’

‘ဟာ..ရင္းႏွီး႐ံုတင္ဘယ္ကမလဲဗ်ာ။တစ္အိမ္တည္းမွာေတာင္အတူေနခဲ့
ၾကတာဗ်’

နာမည္မ်ားကုိမူထန္ႀကီးတစ္ေယာက္စီရြတ္ျပသည္။ကြၽန္ေတာ္အရမ္းအံ့ၾသ
ဝမ္းသာသြားသည္။သူရြတ္ျပသည့္အမည္စာရင္းမ်ားထဲတြင္အထက္တန္းေက်ာင္းသား
ဘဝဘားအံအ-ထ-က(၁)မွကြၽန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း၏အမည္ပါေနေသာေၾကာင့္
ျဖစ္သည္။

‘ဟ..ဟေနပါဦး။ခင္ဗ်ားကြၽန္ေတာ့္ကုိေျပာတဲ့နာမည္ထဲမွာကြၽန္ေတာ့္
သူငယ္ခ်င္းတကယ့္အရင္းေခါက္ေခါက္တစ္ေယာက္ပါေနလုိ႔။လူမ်ားမွားမလားဗ်ာ။
သူရဲ႕ပံုပန္းသ႑ာန္၊စကားအေျပာအဆုိကုိနည္းနည္းေသခ်ာေအာင္ေျပာျပပါဦး’လုိ႔
ကြၽန္ေတာ္ေမးမိေတာ့၊

‘သူ႕မွာနာမည္ႏွစ္မ်ဳိးရွိတယ္မဟုတ္လား’

ေသခ်ာတာေပါ့ဗ်ာ။မူထန္ႀကီးေျပာျပေနသည္ကိုကြၽန္ေတာ္ဝမ္းသာအားရျဖင့္
ဆက္ၿပီးနားေထာင္ေနမိသည္။ေသခ်ာပါသည္။ကြၽန္ေတာ္၏အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘဝမွသူငယ္ခ်င္း
အရင္းတစ္ေယာက္မွန္းဒီထက္ပုိ၍ေသခ်ာသည္ကားမရွိ။မူထန္ကဆက္ၿပီး၊
‘ခင္ဗ်ားတုိ႔ႏွစ္ေယာက္မွာအရမ္းကုိတူတဲ့အခ်က္ရွိတယ္ဗ်။စကားကုိ(၇)အိမ္
ၾကား၊(၈)အိမ္ၾကားအက်ယ္ႀကီးေျပာၿပီး၊ေအာ္ေအာ္ၿပီးရယ္တာကေတာ့သိပ္ကုိ
တူလြန္းတယ္ဗ်ာ’

‘ေက်းဇူးတင္လုိက္တာဆရာသမားရယ္။အခုဟုိမွာသူဘာေတြလုပ္ေနသလဲ။
ဆက္ၿပီးသူ႕ရဲ႕တယ္လီဖုန္းနံပါတ္ကုိအျပန္ဆံုးရေအာင္ကူညီေပးပါဗ်ာ။ကြၽန္ေတာ္
တုိ႔ႏွစ္ေယာက္အဆက္အသြယ္ေတြမရွိတာႏွစ္ေပါင္း(၂ဝ)ေက်ာ္ေက်ာ္ၾကာသြားၿပီဗ်။’

‘ဟာ..ေဟ့လူ..ခင္ဗ်ားသူငယ္ခ်င္းေသသြားတာ(၁ဝ)ႏွစ္ေက်ာ္ေတာင္
ရွိသြားၿပီဗ်။’

‘ေဟ’ဟူ၍တစ္ခြန္းသာ။ကြၽန္ေတာ္ငုိင္သြားၿပီးလြန္စြာတုန္လႈပ္မိသည္။

မည္မွ်ကြၽန္ေတာ္ေၾကကြဲသြားသည္ကုိတလွပ္လွပ္ခုန္ေနသည့္တစ္စံုေသာကြၽန္ေတာ့္၏
ႏွလံုးသားကပုိ၍နားလည္ေနပါလိမ့္မည္။

‘ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲဗ်ာ’
မူထန္၏အသံသည္လည္းတိမ္ဝင္သြားကာသူသည္လည္းအတုိင္းအတာတစ္ခု
ထိရင္းႏွီးခဲ့ေသာမိတ္ေဆြေဟာင္းတစ္ေယာက္အတြက္ေၾကကြဲေနေပလိမ့္မည္။

‘ေငြ..ေငြ..ေငြ..ေၾကာင့္ေပါ့ဗ်ာ’

ဆက္ၿပီး၊
‘တကယ့္ကုိအလုပ္ႀကိဳးစားတဲ့သူတစ္ေယာက္ပါ။ေပ်ာ္ေပ်ာ္လည္းေနတတ္တယ္။
ရည္မွန္းခ်က္ကလည္းအေတာ့္ကုိႀကီးတယ္ဗ်ာ။မေလးရွားကုိသူေရာက္လာေတာ့
အရက္လည္းေကာင္းေကာင္းေသာက္တတ္
ေနၿပီးတ႐ုတ္စကားကုိလည္းေတာ္ေတာ္ေျပာႏုိင္တယ္။သူ႕ရဲ႕အမ်ဳိးသမီးမိတ္ေဆြ
(GirlFriend)ကတ႐ုတ္အမ်ဳိးသမီးဗ်’

ၿငိမ္၍သာကြၽန္ေတာ္နားေထာင္ေနမိသည္။

‘သူကအရမ္းအရမ္းကုိခ်မ္းသာခ်င္ေနတာဗ်။အဲဒီေငြစိတ္ေၾကာင့္ပဲသူ႕ဘဝ
အဆံုးသတ္သြားရတာပဲဗ်ာ’

သက္ျပင္းကုိမွ်င္မွ်င္ေလးဆြဲၿပီးကိုမူထန္ေျပာေနပါသည္။

တယ္လီဖုန္းကုိနားျဖင့္ကပ္ကာႀကိဳးစားၿပီးအာ႐ံုစုိက္နားေထာင္ေနေပမယ့္
ကြၽန္ေတာ့္၏အေတြးပံုရိပ္တုိ႔သည္ဘားအံၿမိဳ႕ရွိ’ဝင္းဝင္းစာေပ’၊စာအုပ္ဆုိင္ႀကီးကုိ
ေရာက္သြားသည္။မဂၤလာဝင္းလက္ဖက္ရည္ဆုိင္၊ေရႊဖားစည္လက္ဖက္ရည္ဆုိင္တုိ႔ဆီ
ဝမ္းနည္းစြာျဖင့္ေဝ့ဝဲကာျမင္ေယာင္ေနမိသည္။

ဆယ္ေက်ာ္သက္ရြယ္ဘဝရင္ခုန္မိသည့္အထက္တန္းေက်ာင္းသူေလး၏အိမ္
ေရွ႕သုိ႔မရဲတရဲေလးလူလံုးျပ၊မိမိရင္ခုန္ျခင္းကိုဖြင့္ဟႀကိဳးစားအန္ထုတ္ဖို႔ႀကိဳးစား
စဥ္တုန္းက၊ေဘးနားမွအစဥ္လုိက္၍ကြၽန္ေတာ့္ရင္ခုန္သံကုိေဝငွခံစားေပးခဲ့ေသာသူ။
ခ်ီေခြဗားရားအတၴဳပၸတၱိ၊ကက္စထ႐ုိ၊အေမရိကန္သမၼတနစ္ဆင္၊ေအဘရာဟမ္လင္ကြန္း
စေသာဘာသာျပန္စာအုပ္ေတြကုိဖတ္ၿပီးအားက်ျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကေသာ
ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ဦး၏ညေနခင္းစကားဝုိင္းမ်ား။ကြၽန္ေတာ္တုိ႔၏အျဖဴေရာင္ေန႔ရက္မ်ား။

ရသည့္မုန္႔ဖုိးေလးမ်ားစု၍ဝယ္ခဲ့ၾကေသာဆရာႀကီးပီမုိးနင္း၊ဆရာနႏၵာ
သိန္းဇံတုိ႔၏စာအုပ္မ်ား။(၈၈)လူထုအေရးေတာ္ပံုႀကီးဘားအံၿမိဳ႕တြင္ကူးစက္ပ်ံ႕ႏွံ႔
လာေသာေၾကာင့္ႏွစ္ဦးသားထခုန္မတတ္ျဖစ္သြားရေအာင္ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးခဲ့မႈေတြ။

‘ကဲ..ေရာ့ေရာ့၊ငါ့အေမကုိမနည္းေျပာ၊အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြအမ်ဳိးမ်ဳိး
ေပးၿပီးေတာင္းလာတဲ့ပုိက္ဆံ’

ကြၽန္ေတာ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့(၃ဝ)က်ပ္ဆိုသည့္ျမန္မာက်ပ္ေငြ။ဝမ္းသာ
လုိက္သည္ျဖစ္ျခင္း။

ဓာတ္ပံုဆရာသတင္းေထာက္ျဖစ္ခ်င္လြန္းလွ၍အေဖ၏ကင္မရာကုိသူခရီး
သြားေနတုန္းဖခင္၏ေသတၱာေသာ့ကုိဖ်က္၊အေဖျမတ္ႏုိးေသာကင္မရာႀကီးကုိယူၿပီး
ဘားအံၿမိဳ႕၏လူထုလႈပ္ရွားမႈႀကီးကိုမွတ္တမ္းတင္ဖို႔စိတ္ေဇာကပ္ေနသည့္ကြၽန္ေတာ္။
‘ကဲ..အေဖ့ေဒါသကိုေတာင္ကြၽန္ေတာ္၏သတင္းေထာက္ျဖစ္ခ်င္လြန္းလွ
သည့္ဆႏၵမီးလွ်ံကလႊမ္းမုိးေစေလာက္ေအာင္ကင္မရာကုိဖခင္ႀကီးေသတၱာအားဖ်က္
လုိက္ရသည့္အေျခအေနအထိျဖစ္ေအာင္အားမာန္သတၱိေတြကြၽန္ေတာ္ဘယ္ကရရွိ
သြားမွန္းေတာင္မိမိကုိယ္ကုိမိမိေမးခြန္းေတြထုတ္ရသည့္အေျခအေနျဖစ္ခဲ့သည္။
ကင္မရာေတာ့ရပါၿပီ။ဘယ္မွာလဲဖလင္ဖုိး။ဘယ္မွာလဲဖလင္ေဆးခ၊ကူးခ။

‘ေဟ့ေကာင္လုပ္ပါဦးကြ။ဒါေတာ္ေတာ္အေရးႀကီးတဲ့သမုိင္းမွတ္တမ္းေနာ္။

ငါတုိ႔မွတ္တမ္းမတင္လို႔ကုိမျဖစ္ဘူး။နည္းလမ္းေလးဘာေလးရွာပါဦးကြာ’ဟုကြၽန္ေတာ္
ကေျပာသည္ကုိသူကေလးေလးနက္နက္နားေထာင္ၿပီးအိမ္ျပန္ကာထုိဖလင္ဖိုး၊
ေဆးကူးခကုိဘယ္လိုအေၾကာင္းျပခ်က္ေတြျဖင့္သူ၏မိခင္ႀကီးထံမွေငြအသျပာ(၃ဝ)က်ပ္
ကုိယူခဲ့သည္လဲကြၽန္ေတာ္မသိ။ေမးလည္းမေမးမိေတာ့။ေမးစရာလည္းလုိမည္မထင္။

ႏွစ္ဦးသားဘားအံၿမိဳ႕လယ္ရွိ၊ျမတ္မင္းဓာတ္ပံုတုိက္ကုိအျမန္ေျပး၊အျဖဴအမည္း
တ႐ုတ္ဖလင္အလြန္ေစ်းေပါသည္ဆုိေပမယ့္ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ဦးမွာမူထုိဖလင္ဖိုးအတြက္
အသည္းအသန္ႀကိဳးစားခဲ့ရသည္။’တုိ႔အေရး..တုိ႔အေရး။ေအာင္ရမည္ေအာင္ရမည္’ဆုိေသာေၾကြးေၾကာ္သံတုိ႔
၁၉၈၈ခုႏွစ္၊ၾသဂုတ္လေႏွာင္းႏွင့္စက္တင္ဘာလဆန္းကာလအတြင္းဘားအံၿမိဳ႕၌
ထစ္ခ်ဳန္းေသာမုိးႀကိဳးသံတုိ႔ႏွင့္အၿပိဳင္ေကာင္းကင္ယံဝယ္ျမည္ဟည္းေနသလားေတာင္
ထင္ရသည့္ကာလ။

ဘားအံၿမိဳ႕၊ဘုရားဝင္းႀကီးသပိတ္စခန္းတြင္ေန႔ႏွင့္ညအခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား
ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ဦးရွိခဲ့ၾကသည္။ေဝရီမႈန္ဝါးေသာအတိတ္၏ပန္းခ်ီကားေတြတစ္ကား
ၿပီးတစ္ကားတစ္ခ်ပ္ခ်င္း၊ကြၽန္ေတာ့္အာ႐ံုထဲတဝဲဝဲေပၚလာသည္။

‘ေက်ာင္းသားေတြကစလုိက္တာပဲ။အခုေတာ့မျဖစ္ခင္တုန္းကမပတ္သက္
ပါရေစနဲ႔ဆုိၿပီးအေၾကာက္အကန္ျငင္းခဲ့ၾကတဲ့လူႀကီးေတြသပိတ္စခန္းမွာေကာ္မတီ
ဝင္ေတြျဖစ္ေနတယ္ကြာ။ဘယ္လုိလူေတြမွန္းလည္းမသိပါဘူး’

သပိတ္ေကာ္မတီဝင္ထဲမွလူႀကီး(၃)ဦးခန္႔ကုိေတာ္ေတာ္သူမေက်မနပ္
ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္အျမန္ဆံုးကြၽန္ေတာ္သူ႕ကုိဘုရားႀကီးဝင္းသပိတ္စခန္းမွေခ်ာ့ေမာ့
ေခၚခဲ့ၿပီးထုိစဥ္ကေရႊထံုေမာင္အေအးဆုိင္တြင္သံဗူးဆုိသည့္အခ်ဳိရည္တစ္မ်ဳိးကို
ေသာက္ၿပီး၊မာန္ေျပေအာင္လုပ္ခဲ့ရသည့္နာရီ၊မိနစ္၊စကၠန္႔မ်ားကေျပာင္းျပန္ျဖစ္သြားၿပီး
ကြၽန္ေတာ့္ကုိတုိးတုိးေလးစကားေျပာေနသလုိ။

‘ေအး..သူကအရမ္းကိုခ်မ္းသာခ်င္တာကိုယ့္လူ။ဒီမွာကြၽန္ေတာ္ခင္ဗ်ားကုိ
ေျပာခဲ့သလုိပဲ၊တ႐ုတ္လူမိုက္ဂုိဏ္းနဲ႔ေပါင္းမိသြားတယ္ဗ်ာ။သူကသတၱိကလည္းရွိေတာ့
အဲဒီတ႐ုတ္ေတြကေကာင္းေကာင္းအသံုးခ်သြားတာပဲဗ်ာ’
ကုိမူထန္လည္းဝမ္းနည္းေသာသူ၏ႏွလံုးသားမွထြက္လာသည့္အသံျဖင့္
ကြၽန္ေတာ့္ကုိျဖည္းျဖည္းေလးဆက္၍ေျပာေန၏။

ကြၽန္ေတာ္၏ႏွလံုးသားခံစားမႈအာ႐ံုသည္မူထန္၏စကားသံႏွင့္ဘားအံၿမိဳ႕တြင္
အတူေနထိုင္က်င္လည္ခဲ့ေသာခ်စ္သူငယ္ခ်င္း၏ပံုရိပ္ႏွစ္ခုတုိ႔အၾကားေဝ့ကာဝဲကာ။

‘ေနပါဦးဗ်ာ၊ဘယ္လုိလုပ္ၿပီးသူေသသြားရသလဲဗ်ာ’ဟုကြၽန္ေတာ္သက္ျပင္း
ရွည္ခ်ၿပီးေမးမိလုိက္သည္။

‘ကြၽန္ေတာ့္ကုိေတာင္လာၿပီးစည္း႐ံုးေသးတယ္ဗ်။သူကေငြေတြတစ္ခ်ီတည္းနဲ႔
ရင္းဂစ္သိန္းနဲ႔ခ်ီၿပီးရမွာတဲ့။အဲဒါနဲ႔ကြၽန္ေတာ္ကမင္းဘာလုပ္မွာတုန္းလို႔ေမးမိေတာ့
ကြၽန္ေတာ္လည္းအရမ္းကိုေခ်ာက္ခ်ားသြားတယ္ဗ်ာ။သူက၊

”ကုိမူထန္ေရ၊ဘယ္သူ႕ကိုမွမသိေစနဲ႔၊ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ေရႊဆုိင္ကုိဓားျပတုိက္
ရေအာင္”တဲ့ဗ်ာ။

‘ဟာဗ်ာ’ဟူ၍သာကြၽန္ေတာ္ေအာ္မိလုိက္သည္။

မူထန္ကဆက္၍’မလုပ္စေကာင္းအလုပ္ေတြကြာ။မင္းအဲဒီလိုမၾကံစည္ပါနဲ႔လုိ႔
သူ႕ကုိကြၽန္ေတာ္ေျပာလုိက္ပါတယ္။ဒါေပမဲ့သူတုိ႔တစ္ေတြၾကံစည္ထားၾကၿပီး၊အစီ
အစဥ္ေတြႀကိဳၿပီးလုပ္ထားပံုရပါတယ္ဗ်ာ။သူ႕ရဲ႕အေမွာင္ေလာဘကဆင္ျခင္
စဥ္းစားဥာဏ္ေတြကုိဖုံးအုပ္သြားခဲ့ၿပီပဲ’

‘ခင္ဗ်ားမတားဘူးလားဗ်ာ’ဟူ၍သာကြၽန္ေတာ္ေျပာႏုိင္ေတာ့သည္။

‘ဘယ္လုိမွလည္းေျပာလုိ႔မရေတာ့ဘူးဗ်ာ။ေနာက္ၿပီးဘယ္သူ႕ကုိမွလည္းမေျပာဖို႔
ႏႈတ္ပိတ္တယ္ဗ်။ကြၽန္ေတာ့္ကိုလည္းအဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီးအဆက္အသြယ္လည္းမလုပ္
ေတာ့ဘူးဗ်။ဒီလူမုိက္တယ္ဗ်ာ’

‘ေအးေပါ့ေလ..ဘာတတ္ႏုိင္ေတာ့မွာလဲဗ်ာ’

တယ္လီဖုန္းကုိနားျဖင့္ကပ္ထားရင္းကြၽန္ေတာ္ငုိင္သြားသည္။

‘တစ္ေန႔ေတာ့မေလးရွားသတင္းစာမွာေရႊဆုိင္ကုိဓားျပဝင္တုိက္တဲ့လူေတြကုိ
ရဲကအေသပစ္သတ္လိုက္တယ္ဆုိတဲ့သတင္းနဲ႔အေလာင္းပံုေတြကုိေတြ႕လုိက္ရတယ္။
အဲဒါသူ႕ရဲ႕ေနာက္ဆံုးပံုရိပ္နဲ႔သူ႕ရဲ႕ဘဝနိဂံုးပဲ’

ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ဦးစလံုးစကားပင္ဆက္၍မေျပာႏုိင္ေလာက္ေအာင္တိတ္ဆိတ္
သြားသည္။

‘ကြၽန္ေတာ္သတင္းစာကုိကုိင္ၿပီးသိလုိက္တယ္။ဒီလူေလာဘမီးလွ်ံႀကီးထဲ
ခုန္ဝင္ၿပီးကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ရင္းၿပီးေလာင္ကြၽမ္းခံလုိက္တယ္လုိ႔’

‘ဝူး’ဆုိၿပီးကုိမူထန္သက္ျပင္းရွည္ႀကီးခ်လုိက္ေသာအသံကုိကြၽန္ေတာ္
ၾကားေနရသည္။

‘ခင္ဗ်ားကုိကြၽန္ေတာ္ခဏေနတယ္လီဖုန္းထဲကေနမေလးရွားကကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕
သူငယ္ခ်င္းကုိဆက္သြယ္ရမယ့္ဖုန္းနံပါတ္၊မက္ေဆ့႐ုိက္ၿပီးပုိ႔ေပးလုိက္မယ္။က်န္တဲ့
ဟာေတြသူ႕ကုိသာဆက္ေမးလုိက္ပါေတာ့ဗ်ာ’ဟုေနာက္ဆံုးေျပာၿပီးကုိမူထန္
တယ္လီဖုန္းခ်သြားလိုက္သည္။

(၁၅)မိနစ္ေလာက္ၾကာမွကြၽန္ေတာ့္ကုိမူထန္ကတယ္လီဖုန္းထဲမက္ေဆ့
႐ုိက္ၿပီးသူတုိ႔ႏွစ္ဦး၏မိတ္ေဆြရင္းျဖစ္သည့္မေလးရွားမွမိတ္ေဆြဆုိသူ၏အမည္ႏွင့္
တယ္လီဖုန္းနံပါတ္ပုိ႔ေပးလုိက္သည္။

မေလးရွားကိုေခၚဆိုရမည့္တယ္လီဖုန္းနံပါတ္ကုိၾကည့္ရင္းကြၽန္ေတာ္ေငးငုိင္
ေနမိသည္။မိမိ၏ႏွလံုးသားထဲမွေခၚဆုိမႈအတြက္တုံ႔ျပန္လာမည့္’ဟုတ္တယ္’ဆုိသည့္
သတင္းစကားကုိလက္ခံနားေထာင္ရန္ကြၽန္ေတာ္ခြန္အားပင္မရွိေတာ့ပါ။
မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုမွ်လည္းစကားေျပာဆုိခ်င္စိတ္မရွိေတာ့ပါ။ဝမ္းနည္း
ေၾကကြဲမႈမုန္တုိင္း၏အရွိန္ျပင္းစြာတုိက္ခတ္သည့္အရွိန္ေၾကာင့္ကြၽန္ေတာ့္ႏွလံုးသားသည္
တစ္စစီေၾကမြပ်က္စီးသြားၿပီလားဟုခံစားမိသည္။

ဘာဖလုိၿမိဳ႕ေႏြေႏွာင္းကာလျဖစ္သည့္ညေနခင္းတြင္ကြၽန္ေတာ္တစ္ေယာက္၊
ဘာဖလုိၿမိဳ႕ကုိရစ္ေခြ၍စီးဆင္းေနေသာအီရီျမစ္ကမ္းနံေဘးသို႔တိတ္ဆိတ္စြာျဖင့္
ထြက္ခဲ့သည္။ယေန႔သာယာလွပေသာအီရီျမစ္ကမ္း၏ၾကည္ႏူးမႈအေပါင္းသည္
ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္မဆုိင္သလုိပင္။ငါးမွ်ား၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ရွပ္ေျပးယာဥ္မ်ားစီး၍
ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကသူမ်ား၊တစ္ေန႔တာအလုပ္ခြင္၏ႏြမ္းလ်မႈကုိအီရီျမစ္ကမ္းနံေဘးတြင္
တစ္မ်ဳိး၊ျမစ္ယံေပၚဝယ္ေအးခ်မ္း၊ၿငိမ္သက္ေနသူမ်ားတို႔သည္ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္လားလားမွ်
မဆုိင္သလုိပင္။သူတုိ႔တစ္ေတြႏွင့္ကြၽန္ေတာ္တစ္ကမၻာဆီျခားေနသည္။
ေအးျမေသာျမစ္ျပင္ကုိေငးၾကည့္ေနရင္းမီးလွ်ံႀကီးျဖင့္တဟုန္းဟုန္းထေနေသာ
သဲကႏၲာရ၏ျမင္ကြင္းမ်ဳိးႏွလံုးသားမွခံစားရသည္။

စိတ္ကုိတည္ၿငိမ္စြာထားၿပီးကုိမူထန္ေပးသည့္မေလးရွားကုိဆက္သြယ္ရမည့္
တယ္လီဖုန္းနံပါတ္ေလးမ်ားကိုတစ္လံုးစီကြၽန္ေတာ္ႏွိပ္လုိက္မိသည္။
ကြာလာလမ္ပူဆုိေသာမေလးရွား၏ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးသည္ယခုအခ်ိန္၌နံနက္ကုိ
လုေသာအ႐ုဏ္ဦးအခါျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

‘တူ..တူ’ဆုိသည့္ျဖည္းညင္းစြာမွန္မွန္ျဖင့္တစ္ဖက္ဖုန္းကုိေခၚဆုိသည့္
အသံေလးသည္အရွိန္ျပင္းစြာျဖင့္ခုတ္ေမာင္းေနသည့္မီးရထားႀကီး၏ျပင္းထန္သည့္
အသံျမန္ႏႈန္း၊ေလာင္စာတုိ႔၏ေပါက္ကြဲမႈေလအလားဟုကြၽန္ေတာ္ခံစားမိသည္။

‘ဟုတ္ကဲ့ေျပာပါခင္ဗ်ာ’

ေျဖဆိုသူ၏အသံ။
ကြၽန္ေတာ္၊ကုိမူထန္ရဲ႕မိတ္ေဆြေလာအယ္စုိးပါ။အေမရိကန္ႏုိင္ငံ၊ဘာဖလုိ
ၿမိဳ႕ကေခၚတာပါခင္ဗ်ာ’

‘ေၾသာ္..ေၾသာ္..ကုိမူထန္ကြၽန္ေတာ့္ကုိခင္ဗ်ားရဲ႕အေၾကာင္းေျပာဖူးပါတယ္။
ဘယ္လုိလဲ၊ဟုိမွာအဆင္ေျပၾကလား။ေအး..ကြၽန္ေတာ္လည္းဘားအံသားပါပဲ’ဟု
ခင္မင္ရင္းႏွီးဖြယ္ေကာင္းလွသည့္အသံ။

‘ဟုတ္ကဲ့၊ကြၽန္ေတာ္တစ္ခုသိခ်င္တာေလးရွိလုိ႔ပါ။အဲဒီကိစၥအတြက္ကြၽန္ေတာ္
ဖုန္းဆက္တာပါခင္ဗ်ာ’ဟုကြၽန္ေတာ္ဆက္၍ေျပာလုိက္မိသည္။

‘ေျပာပါ..ေျပာပါ။ကြၽန္ေတာ္ဘာကူညီေပးရမလဲ’

‘ေၾသာ္..ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ငယ္ေပါင္းမိတ္ေဆြသူ႕ရဲ႕အေၾကာင္းသိခ်င္လုိ႔ပါ။’

‘ဟာ..သူကခင္ဗ်ားသူငယ္ခ်င္းအရင္းလား။သူေသသြားတာ(၁ဝ)ႏွစ္ေက်ာ္
ေက်ာ္ရွိသြားပါၿပီ။ေရႊဆုိင္ကုိတ႐ုတ္လူမုိက္ဂုိဏ္းနဲ႔ေပါင္းၿပီးဓားျပသြားတုိက္ေတာ့ရဲေတြ
ကအေသပစ္သတ္လုိက္တာေလ’

တစ္ခြန္းမွ်ေသာတုံ႔ျပန္မႈကြၽန္ေတာ္၏ႏႈတ္ဖ်ားမွထြက္မလာႏုိင္ေတာ့။
မိနစ္ဝက္အထိတယ္လီဖုန္းကိုကုိင္၍ကြၽန္ေတာ္ၿငိမ္သက္သြားသည္။
သူကဆက္၍’ဟယ္လုိ..ဟယ္လုိ’ဟု။

မိမိ၏အသိအာ႐ံုႏွင့္ခံစားခ်က္ျပန္လည္၍လႈပ္ႏႈိးလိုက္သလုိျဖစ္သြားသည္။
‘ဟုတ္ကဲ့..ဟုတ္ကဲ့..ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ’ဟုေျပာရင္းတယ္လီဖုန္း
ကုိကြၽန္ေတာ္ခ်လုိက္ကာအသက္ကုိျပင္းျပင္း႐ႈိက္၍႐ိႈက္၍႐ွဴလုိက္မိသည္။

စီးက်လာေသာပါးျပင္ေပၚမွမ်က္ရည္မ်ားကုိကြၽန္ေတာ္မသုတ္ေတာ့ပါ။
ဆည္းဆာရိပ္သန္းေသာအီရီျမစ္ယံေပၚဝယ္စင္ေရာ္တို႔ေဝ့ကာဝဲကာ၊
သတ္မွတ္ထားသည့္ဦးတည္ရာအရပ္ကုိအုပ္စုဖြဲ႕၍ေကာင္းကင္ယံတြင္ေလဟုန္ကုိခြင္း
ပ်ံသန္းေနသည့္ႀကိဳးၾကာ႐ုိင္းတို႔၏ခရီးစဥ္။ကြၽန္ေတာ္တုိ႔၏ဘဝေန႔ရက္မ်ားတုိ႔သည္
လည္း…။

တမ္းတျခင္းမ်ားစြာျဖင့္
ေလာအယ္စုိး
(၈၊၄၊၂ဝ၁၄)

အပုိင္း (၁)၊ အပုိင္း (၂)၊ အပုိင္း (၃)၊ အပုိင္း (၄)၊

အပုိင္း (၅)၊ အပုိင္း (၆)၊ အပုိင္း (၇)၊ အပုိင္း (၈)၊

No comments:

Post a Comment

Blog Archive

Tags

Accident Ad Agriculture Article Astrology Aung San Suu Kyi Bagan Beauty Bogale Book Car Cartoon celebs Crime Crony Daily Popular Danubyu Dedaye Dhamma Dr Hla Myat Thway Education ELection Entertainment Environment Foreign Affairs General General Aung San General Knowledge Gossip Gov Health Herbal Hinthada History Hluttaw Ingapu Interview Job Kangyidaunt kyaik Lat Kyangin Kyaunggon Kyonpyaw Latputta Laymyethna Lemyethna Letter Ma Shwe Moe Mahn Johnny Maubin Mawlamyinegyun Media MMP MMP 1 money Myan Aung Myanmar Idol Myaungmya Myo Min Paing News Ngapudaw Ngathaingchaung NLD Nyaung Tone Opinion Pagoda Pantanaw Party Pathein People Photo Places Poem Police Politic Political Prisoner Popular Project Pyapon Quote School Bus Song Speech Sport Sports Student SYW SYW 1 Technology Thabaung Time Ayeyar Tourism Trailer Travel U Ba Hein U Ko Ni U Kyaw Myint U Win Htay USDP Video Wakhama Weather World News Yekyi Zalun စိတ္အဟာရ ရသစာမ်ား စိုက္ပ်ိဳးေရး ထူးဆန္းေထြလာ ဒီေရေတာ နာေရး ဗေဒင် မဘသ မံုရြာ လယ္သိမ္းေျမသိမ္း လူပုဂၢိဳလ္မ်ား လူေပ်ာက္ေၾကာ္ျငာ အရွင္သုစိတၱ (ေမာ္ကၽြန္း) အရွင္သုစိတၱ (ေမာ္ကၽြန္း) ဆရာေတာ္ အေထြေထြ ေ၀ဖန္ေရး ေထြအုပ္ ​ေမာ္​တင္​စြန္​း ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား

Labels

Recent Post