Latest News

Saturday, December 1, 2018

မ်ဳိးဆက္သစ္ရင္ျပင္

မ်ဳိးဆက္သစ္ရင္ျပင္


ကမၻာေပၚရွိ မိသားစုတိုင္းသည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေသာမိသားစု ေလးမ်ား ျဖစ္မည္ဆိုလွ်င္ ဤေလာကႀကီးသည္ ႐ႈမၿငီးဖြယ္  ျဖစ္ေနပါလိမ့္မည္။ မိဘႏွင့္သားသမီး အေပးအယူမွ်တ စြာျဖင့္ နားလည္ခြင့္လႊတ္ျခင္းတို႔ႏွင့္  ခရီးဆက္ၾကလွ်င္ ပြင့္ေသာပန္းတိုင္းလန္းေနသကဲ့သို႔  မိသားစုတိုင္းသည္ ေႏြးေထြးလုံၿခံဳစြာ ေအးခ်မ္းသာယာေနေပမည္။

မိဘဟူသည္  တစ္ခ်ိန္က  သားသမီးမ်ားျဖစ္ၾကသလို သားသမီးတို႔သည္လည္း ေနာင္တစ္ခ်ိန္တြင္ မိဘမ်ားျဖစ္ လာၾကေပမည္။ သားသမီးျဖစ္စဥ္ မိဘမ်ား၏ ေကြၽးေမြးျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္မႈျဖင့္ လူလားေျမာက္ခြင့္ရၾကသည္။ မိဘမ်ားအျဖစ္  ေရာက္ရွိျပန္ေသာအခါတြင္ သားသမီးမ်ားကုိ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ေပး၍ ဘဝခရီးကို ဆက္ၾကရျပန္၏။ ဤ အရာသည္ပင္ ေလာကနိယာမ ျဖစ္ေလေတာ့၏။

လူသားတို႔သည္ သဘာဝတရား၏ ေျပာင္းလဲျခင္း နိယာမေအာက္မွာ  ေနထိုင္ရွင္သန္ၾကလ်က္  မိဘႏွင့္ သားသမီးဆိုေသာ အမည္ပညတ္ခ်က္တို႔ကို ကိုင္ဆြဲကာ ေလာကအလွတရားတို႔ကို ဖန္ဆင္းေနထိုင္ၾကေလသည္။ ထိုေလာကအလွတရားတို႔ကို  ဖန္ဆင္းရာ၌ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ မိဘျဖစ္လာမည့္ သာသမီးတို႔သည္ ေရွးဦးမိဘမ်ားထံမွ အသိပညာတို႔ကို ေလ့လာသင္ယူၾကရသည္။ မိသားစုဆို ေသာ ေနထိုင္မႈစနစ္ကို  အနီးကပ္မွတ္သားၾကရသည္။ လူသားတစ္ေယာက္၏ တာဝန္ႏွင့္ဝတၱရားတို႔ကို မွတ္သား သင္ယူလ်က္ ဘဝခရီးကို  ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကသူမ်ားျဖစ္ သည္။

မိဘတို႔သည္ သာသမီးမ်ားအတြက္ လက္ဦးဆရာမ်ား ျဖစ္၏။ 'လက္ဦးဆရာ မည္ထိုက္စြာ ပုဗၺာစရိယမိႏွင့္ဘ' ဟု  အဆိုရွိေလ၏။  မိမိအေသြးအသားမွျဖစ္တည္၍ မိမိတို႔ရင္မွဖြားေသာ သားသမီးတို႔ကို ဖဝါးလက္ႏွစ္လုံး ပခုံးလက္ႏွစ္သစ္ လူျဖစ္လာေသာ အခ်ိန္မွစ၍ ေကြၽးေမြး ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ၾကရသည္။

'မေကာင္ျမစ္တာ ေကာင္းရာၫႊန္လတ္
အတတ္သင္ေစ ေပးေဝႏွီးရင္း
ထိမ္းျမားျခင္းလွ်င္ ဝတ္ငါးအင္
ဖခင္မယ္တို႔တာ' ဆိုသည့္အတိုင္း မိဘတို႔၏ က်င့္ဝတ္ ငါးပါးကို မပ်က္မကြက္ ျဖည့္က်င့္ေပးရသည္။ (၁)မေကာင္း ေသာအမႈကိစၥတို႔ကို မျပဳလုပ္ေစရန္အတြက္ တားျမစ္ျခင္း၊ (၂) ေကာင္းေသာအမႈကိစၥတို႔ကို ျပဳလုပ္ေစရန္ ၫႊန္ျပ ေပးျခင္း၊ (၃)ယခုဘဝ ေနာင္သံသရာဘဝ ရပ္တည္ႏိုင္ေရးအတြက္ ေလာကီ၊ ေလာကုတၱရာ အသိဥာဏ္ပညာတို႔ကို သင္ျပေပးျခင္း၊ (ေလာက၏ သဘာဝတရားတို႔ကို စာေပအရ သင္ၾကားေပးျခင္း၊ လက္ေတြ႕အရ သင္ျပေပးျခင္း)၊ (၄)လုပ္ကိုင္စားေသာက္ႏိုင္ရန္အလို႔ငွာ  စီးပြားဥစၥာတို႔ကို အရင္းအႏွီးထုတ္ေပးျခင္း၊ (၅)သင့္ေလ်ာ္ေကာင္းျမတ္ေသာ အိမ္ေထာင္ဖက္ျဖင့္  ေနရာခ်ထားေပးျခင္းစေသာ မိဘ ဝတၱရားငါးပါးကို ျဖည့္ဆည္းေပးၾကသည္။  ထိုသို႔ မိဘတို႔ သည္ သားသမီးမ်ားအေပၚ၌ တာဝန္ဝတၱရားမ်ား ျပည့္စုံ ေအာင္၊ မလစ္ဟင္းရေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးႏိုင္မွသာလွ်င္ သားေကာင္းရတနာ၊ သမီးေကာင္းရတနာေလးမ်ား ျဖစ္ထြန္း လာမွာ ျဖစ္ပါသည္။ သားေကာင္းရတနာ၊ သမီးေကာင္း ရတနာေလးမ်ား ျဖစ္မွသာလွ်င္လည္း  ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာ ေသာ မိသားစုျဖစ္လာေပမည္။
မိဘတို႔သည္ သားသမီးတိုင္း၏ ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပသူ လည္း ျဖစ္ပါသည္။  'ေရွ႕ေဆာင္ႏြားလား  ေျဖာင့္ေျဖာင့္ သြားက  ေနာက္ႏြားတစ္သိုက္   ေျဖာင့္ေျဖာင့္လိုက္၏။ ေရွ႕ေဆာင္ႏြားလား ေကာက္ေကာက္သြားက  ေနာက္ႏြားတစ္သိုက္ ေကာက္ေကာက္လိုက္၏'။ မိဘမ်ား၏ ေနထိုင္မႈ ပုံစံ အက်င့္စာရိတၱအေပၚ အမွီျပဳ၍ သားသမီးတို႔လည္း ဘဝတူပုံစံ ကူးယူေနထိုင္တတ္ၾကေလသည္။ 'ငယ္ရြယ္ ႏုနယ္ အသိမၾကေသးေသာ သားသမီးတို႔၏ အနာဂတ္ ဘဝသည္ မိဘမ်ား၏အေပၚမွာပင္ မူတည္ေနပါသည္'။

ဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္အခါက 'အနာထပိဏ္'အမည္ရွိေသာ သူေဌးႀကီးတစ္ဦး ရွိသည္။ သာသနာေတာ္ မွာ အလြန္ထင္ရွားေသာ  ဘုရားဒါယကာ၊  ေက်ာင္း ဒါယကာလည္း ျဖစ္ပါသည္။ အနာထပိဏ္သူေဌးႀကီးမွာ 'ေမာင္ကာဠ' အမည္ရွိေသာ သားတစ္ေယာက္ရွိ၏။ ဖခင္ အနာထပိဏ္သူေဌးသည္  ဘုရားဒါယကာ၊  ေက်ာင္းဒါယကာ ျဖစ္ေသာ္လည္း သားျဖစ္သူ ေမာင္ကာဠသည္ အေပါင္းအသင္းမ်ားႏွင့္ ေပ်ာ္ပါးလ်က္ အရက္ေသစာ ေသာက္စားမူးယစ္သူ ျဖစ္သည္။ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ ရတနာသုံးပါးကို ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ျခင္း မျပဳေပ။ တစ္ေန႔ ေသာအခါ အနာထပိဏ္သူေဌးႀကီးသည္ သားျဖစ္သူကုိေခၚ၍ 'ငါ့သား မင္း ဘုရားေက်ာင္းေတာ္ကိုသြားၿပီး တရားနာပါ။

ဘုရားရွင္ေဟာေသာတရားေတာ္မွ ဂါထာတစ္ပိုဒ္ကိုလည္း ရေအာင္မွတ္ခဲ့ေခ်။ ျပန္လာလို႔ေျပာျပႏိုင္လွ်င္ အသျပာ တစ္ေထာင္ေပးမည္ဟုဆို၏'။ သားျဖစ္သူ ေမာင္ကာဠသည္ ဘုရားရွင္ထံ တရားသြားနာ၍  ဂါထာတစ္ပိုဒ္ ျပန္လည္ ေျပာျပႏိုင္ေသာအခါ အသျပာတစ္ေထာင္ေပးသည္။ ထိုအသျပာတစ္ေထာင္ျဖင့္  အရက္ေသစာ  ေသာက္စား မူးယစ္ေလေတာ့၏။ ဒုတိယေန႔၌လည္း ျပန္လည္ေျပာျပႏိုင္ ေသာေၾကာင့္  အသျပာတစ္ေထာင္ရျပန္ေလသည္။ တတိယေန႔ေရာက္ေသာအခါ ဘုရားရွင္ထံမွ တရားဂါထာ တစ္ပိုဒ္ကို   ျပန္လည္ေျပာျပႏိုင္ေသာ္လည္း  အသျပာ တစ္ေထာင္မယူေတာ့ေပ။   သူေဌးႀကီးက   အသျပာ တစ္ေထာင္ေပးေသာ္လည္း ျငင္းဆန္ေန၏။ ေမာင္ကာဠ သည္ ဘုရားရွင္ထံတရားနာ၍ ရတနာသုံးပါးကို အသက္ ထက္ဆုံး ယုံၾကည္ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ေသာ ေသာတာပန္ အရိယာဒါယကာ   ျဖစ္သြားေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ရတနာသုံးပါးအား မကိုးကြယ္  မဆည္းကပ္ေသာသားကို ရတနာသုံးပါးအား ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္လာေအာင္ သား ရတနာေလးျဖစ္ေအာင္ ၫႊန္ျပေပးႏိုင္ခဲ့သည္။ အရက္ ေသစာေသာက္စား၍ မလိမၼာေသာသားသမီးကို အရက္ ေသစာေရွာင္ၾကဥ္၍ လိမၼာလာေစရန္ ဆုံးမေပးႏိုင္ခဲ့သည္။ မိဘမ်ား၏ လမ္းျပေခၚေဆာင္ရာေနာက္သို႔ သားသမီး တို႔၏ ဘဝအနာဂတ္သည္ မွတ္ထင္က်န္ရစ္ရျခင္းျဖစ္သည္။

မိဘတို႔၏ တာဝန္ဝတၱရား ပ်က္ကြက္မိေသာေၾကာင့္ သားသမီးတို႔၏ ဘဝအနာဂတ္   ပ်က္စီးသြားတတ္ေသာ သာဓကေတြလည္း  ရွိပါသည္။   တစ္ခါတုန္းက  မိခင္ တစ္ေယာက္မွာ ခိုးတတ္ဝွက္တတ္ေသာ သားတစ္ေယာက္ ရွိပါသည္။ ထိုကေလးသည္ ငယ္စဥ္ကတည္းက သူမ်ား အိမ္မွ  သူလိုခ်င္ေသာ  ကစားစရာ၊   စားစရာေလးမ်ား ယူလာတတ္သည္။ ပိုင္ရွင္မသိေအာင္ ခိုးလာတတ္သည္။ မိခင္ျဖစ္သူသိေသာ္လည္း ဆူျခင္း၊ ႐ိုက္ျခင္း၊ ဆုံးမသြန္သင္ ျခင္း မျပဳလုပ္ေပ။ ထိုကေလးႀကီးလာေသာအခါ သူခိုးေလး မွ သူခိုးႀကီးျဖစ္လာ၏။ သူတစ္ပါးပိုင္ တန္ဖိုးႀကီးမားေသာ ပစၥည္းဥစၥာမ်ားကို ခိုးယူေလေတာ့သည္။  ထိုအခ်ိန္အထိ မိခင္ျဖစ္သူက  သားျဖစ္သူအား  ဆိုဆုံးမရေကာင္းမွန္း မသိေခ်။ သားျဖစ္သူ ျပဳံးေပ်ာ္ေနသည္ကိုပင္ၾကည့္ၿပီး ေပ်ာ္ေနတတ္၏။ တစ္ေန႔ မင္းဘ႑ာေတာ္တိုက္သုိ႔ ဝင္ခိုးရာမွ မင္းျပစ္မင္းဒဏ္သင့္၍ ေသဒဏ္ခ်မွတ္ခံရေလသည္။ လူသတ္သမားတို႔က မသတ္ခင္  ေနာက္ဆုံးဆႏၵေျပာပါဟု ေမးရာ သူ႔အေမကိုေတြ႕ခ်င္ေၾကာင္း ေျပာျပသည္။ အေမ ျဖစ္သူေရာက္လာေသာအခါ  သားျဖစ္သူက  အေမ့ကို တိုးတိုးေလးေျပာျပစရာရွိပါသည္။ အနားလာပါေျပာၿပီး အေမျဖစ္သူ၏နားရြက္ကို ကိုက္လိုက္ပါေတာ့သည္။ အေမ ျဖစ္သူက ဘာအတြက္ေၾကာင့္ အေမ့နားရြက္ကို ကိုက္တာ လဲ'ဟု ေမးရာ 'သားငယ္ငယ္ကတည္းက သူမ်ားပစၥည္း ေတြ ခိုးယူေနတာ အေမသိပါလ်က္နဲ႔ သားကို မဆုံးမခဲ့ဘူး။ ကေလးဘဝကစခဲ့ေသာ အက်င့္ဆိုးေၾကာင့္ သူခိုးေလး ကေန ယခုလိုသူခိုးႀကီးျဖစ္လာလို႔ ေသဒဏ္ေပးခံရတာ အေမ့ေၾကာင့္ပဲ။ အေမ မဆုံးမခဲ့လို႔ ျဖစ္တာပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ အေမ့နားရြက္ကို  ကိုက္ရတာပါ'ဟု   ေနာက္ဆုံးစကား ေျပာသြားပါသည္။ အေမျဖစ္သူ၏ ဆိုဆုံးမမႈ တာဝန္ႏွင့္ ဝတၱရား ပ်က္ကြက္ျခင္းေၾကာင့္ သားျဖစ္သူ ေသဆုံးရျခင္း ျဖစ္သည္။

'မိဘတို႔သည္ သားသမီးတို႔အား အလြန္အၾကဴး ခ်စ္မိ ေသာအခါမ်ားတြင္  ထိုသားသမီးတို႔ျပဳလုပ္လိုက္ေသာ အျပစ္တို႔ကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈ၍ ေနတတ္ၾကသည္'။ မေကာင္းမႈ ဟူသည္ မည္သည့္အခါမွ် အစမပ်ဳိးသင့္။ မေကာင္းေသာ အက်င့္တစ္ခု အစပ်ဳိးလုပ္မိလိုက္သည္ႏွင့္ ထိုမေကာင္းမႈ သည္ ေနာင္ထပ္အခါခါ လြန္က်ဴးရန္ မခက္ခဲေတာ့ေပ။
'သားသမီးတို႔သည္ မိဘမ်ားအတြက္ လိမၼာသည့္အခါ လက္႐ုံးလည္းျဖစ္သလို   မ်က္လုံးလည္းျဖစ္ပါသည္။ အားလည္းျဖစ္သလို ထီးလည္းျဖစ္၏။  မလိမၼာသည့္အခါ က်ားလည္းျဖစ္သြားတတ္သလို မီးလည္းျဖစ္လာတတ္သည္။ က်ားလိုေၾကာက္စရာေကာင္းေသာ သားမ်ားျဖစ္မလာဖို႔  မီးလိုပူေလာင္ေသာ သမီးမ်ားျဖစ္မလာဖို႔ ငယ္ငယ္ကတည္း က အပိုးက်ဳိးေအာင္  ဆိုဆုံးမထားသင့္သည္။   သူမ်ား အသက္မသတ္ရန္၊ သူမ်ားပစၥည္းမခိုးရန္၊ သူမ်ားသားမယား မျပစ္မွားရန္၊ လိမ္ညာစကားမေျပာဆိုရန္၊ အရက္ေသစာ၊ မူးယစ္ေဆးဝါးမသုံးစြဲရန္  အခ်ဳိးက်ေအာင္ ဆုံးမထားမွ သာလွ်င္ သားရတနာ၊ သမီးရတနာေလးမ်ား ျဖစ္လာႏိုင္ပါ သည္။

ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာေသာ မိသားစုျဖစ္ဖို႔ဆိုလွ်င္ သြန္သင္ ဆုံးမမႈ ေႏွာင့္ေႏွးေန၍  မျဖစ္သလို  မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္ သည္လည္း ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပေကာင္းျဖစ္ေအာင္ ေနထိုင္ က်င့္သုံးဖို႔ လိုအပ္ေပသည္။ မိဘတို႔သည္ သားသမီးတို႔၏ စံနမူနာယူရေလာက္ေအာင္  ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕ေနၾက မည္ဆိုလွ်င္ သားသမီးတို႔သည္ မိဘမ်ားကိုေက်ာ္၍ မမိုက္ ရဲေပ။ မိုက္ခဲ့သည္ဆိုဦး ၾသဇာအာဏာေပးႏိုင္ေသာ အရည္ အခ်င္းရွိေသာေၾကာင့္ ဆိုဆုံးမရ လြယ္ကူေပသည္။

သားသမီးတို႔အေပၚ၌ထားရွိေသာ မိဘတို႔၏ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာသည္ ထုထည္ႀကီးမားၾကပါသည္။ ဘယ္ေသာအခါမွ သံသယဝင္ဖြယ္  မရွိေပ။ အခ်စ္ႀကီးခ်စ္ၾကရွာေသာ မိဘတို႔သည္  သားသမီးတို႔အေပၚထားရွိေသာ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာတို႔အား 'ခ်စ္ျခင္းႏွစ္ျခင္း' ခြဲျခားသုံးသပ္ထားဖို႔ လိုအပ္သည္။ ခ်စ္ရာမေရာက္ ႏွစ္ရာေရာက္ေသာ ေမတၱာ တို႔ကို ဖယ္ရွား၍  ႏွစ္ရာမေရာက္ ခ်စ္ရာေရာက္ေသာ ေမတၱာတို႔ျဖင့္  ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာေသာ  မိသားစုဘဝကို အခ်ိန္မီတည္ေဆာက္ႏိုင္ေစရန္ တင္ျပလိုက္ပါသည္။  ။

၀တၳဳတုိ(ဆူၾကယ္စင္)

No comments:

Post a Comment

Blog Archive

Recent Post