Latest News

Monday, January 29, 2018

မႏၲေလးေစ်း

မႏၲေလးေစ်း


သကၠရာဇ္ ၁၂၂၁ ခုႏွစ္တြင္ မႏၲေလးရတနာပံု
မင္းေနျပည္ႏွင့္ ၿမိဳ႕သစ္တည္ၿပီးေနာက္္ အထင္ကရ
ေစ်းႀကီးျဖစ္ေသာ ေစ်းခ်ဳိေတာ္သည္လည္း မႏၲေလး
ၿမိဳ႕တည္သည္ႏွင့္ 'ေစ်းႀကိဳေတာ္' အမည္ျဖင့္ တည္ရိွခဲ့
သည္။ စင္စစ္ ေစ်းခ်ဳိေတာ္သည္ အင္းဝမင္းေနျပည္၊ အမရပူရ မင္းေနျပည္တို႔မွာကတည္းက ပါရိွခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုမင္းေနျပည္မ်ား၏ အစဥ္အဆက္ျဖစ္ေသာ မႏၲေလးရတနာပံုတြင္လည္း ေစ်းခ်ဳိေတာ္ပႏၷက္က ေတာက္ေလွ်ာက္ပါရိွခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။

ေစ်းႀကိဳ(ေစ်းခ်ဳိေတာ္)

ထိုစဥ္က  ေစ်းႀကိဳ  (ေစ်းခ်ိဳေတာ္)သည္ ယခု
ငါးပိတန္းလက္ၾကားေနရာျဖစ္ၿပီး အထင္ရွားဆံုးေစ်း ႀကီးျဖစ္သည္။ မႏၲေလး၏ လက္ကားေစ်းႀကီး တစ္ေစ်းျဖစ္ေသာ မလြန္ေစ်းႀကီးကို ႀကိဳေသာအရပ္မို႔ 'ေစ်းႀကိဳ' ဟု ေခၚတြင္ခဲ့သည္ဟု ဆို၏။ မူလ မႏၲေလးေစ်းႀကိဳေတာ္
သည္ အမရပူရၿမိဳ႕ေတာ္မွ ေစ်းႀကိဳေတာ္ပံုသဏၭာန္အတိုင္း တည္ေဆာက္ခဲ့သည္ဟု မွတ္သားရသည္။ ၁၈၇၆ ခုတြင္ ေစ်းႀကိဳေတာ္ကို ျပင္ဆင္ခဲ့သည္။ ပါေတာ္မူၿပီးသည္မွစ၍ ေစ်းခ်ဳိေတာ္ကို ကုလားဝန္မင္း မူလာအီစမန္က အခြန္ေကာက္ရသျဖင့္ ကုလားဝန္မင္းေစ်း၊ မူလာအီစမန္ေစ်းဟူ၍ ေခၚခဲ့ၾကသည္။ အဆိုပါေစ်းႀကီးကို ၁၉ဝ၂ ခု ဧၿပီလ ၁၂ ရက္ (သကၠရာဇ္ ၁၂၆၃ ခု၊ တန္ခူးလဆန္း ၅ ရက္) ေန႔တြင္ မီးႀကီးေလာင္ကြၽမ္းရာ သစ္သားမ်ားျဖင့္ ေဆာက္လုပ္ထားေသာ ေစ်းခ်ဳိေတာ္ႀကီး မီးသင့္ေလာင္ခဲ့၏။ ထို႔ေနာက္ 'အုတ္ကာ၊ သြပ္မိုး' ဟူေသာ ေန႔နာမ္သင့္အတိုင္း သကၠရာဇ္ ၁၂၆၅ ခု (၁၉ဝ၃ ခု)တြင္ ကမၻာတိုင္ေအာင္ေက်ာ္ၾကားခဲ့ေသာ အုတ္တိုက္႐ံုႀကီး ၁၂ ႐ံုႏွင့္ ေစ်းခ်ဳိေတာ္ႀကီးကို တည္ေဆာက္ခဲ့သည္။

ေစ်းခ်ဳိေတာ္ႀကီး၏ ဗိသုကာမွာ ပထမဆံုးေသာ မႏၲေလးျမဴနီစီပယ္အတြင္းေရးမွဴးျဖစ္သူ အီတလီလူမ်ဳိး Count Coldaryi ျဖစ္သည္။ ေစ်း႐ံုႀကီး ၁၂ ႐ံု ရိွ၏။ ၂၆ ဘီလမ္း (အာဇာနည္လမ္း)ႏွင့္ ၂၈ လမ္းၾကား ေတာင္
ႏွင့္ေျမာက္ ေလး႐ံု၊ ၈၄ လမ္းႏွင့္ ၈၅ လမ္းၾကား အေရွ႕ႏွင့္
အေနာက္က သံုး႐ံု၊ အလယ္ေပါက္ႀကီးက ၂၇ လမ္းႏွင့္
တည့္တည့္။ ၈၄ လမ္းမွ ၈၅ လမ္းအထိ ေစ်း႐ံုႀကီးေျခာက္႐ံုအၾကား က်ယ္က်ယ္ဝန္းဝန္းရိွသည္။ ႐ံု ၁၂ ႐ံုအနက္ အေနာက္ေျမာက္အစြန္မွစ၍ ဆန္ႏွင့္ ပဲအမ်ဳိးမ်ဳိး ေရာင္းသည့္ ေအ႐ံုရိွမည္။ အေရွ႕ဘက္က ဘီ႐ံု၊ ဘီ႐ံုကကုန္စိမ္းႏွင့္ ေဆးအမ်ဳိးမ်ဳိးေရာင္းခ်၏။ ဘီ႐ံုအေရွ႕ဘက္က စီ႐ံုရိွသည္။ စာအုပ္၊ စာေရးကိရိယာႏွင့္ ပိဋကတ္
စာအုပ္မ်ားေရာင္းခ်သည္။

ေစ်းခ်ိဳ အလယ္ေပါက္

ဒုတိယ သံုး႐ံုတြဲမွာ အေနာက္အစြန္ဆံုးက လက္ဖက္၊
လက္ဖက္ေျခာက္ႏွင့္ ကုန္ေျခာက္ေရာင္းသည့္ ဒီ႐ံု၊ သူ႔
အေရွ႕ဘက္က နာမည္ေက်ာ္ ေရႊဆိုင္တန္း အီး႐ံု၊ အီး႐ံု အေရွ႕ဘက္က အထည္ေရာင္းတဲ့ အက္ဖ္႐ံုရိွသည္။ ၿပီးေတာ့ အလယ္ေပါက္ႀကီး။

အလယ္ေပါက္ႀကီးေတာင္ဘက္ သံုး႐ံုတြဲမွာ အေနာက္
စြန္းက ဂ်ီ႐ံု၊ ကုန္စံုေျခာက္႐ံုျဖစ္သည္။ ၿပီးေတာ့ အေရွ႕
ဘက္မွာ အိတ္ခ်္႐ံု။ က်ဴလယာကုန္ပစၥည္းေတြေရာင္း သည္။ အေရွ႕ဘက္မွာ ပိုးကုန္တန္းရိွ၏။ အိုင္႐ံုဟုေခၚ သည္။ ေတာင္ဘက္အစြန္ဆံုးသံုး႐ံုက အေနာက္ဘက္မွာ ေဂ်႐ံုရိွသည္။ ငါးပိ၊ ငါးေျခာက္႐ံုျဖစ္သည္။ သူ႔အေရွ႕
ဘက္မွာ ေဆး၊ ေဆး႐ိုး၊ ဘယေဆးမ်ားေရာင္းသည့္ ေက႐ံုရိွသည္။  ၿပီးေတာ့  အေရွ႕ေတာင္အစြန္းမွာ အထည္၊ ဖိနပ္၊ ယြန္းထည္ ယြန္းခြက္၊ ပိုးခင္၊ ခ်ည္ထုပ္ေတြေရာင္းေသာ အယ္လ္႐ံုရိွသည္။ တစ္႐ံုလွ်င္ ဆိုင္ခန္း
ေပါင္း ၁၆ဝ ရိွသတဲ့။ အျပင္တန္း၊ ၾကားတန္းေတြမပါဘဲ
႐ံုႀကီးေတြအတြင္း ဆိုင္ခန္းေပါင္း ၁၉၂ဝ ရိွမည္။ လမ္း
ေနရာ လမ္း၊ အေပါက္ေနရာ အေပါက္၊ စနစ္တက် အပို
မရိွ ေနရာခ်ထားေပးသည္။ မည္သည့္ သဘာဝအႏၲရာယ္
ႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရေစကာမူ ဝင္လမ္းထြက္လမ္းရွင္းလင္း
လြယ္ကူသည္။ ထို႔ျပင္ ၾကားတန္းမ်ား၏ထိပ္ႏွစ္ဖက္ႏွင့္
အလယ္မွာ ေရကန္ေတြလည္း ေရအျပည့္ႏွင့္ အဆင္သင့္
ရိွသည္။ ပစၥည္းတူရာခ်င္း စုထားသည့္ သေဘာသဘာဝ
မို႔ ေစ်းသည္ခ်င္းလည္း ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္ ဆက္စပ္
သည္။ ညီၫြတ္သည္။ စည္းလံုးသည္။ သဘာဝအႏၲရာယ္ ဥပမာ- မီးေဘးကိစၥမ်ဳိးဆိုလွ်င္ ဆိုင္ပစ္၊ ဆိုင္ပိတ္ကာ ေျပးတာမ်ဳိးမရိွ။ ဝိုင္းဝန္းၿငိႇမ္းသတ္သည္။ ကူညီသည္။ ႐ံု သံုး႐ံုတြဲေတြကား မီးသတ္ကားေတြဝင္ႏိုင္ ထြက္ႏိုင္
သည္။ ပတ္လည္မွာလည္း ဘာဆိုင္ခန္း အတားအဆီး မွ မရိွ။ ၁၉ ရာစု ဗိသုကာသည္ စနစ္က် ေခတ္မီလွပါ ၏။

ထင္ရွားသည့္ေစ်းႀကီးမ်ား

ေစ်းႀကိဳႏွင့္အတူ ၿမိဳ႕ေပၚ၊   ၿမိဳ႕ျပင္ဝန္းက်င္ ေစ်းေပါင္း ၃ဝ ေက်ာ္ရိွၿပီး အခ်ိဳ႕ေစ်းမ်ားက တစ္ေနကုန္ ေရာင္းခ်ၾကသည္ဟု ဆို၏။ အခ်ိဳ႕ေစ်းမ်ားက နံနက္ခင္းတြင္ ေရာင္းခ်သည္။ အခ်ဳိ႕ေစ်းမ်ားက ညေနခင္းေစ်း
သို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ေရာင္းခ်ၾကသည္။ ထိုစဥ္က ေစ်းသည္မ်ား၏ပံုရိပ္ကား ေစ်းေတာင္းကို ေခါင္းရြက္၍ ၿမိဳ႕၏ေလးျပင္ေလးရပ္ကို ေျခက်င္သြားလာၾကပံုမ်ားျဖစ္သည္။ ၁၈၈၆ ခုႏွစ္မတိုင္မီ မႏၲေလးၿမိဳ႕ေတာ္ပံု ပုရပိုက္ေျမပံုတစ္ခုတြင္ေတာ့ ထိုစဥ္က ထင္ရွားသည့္ေစ်းႀကီး မ်ား၏ ေနရာမ်ား ေဖာ္ျပထားပံုကို ေတြ႕ရသည္။ ထိုေစ်း မ်ားမွာ (၁) ေစ်းခ်ဳိ၊ (၂) ယိုးဒယားေစ်း၊ (၃) မလြန္ေစ်း၊(၄) ၫြန္႔ေပါင္းေစ်း၊ (၅) ရဟိုင္းေစ်း၊ (၆) ေညာင္ပင္ေစ်း တို႔ျဖစ္သည္ဟု ဆို၏။

ေစ်းခ်ဳိကေတာ့ ယခု ငါးပိတန္းလက္်ားဟုဆိုသည္။ ယိုးဒယားေစ်းက ယခု ဗဟိုမီးသတ္အနီးျဖစ္မည္။ မလြန္ေစ်းက တကယ့္လက္ကားပြဲ႐ံုေစ်းႀကီးျဖစ္၏။ ယခု၈၅ လမ္းႏွင့္ ၈၆ လမ္းၾကား၊ ၃၁ လမ္းႏွင့္ ၃၄ လမ္းၾကား ျဖစ္သည္။ မလြန္ေစ်းမွာ ယြန္းတန္း၊ အိုးတန္း၊ ခဲလန္တန္း၊ ငါးပိတန္း၊ ဆားတန္း၊ ကြမ္းသီးတန္း၊ နီးပါးတန္း၊ ပြတ္တန္း၊ ေက်ာက္စိမ္းတန္းႏွင့္ ေဆး႐ိုးဝင္းဟူေသာ မ်ဳိးတူကုန္ပစၥည္းမ်ားေရာင္းခ်ရာေနရာအလိုက္ ခြဲျခားေနရာ
ခ်ထားသည့္ေစ်းႀကီးျဖစ္သည္။

ၫြန္႔ေပါင္းေစ်းကေတာ့ ယခု ၃၅ လမ္းႏွင့္ ၃၆ လမ္း
ၾကား၊ ၈၂ လမ္းႏွင့္ ၈၃ လမ္းၾကားတြင္ရိွသည္။ မန္းရတနာ
ေစ်းဟု အမည္ေျပာင္းလဲထား၏။ ရဟိုင္းေစ်းမွာ ယခု
မန္းၿမိဳ႕ေစ်းျဖစ္သည္။ ၈၄ လမ္းႏွင့္ ၈၅ လမ္းၾကား၊ ၃၈ လမ္းႏွင့္ ၃၉ လမ္းၾကား ျဖစ္၏။ ေညာင္ပင္ေစ်းမွာလည္း ယခုေနရာ ၁၉ လမ္းႏွင့္ လမ္း ၂ဝ ၾကား၊ ေရႊတေခ်ာင္း အေရွ႕ဘက္မွာပဲျဖစ္သည္။

ယိုးဒယားေစ်း

မူလေစ်းႀကီးေျခာက္ေစ်းအနက္ ငါးေစ်းမွာ ယခုအထိ
ေရာင္းဝယ္ေဖာက္ကားေနၾကဆဲျဖစ္၏။ ယိုးဒယားေစ်း မွာ ယခုမရိွေတာ့ၿပီ။ ထိုေနရာကို ယိုးဒယားေစ်းဝင္း၊ ယိုးဒယားေစ်းဂတ္ဟု ေရွးကေခၚခဲ့ၾက၏။ ယခု ယိုးဒယားေစ်းဂတ္မွာ အမွတ္ (၈) ရဲစခန္းျဖစ္သည္။ ယိုးဒယား
ေစ်းက ညေနေစ်းျဖစ္ၿပီး အလြန္စည္ကားခဲ့သည္ဟု ဆို၏။ ငါးပိေထာင္းစားမ်ား၊ ဓာတ္စာအတြက္ အသီးအႏွံမ်ားေရာင္းခ်သည့္ေစ်းႀကီးဟု သိရသည္။ ရဟိုင္းေစ်း ႏွင့္ ယိုးဒယားေစ်းမွာ အမရပူရေခတ္ ဆင္ျဖဴရွင္မင္း
လက္ထက္ကတည္းက အစဥ္အဆက္ပါရိွလာခဲ့ၾက ေသာ ယိုးဒယားလူမ်ိဳးမ်ား စုစည္းေနထိုင္ရာမွ သူတို႔၏ အစားအေသာက္၊ အဝတ္အထည္၊ အသံုးအေဆာင္မ်ား ေရာင္းခ်ေဖာက္ကားၾကၿပီး ေစ်းႀကီးမ်ားျဖစ္လာသည္။ ထိုေစ်းမ်ားတြင္ ယိုးဒယားမုန္႔တီ၊ မုန္႔လက္ေဆာင္း၊ ဆႏြင္းမကင္း၊ မာစကတ္၊ ထိုးမုန္႔စသည့္ ယိုးဒယားအစားအေသာက္မ်ားလည္းရရိွသည္ဟု ဆိုၾက၏။

ၫြန္႔ေပါင္းေစ်းမွာလည္း ညေနေစ်းျဖစ္သည္။ အေရွ႕
ေတာတစ္ခိုမွ ေအလမ္း(၃၅ လမ္း)အတိုင္း ဆင္းလာ ေသာ သားငါးငွက္မ်ားကို ၫြန္႔ေပါင္းေစ်းတြင္ ဝယ္ယူရရိွႏိုင္ခဲ့သည္။ ေညာင္ပင္ေစ်းမွာ ထိုစဥ္က နံနက္ေစ်းျဖစ္ၿပီး အမရပူရမွာကတည္းက ေညာင္ပင္ေစ်းရိွခဲ့သည္။ အမရပူရတြင္ ထီးေပါင္းကားအရပ္၏ အေနာက္ဘက္ ၌ တည္ရိွခဲ့သည္ဟု ဆို၏။

ေစ်းမ်ားလည္း ေပၚထြန္းစည္ကားလာခဲ့

မႏၲေလးေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ တိုးတက္စည္ပင္လာသည္ႏွင့္ အတူ ေစ်းမ်ားလည္း ေပၚထြန္းစည္ကားလာခဲ့သည္။ မွတ္တမ္းမွတ္ရာမ်ားအရ ဘုရားႀကီးေစ်းက မဟာမုနိဘုရားႀကီးေျမာက္မုခ္တည့္တည့္မွာ ရိွသည္။ ယခုတိုင္
လည္း ရိွဆဲျဖစ္၏။ မန္က်ည္းပင္ေစ်းက ယခု ဘဏ္
(၁) ၏ အေရွ႕ဘက္၌ ရိွခဲ့သည္ဟု ဆို၏။ ယခုမရိွေတာ့
ၿပီ။ သမီးေတာ္ေစ်းက ယခုျပည္ေက်ာ္ေစ်း(ဦးတာရဲေစ်း)သည္ သမီးေတာ္ေစ်း၏ အဆက္ျဖစ္မည္။ မင္းတဲေစ်းမွာ ယခု မင္းတဲအီးကင္းရပ္၌ ရိွခဲ့သည္။ ယခုမရိွေတာ့။ မင္းတဲေစ်းကို ပုဏၰားေစ်းဟုလည္း ေခၚဆိုၾကသည္။ တပယ္ေစ်းက ယခုေဆး႐ံုႀကီး အေရွ႕ေျမာက္ဘက္၊ သံုးဆယ္ဝင္း၏ အေရွ႕ဘက္တြင္ တည္ရိွသည္။ အလႅကပၿမိဳ႕စားသား၊ တပယ္မင္းသားတည္ေသာ ေစ်းျဖစ္ သည္။ ယခုမရိွေတာ့။

ေရႊေလာင္းႀကီးေစ်းက  သီရိမာလာအေနာက္ ေရႊေလာင္းအရပ္တြင္ရိွခဲ့သည္။ ယခုမရိွေတာ့။ အလားတူ ပြဲကုန္းရပ္တြင္လည္း ဆီ႐ံုေစ်းရိွခဲ့သည္။ ထိုေစ်း လည္း မရိွေတာ့။ မဂၤလာေစ်းက ေက်ာ္မိုးတံခါး (မဂၤလာ
တံခါး)ႏွင့္ ေတာင္တည့္တည့္အရပ္တြင္ ရိွသည္။ ယခုတိုင္ ၇၂ လမ္းႏွင့္ ၇၃ လမ္းၾကားတြင္ ရိွသည္။ ယခုတစ္ေနကုန္ေစ်းျဖစ္ၿပီး အေပၚထပ္တြင္  မဂၤလာပရိေဘာဂ အေရာင္းဆိုင္မ်ားရိွသည္။ အမရပူရတြင္လည္း မွန္တန္း
ရပ္အေရွ႕ဘက္တြင္ မဂၤလာေစ်း ရိွခဲ့ဖူးသည္။ ယခု မႏၲေလးရိွ မဂၤလာေစ်းေနရာမွာ ဆင္ေတာ္သည္မ်ားေနရင္းဝင္းေနရာျဖစ္သည္ဟုလည္း မွတ္သားဖူးသည္။

စကုေစ်းဆိုတာ မႏၲေလးရတနာပံုၿမိဳ႕ေတာ္တြင္ ရိွခဲ့
ဖူးေသာ္လည္း ယခုမရိွေတာ့။ စိန္ပန္းေဂါဝိန္အနီး ေရွးက ဝါဂြမ္းမ်ားထားသိုရာ ႐ံုႀကီးမ်ားအနီးရိွေစ်းကို ဂြမ္း႐ံုေစ်းဟု ေခၚတြင္ခဲ့သည္။ ဂြမ္း႐ံုေစ်းမွာလည္း နာမည္က်န္ေသးေသာ္လည္း ေစ်းမရိွေတာ့။ ေျမာက္ျပင္
သူရဲႀကီး၊ သူရဲအမႈထမ္းတို႔ေနထိုင္ရာ ရပ္ကြက္အနီးရိွ
ေစ်းကို သူရဲေစ်းဟုေခၚသည္။ ယခု မတၱရာရထားစတင္
ထြက္ခြာရာ ဘူတာျဖစ္သည္။ ေျမာက္ျပင္၌ပင္ မီးပါ ေစ်းရိွဟုရိွခဲ့သည္။ ယခု မိဘေစ်းဟုေခၚဆိုသည္။ ယခုတိုင္ ေရာင္းဝယ္ေဖာက္ကားေနသည့္ ေစ်းျဖစ္သည္။ အေရွ႕ျပင္နန္းေတာ္ေရွ႕တြင္လည္း ေစ်းကေလးႏွင့္ ေစ်းႀကီးဟူ၍ ႏွစ္ေစ်းရိွခဲ့သည္။ ယခုမရိွေတာ့ဟုဆို၏။ ယခု နန္းေရွ႕ေစ်းက ေနာက္မွေပၚလာသည့္ေစ်း ျဖစ္မည္။ နန္းၿမိဳ႕ေတာ္အေနာက္ဘက္ (ယခု ၁၉ လမ္းႏွင့္ ၈၁ လမ္းဝန္းက်င္)တြင္ စည္ရွည္ေစ်း(စက္ရွင္ေစ်း)ရိွခဲ့ဖူးသည္။ ယခုမရိွေတာ့။ မည္သည့္ေနရာဟု အတိအက် မသိရဘဲ ေစ်းမ်ားတည္ရိွခဲ့ၿပီး ယခုမရိွေတာ့ ေစ်းမ်ားမွာ ရခိုင္စုေစ်း၊ ျမင္းတန္းေစ်း၊ ေၾကးသြန္းေစ်း၊ ဆင္က်ဳံး
ေစ်း၊ ကပိုင္ေစ်း၊ လြန္ေတာ္ေစ်းတို႔ျဖစ္သည္။ လြန္ေတာ္
ေစ်းမွာ တံခြန္တိုင္ေစ်းျဖစ္ၿပီး ျမစ္ငယ္ရွမ္းေစ်းဟုလည္း ေခၚၾကသည္။

ပါေတာ္မူၿပီးေနာက္ မႏၲေလးၿမိဳ႕၏ စီးပြားေရး

ပါေတာ္မူၿပီးေနာက္ မႏၲေလးၿမိဳ႕၏ စီးပြားေရးမွာ
လည္း ကေသာင္းကနင္းျဖစ္မွာေသခ်ာသည္။ ၿမိဳ႕ေနလူထု
အေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ေက်းလက္ေတာရြာမ်ားဆီ ျပန္
လည္ခိုဝင္ၾကမွာလည္း ေသခ်ာသည္။ မႏၲေလးတည္
ကတည္းက လုပ္ငန္းအစုတူရာမ်ား ေနရာခ်ထားၿပီး ထို
ေနရာမ်ားမွာပင္ ေရာင္းဝယ္ေဖာက္ကားၾကသည့္ဝင္း
မ်ား၊ အတန္းမ်ားပင္ ဖ႐ိုဖရဲျဖစ္သြားၾကရသည္။ ဥပမာ
ေရွးျမန္မာ့႐ိုးရာလုပ္ငန္းမ်ားျဖစ္ေသာ ဂုႏၲာန္ထိုးျခင္း၊ ဂုႏၲာန္ႏွိပ္ျခင္းလုပ္ငန္းဆိုင္ရာ ဂုႏၲာန္ရပ္ကြက္မွာလည္း အမည္သာက်န္ရစ္ၿပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း လုပ္ငန္းေပ်ာက္ကုန္သည္။ ေရွးက ေရႊၾကယ္၊ ေငြၾကယ္မ်ားခတ္၍ ေရႊ
ခ်ည္ထိုးဆိုင္ရာပစၥည္းမ်ားထုတ္လုပ္သည့္ ၾကယ္ခတ္
ဝင္းလည္း လုပ္ငန္းပါးသြားကာ ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့သည္။ အလားတူ ျမန္မာ့အထည္မ်ားကို ေဆးဆိုးေသာ အနီေရာင္နီပါးထည္မ်ားျပဳလုပ္ရာ နီပါးတန္းလည္း လုပ္ငန္း ေပ်ာက္ကြယ္ကုန္သည္။

အပ္ခ်ဳပ္ဝင္း၊ ထီးဝင္း၊ ကမၸဝါတန္း၊ ဖိနပ္တန္း၊ မုန္႔တီ
တန္း၊ ေပါက္ေပါက္တန္း၊ ထီးတန္း၊ ဆိုးတန္း၊ ထံုးတန္း၊
ဂုႏၲာန္၊ ျမင္းတန္း၊ ႀကိဳးက်စ္စု၊ ပုတ္တန္း၊ က်ီတန္း၊ ပန္းဝင္း၊
ဘံုဘိုင္တန္း၊ ထီး႐ိုးဝင္း၊ အေၾကာ္တန္း၊ ခံုဖိနပ္တန္း၊ ဝါးတန္း၊ ပန္းပဲတန္း၊ သံထီးတန္း၊ ပန္းဆိုးတန္း၊ လႊေတာင္တန္း၊ နီပါးတန္း၊ ပုရပိုက္တန္း၊ ပရိကၡရာတန္း၊ ထမင္းခ်က္တန္း၊ ပြတ္တန္း၊ သပိတ္တန္း၊ ကြမ္းဝင္း၊ လက္ခ်ိတ္
တန္း၊ လက္သမားတန္း၊ ခဲလန္တန္း၊ ဓားတန္း၊ အိုးတန္း၊
လွည္းယဥ္တန္း၊ ၾကယ္ခတ္ဝင္း၊ ေက်ာက္ေသြးတန္း၊ စာတိုက္တန္း၊ ယြန္းတန္း၊ အထက္ဆင့္ဝင္း၊ နႏြင္းတန္း၊ ခတ္တန္း၊ ခဝါစု၊ ယပ္ဝင္း၊ ပဲပုတ္တန္းစသည္ျဖင့္ လုပ္ငန္းႏွင့္ဆိုင္ရာ အစုအစည္းဝင္းႀကီးမ်ား၊ တန္းမ်ား
လည္း ျဖည္းျဖည္းခ်င္း လုပ္ငန္းအေရာင္းအဝယ္မ်ား ေပ်ာက္ကြယ္ကုန္ၾကသည္။ အခု မ်က္ျမင္လုပ္ငန္းတည္ရိွေနၾကဆဲရပ္ကြက္မ်ားက ေရႊခ်ည္ထိုးရပ္က ဘာသာေရးအတြက္လိုအပ္ေသာ ေရႊခ်ည္ထိုး အေဆာင္
အေယာင္အဝတ္အစားမ်ား ေရာင္းဝယ္ငွားရမ္းေနဆဲ ျဖစ္၏။ မ်က္ပါးရပ္က ေရႊမ်က္ပါးမ်ား ယခုတိုင္ထုတ္လုပ္ဆဲျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ တည္းတည္းမွ်သာ က်န္ေတာ့သည္။ တမၸဝတီေၾကးသြန္းရပ္က ဘုရားဆင္းတု
ေတာ္မွအစ တူရိယာပစၥည္းမ်ား ေၾကးထည္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍   ထုတ္လုပ္လုပ္ကိုင္ေနဆဲျဖစ္သည္။ က်ာက္ဆစ္တန္းမွာလည္း မႏၲေလးအေနာက္ျပင္
ေက်ာက္ဆစ္တန္းတြင္ လုပ္ငန္းေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္ မွာ အေတာ္ၾကာၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ဘုရားႀကီး ေက်ာက္ဆစ္တန္းတြင္မူ ယခုဆယ္စုႏွစ္မ်ားအတြင္း ျပန္လည္ရွင္သန္ထေျမာက္သလို လုပ္ငန္းမ်ားအႀကီးအက်ယ္
ျဖစ္ထြန္းေနျပန္သည္။

လုပ္ငန္းမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ဝင္းမ်ားအတန္းမ်ား

မႏၲေလးရိွ လုပ္ငန္းမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ဝင္းမ်ား အတန္းမ်ား လုပ္ငန္းေပ်ာက္ကြယ္သည္မွာ လက္ရိွေခတ္အေနအထားအရ  အစားထိုးပစၥည္းမ်ား  ဝင္ေရာက္လာျခင္း၊ မူလပစၥည္းမ်ား ေခတ္မရိွေတာ့၍ မသံုး
စြဲၾကျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ေပ်ာက္ကြယ္ၾကသည္မွာလည္း သဘာဝက်ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ႐ိုးရာယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္အျဖစ္ မေပ်ာက္ကြယ္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းထားႏိုင္လွ်င္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးျဖစ္မည္။ ဝင္းတိုင္း၊ တန္းတိုင္းမွာ ထိုဝင္း၊ ထိုအတန္းႏွင့္ သက္ဆိုင္ သည့္ လုပ္ငန္းတစ္ခုေလာက္ အမွတ္တရရိွေနေသးလွ်င္ လည္း ေကာင္းသည္။ အခုေတာ့ လုပ္ငန္းေတြေပ်ာက္႐ံုမွ် မက ထိုဝင္း၊ ထိုအတန္းမ်ား၏ နာမည္မွ်ပင္ ေပ်ာက္ၾက
ရၿပီ။ ယခု မႏၲေလးသားေတြက ေက်ာက္ေသြးတန္း မသိေတာ့။ ပဲပုပ္တန္း မသိေတာ့။ ၾကယ္ခတ္ဝင္း မသိေတာ့။ ယြန္းတန္း မသိေတာ့။ စာတိုက္တန္း မသိေတာ့။ လႊေထာင္တန္း မသိေတာ့။ ထီး႐ိုးဝင္း မသိေတာ့။ ဘာမွမသိေတာ့။ ဘယ္လမ္းႏွင့္ ဘယ္္လမ္းၾကားဟု ေျပာမွပဲ သိၾကေတာ့သည္။ ဝိန္႔စိန္ နားက၊ ေမာင္ကိန္း နားက၊ ဖူဂ်ီနားက၊ ဝိန္႔လီ နားက၊ မီနီ နားက၊ ပရက္ဆီးဒင့္ နားက၊ ဂရိတ္ေဝါ နားက၊ အိုးရွင္း နားကဟုေျပာမွပဲ သိၾကေတာ႔သည္။ ဆူးငွက္(​ေၾကးမႈံ)

No comments:

Post a Comment

Blog Archive

Recent Post